Spring naar inhoud

Anders scherpstellen

Zieners

Beeld uit de reeks Wisla Stories - © Peter De Bruyne
geschreven op 08 oktober 2015

Onder het motto "Zij zien wat wij niet zien" proberen we te achterhalen wat beeldenmakers voor ogen stond bij het maken van een beeld. Vandaag : Peter De Bruyne

Toen journalist Marc Peirs fotograaf Peter De Bruyne opbelde met de vraag of die meeging naar Polen voor een reportage, moest Peter twee keer nadenken. Hij was gewend om in Amerika en Mexico rond te trekken en daar stak Polen nogal grijs tegen af. Geen evidente bestemming voor een fotograaf die graag met kleur werkt. Peter besloot zijn vooroordelen opzij te zetten en werd aangenaam verrast door de natuur, de cultuur en de Polen zelf. Al zien we die laatste amper terug in zijn foto's. Peter: “Ik zoek graag de verlatenheid op. Ik heb ooit een reportage gemaakt waarover de fotoredacteur me zei: “Dat zijn goede foto’s maar waarom heb je niet gewacht tot er mensen in beeld kwamen?“ Ik had dus net gewacht tot ze uit beeld waren (lacht)."

Marc en Peter volgden de rivier Wisla, van bron tot monding, en maakten er het boek 'Wisla Stories' over.

Beeld uit de reeks Wisla Stories

Op het beeld waarover we praten, zien we een blauwgrijze lucht, een paal met een luidspreker. Ze is gemaakt in het concentratiekamp Auschwitz. Peter: “Ik heb lang getwijfeld of ik daar zou langsgaan omdat dat zo’n beladen plek is, maar ik kon er niet omheen. Auschwitz lag op onze route en is zo belangrijk in de Poolse geschiedenis. Ik ben er op een zonnige dag naartoe getrokken en tot op het fameuze perron gegaan, niet verder. Op die plek werden mannen, vrouwen en kinderen gescheiden. Daar even gaan zitten, voelde al zo intens, meer hoefde ik niet te zien. Ik keek naar boven en bedacht me dat het enige pure contact dat de gevangenen hadden met de buitenwereld, die lucht was. Ik kan me voorstellen dat die lucht misschien een sprankeltje hoop bracht, hoop op een toekomst. Die lucht heb ik gefotografeerd. De paal met de luidspreker zorgt voor een link met die plek, maakt het beeld zwaar en beladen. Er zijn mensen die meteen weten dat deze foto in Auschwitz gemaakt is. Iemand vroeg me waarom ik de prikkeldraad er niet heb bijgenomen. Maar dit was voor mij de enige respectvolle manier om dat beeld te maken. Ik suggereer liever dan dat ik de dingen letterlijk toon."

Beeld uit de reeks Wisla Stories

Stoorzenders

"Deze foto geeft goed weer hoe ik werk. Ik houd van hard, pittig licht en van dikke, zwarte schaduwen. Ik ben altijd op zoek naar dat juiste licht. Mijn route wordt erdoor bepaald. Als het er niet is, dan fotografeer ik niet. Zo ben ik soms enkele dagen onderweg zonder ook maar één foto te maken. Ik keer zelden terug naar een plek, mijn foto's zijn trouvailles. Ik maak meestal ook maar één foto. Ik werk analoog, dan ben je vanzelf zuiniger. Ook fijn aan pellicule is dat het je nog kan verrassen. Als je goed kijkt naar die foto van Auschwitz, dan zie je linksboven een reflectie in de vorm van een witte streep. Ik werk graag met dergelijke stoorzenders. Voor deze foto ben ik het kamp terug uitgegaan en ben ik in de auto gaan zitten. Ik heb die foto gemaakt door de autoruit, net omdat ik die reflectie wilde hebben. Je ziet ook donkere en bleke vlekken, die geven de foto een zekere plasticiteit. Ik zoek niet naar het perfecte beeld maar naar emotie en sfeer. Photoshop gebruik ik enkel om foto's online te kunnen gebruiken of aan de drukker te bezorgen, nooit om ze te corrigeren."

Anders scherpstellen

Je foto’s zijn bijna altijd onscherp? Peter: “Ik heb twintig jaar in opdracht gewerkt. Die foto’s waren altijd scherp en mooi belicht maar de sfeer of de emotie die ik wilde tonen, kon ik daar niet in kwijt. Op een herfstdag was ik ergens in Amerika een enorme boom met knalgele bladeren aan het fotograferen. Ik draaide aan mijn focus en zag dat alle details verdwenen, enkel de essentie bleef over. Sindsdien werk ik zo, dat is mijn tweede natuur geworden. Ik zie dat ook niet als ‘onscherp’ fotograferen maar als ‘op een andere plaats scherpstellen’. Ik ben dat ondertussen zo gewoon dat ik daar niet meer bij stilsta. Wat me opvalt is dat volwassenen niet altijd zien wat er op de foto staat terwijl kinderen daar minder problemen mee hebben, zij zien sneller de essentie van het beeld. Ze zitten nog niet vast in verwachtingspatronen. “

Beeld uit de reeks Wisla Stories
Beeld uit de reeks Wisla Stories
VRTNU VRTNU VRTNU