Spring naar inhoud

Oppergod

Zieners

geschreven op 01 oktober 2015
Window

Onder het motto "Zij zien wat wij niet zien" proberen we te achterhalen wat beeldenmakers voor ogen stond bij het maken van een beeld. Vandaag : "Window" van Tom Callemin.

“Window” heet dit beeld van een in duisternis gehulde stier achter een raam. Het is een werk van de jonge Gentse kunstenaar/fotograaf Tom Callemin.

Voor Callemin was het raam dat hem van het dier scheidde bijna even belangrijk als het dier zelf. “Door het licht van mijn flits wordt je bijna het zicht ontnomen op dat wat het onderwerp is van het beeld, die gigantische stier achter het raam. Ik wilde daarmee heel duidelijk maken dat het dier en ik zich niet in dezelfde ruimte bevonden.”

De stier is een van de markante beelden waarmee Callemin internationaal de aandacht wist te trekken. Hij won zoëven de Prix Levallois (waar een solotentoonstelling aan vasthangt), werd uitverkoren voor het FOAM Talent Magazine, en stelt ook tentoon in Hasselt.

"Window"

De oppergod van de dikbilstieren

De stier is een fokstier van het Belgische witblauwe ras, die vastgehouden wordt in een inseminatiebedrijf in één van de uithoeken van België. “Dit is echt de oppergod van de dikbilstieren, zijn zaad wordt over de hele wereld verkocht. Blijkbaar was hij ei zo na opgekocht door een oliesjeik uit Dubai onlangs. Om zijn zaad te onttrekken wordt er ofwel af en toe een vrouwelijk dier bijgeplaatst – zodra de stier haar bespringt, wordt er dan iets over zijn penis geschoven om het zaad op te vangen. Maar er zijn ook robots die de vorm van een koe hebben waar het dier opspringt en zijn zaad in deponeert.”

Met een kluitje in het riet

Omdat deze stieren goud waard zijn, worden ze beschermd als de kroonjuwelen. Het was voor Callemin dan ook geen sinecure om er bij te komen. “ Het heeft wel zes maand geduurd éér ik van het bedrijf toestemming kreeg om langs te komen. Eerst had ik nog voorgesteld om met mijn doeken en lampen langs te komen, maar dat was helemaal uitgesloten – in die doeken kunnen allerlei ziektes huizen namelijk. De afspraak was dat ik het dier van achter het raam zou fotograferen. Ik mocht de week voordien geen contact hebben gehad met andere dieren, ik moest mij douchen vlak voor het bezoek, ik mocht zeker niet verkouden zijn. Er werden een heleboel eisen gesteld, waar ik allemaal mee akkoord ging.

Toen ik aankwam werd ik ontvangen in de lobby en kwam de éné na de andere mij een hand geven. Ze hielden me een hele tijd aan het lijntje, om dan uiteindelijk toch te komen zeggen dat het niet kon doorgaan. Zogezegd omdat het dier die dag moest gedouched worden. Ze stelden me een moment voor tijdens een vee-expo ergens, maar bleek dat daar alleen de vrouwelijke dieren zouden zijn. Ik ben, kortom, met een kluitje in het riet gestuurd.”

De stier interesseerde me omdat ik gefascineerd ben door mythische wezens.

Koppig

Hoe is Callemin er dan uiteindelijk toch in geslaagd om de stier op foto vast te leggen ? “ Ik heb er online een beeld van gevonden en daarvan heb ik thuis in klei een replica gemaakt. Mijn foto is een foto van die replica.

Het heeft me twee maanden gekost. Vijf stieren heb ik ervoor moeten boetseren, want die beelden zakten de hele tijd door hun poten. Dat is ook logisch, als je een exacte replica maakt. Zo’n witblauwe stier is een onnatuurlijk dier, die spiermassa is te groot voor de poten. Het is een fout van de natuur waarop voortgefokt wordt. Uiteindelijk is het me gelukt de poten zodanig te verstevigen dat ze niet inzakten. Vervolgens heb ik dat raam ervoor geplaatst om een zo realistisch mogelijk beeld te maken van de situatie waarin ik de stier had gezien.”

"Window"

Een beeld in je hoofd

Is dat niet erg veel moeite om een foto te maken ? Zou het niet handiger geweest zijn om de stier te tekenen of schilderen ? “Vroeger wilde ik misschien wel liever schilder worden. Maar ik had gewoon de vaardigheid niet. Later ontdekte ik dat je via fotografie in feite op een veel waarachtiger manier van fictie realiteit kan maken. Mensen zijn nu eenmaal sneller geneigd een foto voor waar aan te nemen dan een schilderij. Zo kan ik een ervaring doorgeven, die zich in werkelijkheid nooit heeft voorgedaan. Dat boeit me. Ik heb ooit een tentoonstelling gezien van Craigie Horsefield in het MUHKA, en zijn werk raakte me, ook emotioneel. Dat was de eerste keer dat fotografie voor mij een ervaring bood, zoals theater of film dat kunnen. Sindsdien ben ik alleen nog met fotografie bezig geweest.

Ik heb altijd een ideaalbeeld voor ogen in mijn werk. Ik maak vooraf schetsen, en daarna probeer ik die schetsen zo waarachtig mogelijk in beeld te brengen via een foto”

Een ervaring doorgeven die zich in werkelijkheid nooit heeft voorgedaan. Dat boeit me.

Mythische wezens

"Die stier interesseerde me omdat ik gefascineerd ben door mythische wezens, in dit geval een dier dat door de mens zelf is gecrëerd. Die fascinatie is misschien wel ontstaan toen ik mijn walvisbeeld heb gemaakt.

Op mijn verjaardag is er ooit een walvis aangespoeld in Heist. Ik zag dat als een teken - dat is mijn walvis, dacht ik, die moet ik ontmoeten. Toen ik daar aankwam bleek dat er nog wel meer mensen hetzelfde idee hadden (lacht). Er waren zoveel toeristen dat de politie het terrein rondom de walvis afgezet had met van die beschermlinten. Heel mijn ideaalbeeld aan diggelen geslagen. Ik had een beeld in mijn hoofd, maar dat kon ik daar niet maken. Toch is het blijven rondspoken in mijn gedachten, en uiteindelijk heb ik een schaalmodel van de situatie gemaakt, die ik gefotografeerd heb. Dat was het beeld dat ik gezien had.

"Whale"
"House"
"Examination"
VRTNU VRTNU VRTNU