Spring naar inhoud

Kroniek van een verloren generatie

© The Strangers - Rogue Pictures
geschreven op 01 juli 2016

Hij heeft nog nooit van het woord gehoord. Een mallemolen in zijn hoofd. Mixend creëert hij door middel van raspende klanken het woord in zijn gedachten. Tong achteraan in de keel, gevolgd door een sisgeluid. "Ks", denkt hij. "Nee, nog nooit". Maar dan aarzelend en bijna proestend: "Xeno-watte?"

Xe-no-fobie.

Gefascineerd, als een kind dat plots een gloednieuw pad ontdekt in z'n achtertuin. Maar hij voelt zich ook prompt gedegradeerd tot analfabeet. Als een kind dat plots ontdekt dat het al heel zijn hele leven in een grot woont zonder ooit beseft te hebben dat er buiten die grot nog een wereld was.

Neen, xenofobie, daar had hij nog nooit van gehoord. Angst voor vreemden. Maar wat maakt dan van iemand een vreemde? Hij zoekt de definitie van 'vreemd' op en stuit op een onverklaarbare verklaring die duidelijk een abstract begrip duidelijk moet maken: Anders dan normaal.

"Grandioos gefaald", bedenkt hij. Het leven zit vol 'vreemd', hoe kan het dan nog 'vreemd' zijn?

En toch... Hij ziet de dobberende bootjes op het nieuws en denkt het.
Hij hoort de beladen uitspraken in de politiek en denkt het.
Hij voelt de onrustige sfeer en denkt het. "Vreemd, vreemd, vreemd. Anders dan normaal."

Maar dan komt hij tot de echte vraag. Is de hele situatie dan echt zo vreemd? Van de exodus en vluchtelingen voor de Pest, tot Vlaamse migranten in Nederland tijdens de Groote Oorlog. Onze wereldgeschiedenis is er mee doordrenkt. Zijn we niet allemaal vreemd, denkt hij. Wat betekent normaal in een wereld waar iedereen toch net anders is? Wat is normaal als niemand volgens de norm geschapen is? Zijn wij dan niet allemaal vluchteling?

Hij geeft het toe, de spanning intrigeert hem. Hij voelt het bloed uit zijn hart gepompt worden en hij weet: dit is de wereld nu, dit is hoe het eraan toegaat. Hij wil deel uitmaken van de geschiedenis. Hij is de toekomst. Maar hij geeft het ook toe: hij is bang. De getallen zijn groot, de aantallen gastvrije armen klein. Hij vraagt zich af of hij zijn eigen achtertuin zou openstellen. "Ja, ja," zegt hij. Hij moet. Alhoewel... Nee. Hij wil, hij moet... Hij twijfelt.

"Het is nu of nooit!" schreeuwt hij. Zo luid dat zíj het kunnen horen. Zij, die hun stenen kastelen bouwen en doen alsof ze nooit ergens anders woonden

Hij voelt zich alleen, in de steek gelaten door zij die zijn idealen niet volgen. Hij voelt zich meer dan ooit verbonden met de dappere zielen, de sterke karakters, de echte helden. Hij identificeert zich pro-humanitair. Maar wat houdt dat allemaal nog in? Woorden na woorden na woorden. De pen als het sterkste en het meest geslepen wapen. Maar hij voelt zich meer dan ooit verbonden met daden.

"Het is nu of nooit!" schreeuwt hij. Zo luid dat zíj het kunnen horen. Zij, die hun stenen kastelen bouwen en doen alsof ze nooit ergens anders gewoond hebben. Zij die zich met hun eindeloos getwijfel en hun vreselijke woorden inmetselen.

Het is aan hem om op te komen voor hen in probleemgebieden. Het is aan hem om op te draven met nieuwe ideeën. Het is aan hem om een stenen toekomst op te bouwen en geen stenen kasteel. Het is aan hem om om verandering te schreeuwen.

Hij, die ook wel eens 'de jeugd' wordt genoemd.

Hij is bereid.

VRTNU VRTNU VRTNU