Spring naar inhoud

Hannelore is een Nomade

26 maa

Ik ben Hannelore, net 21 geworden. Vier jaar geleden werd ik heel ongelukkig. Een immense tristesse overviel mij en de leegte in mij viel niet te vullen. Mijn verdriet was niet meer tembaar. In oktober 2015 ondernam ik een zelfmoordpoging, belandde ik op verschillende psychiatrische afdelingen en ontwikkelde ik anorexia nervosa. Een ziekte die ik tot op de dag van vandaag niet snap en die grote littekens achterliet in mijn ‘zijn’.

Ik kan de psychologen die ik heb gesproken niet op één hand tellen, verbleef in bloedhete ziekenhuiskamers en kreeg tonnen ‘goede’ raad van mensen, zoveel dat ik er in verdronk. Je moet weten dat dokters denken dat verdriet stopt om zeven uur s’avonds wanneer zij naar huis vertrekken.

In maart 2016 was ik zo moe. Ik woog 32 kilo, sliep in een ziekenhuisbed in de woonkamer en had permanent blauwe lippen. Ik besloot te vertrekken. Tegen elk advies van de dokters in. Ik was 19 en vertrok naar Thailand. Koppiger dan dit zal ik nooit zijn. Dit was het moeilijkste wat ik ooit heb gedaan en tegelijk heeft het mijn leven gered. Ik ben vertrokken met een immense smetvrees, angst voor geuren en angsten voor eten. Mijn lange reis begon, en een einde is er nooit.

Thailand, Laos, Cambodja, Vietnam, Maleisië, Singapore, Taiwan, Indonesië, India. Prachtige gesprekken met mensen in een alfabet van onze handen, veel tranen en kaakpijn van het lachen. Muffe hotelkamers met kitscherige gordijnen en kakkerlakken als bewoners, verloren bankkaarten, ontelbare filmrolletjes en een te zware rugzak, die als een schilpaddenhuis op mijn rug rust.

Sinds tien maanden verblijf ik permanent Thailand. Ik ontwikkel mijn foto’s in Bangkok en woon ten noorden van Chiang Mai, vlakbij de grens met Myanmar. Ik ben niet gelukkig, maar bijna tevreden. Ik leer Thais en geniet van de conversaties die ik kan voeren.

Ik denk dat ik een nomade ben. In mijn schriftjes schreef ik: "Ik denk al over weggaan, alvorens ik ergens ben aangekomen."

Hannelore in Thailand

duur van de video: 01:06
VRTNU VRTNU VRTNU