Spring naar inhoud

The Gap

De favorieten van Luc Tuymans

geschreven op 25 augustus 2015

Vanaf 9 september 2015 kan je in Londen in de Parasol Unite Foundation of Contemporary Art naar The Gap. The Gap, is de naam van een grote, prestigieuze tentoonstelling over Belgische abstracte kunst. Luc Tuymans stelde de tentoonstelling samen. Samen met kunstenaar Gert Robijns komt hij er meer over vertellen in De Afspraak. Wij vroegen Luc Tuymans alvast naar zijn favoriete abstracte kunstwerken uit de expo.

The Gap is Tuymans’ eerste publieke expo in Londen. Hij selecteerde een 40-tal werken van zo’n 15 kunstenaars. Allemaal Belgen. Tuymans maakt zelf geen abstract werk, toch heeft hij er een zwak voor.

Ik wil lijnen tonen en de dode kunstenaars reactiveren door ze te confronteren met kunstenaars van nu. Zo geef je die overleden kunstenaars hun relevantie terug.

Luc Tuymans

De naam van de tentoonstelling verwijst naar de kloof tussen twee generaties abstracten. De oudste heeft invloed ondergaan van bijvoorbeeld Mondriaan en de jongste generatie herinterpreteert die modernistische ideeën nu. Het toont aan dat abstracte kunst zijn relevantie niet is verloren over de jaren heen. Tijdens de expo worden de kunstenaars in duoverband getoond.

Luc Tuymans koos voor ons uit de tentoonstelling het werk van zijn vrouw Carla Arocha & Stéphane Schraenen (1961– and 1971–) tegenover de oudere abstract Walter Leblanc (1932–1986) als zijn favorieten.

Walter Leblanc was sterk beïnvloed door de ZERO-beweging van de jaren 50 en 60, die wordt gekenmerkt door geometrische abstractie en veel monochrome tinten. Met dit werk, Twisted Strings, uit 1960 creëert hij een kijkervaring die verder gaat dan het vlak op zich. Op het doek werden langs beide zijden metalen strepen aangebracht. Het werk is zodanig bewerkt met sneden dat het lijkt te bewegen.

Het werk van Leblanc gaat tijdens de expo in dialoog met Untitled Leather (2006) en Column (2015) van Carla Arocha & Stéphane Schraenen.

Ook hun werk lijkt op het eerste zicht heel statisch. Arocha & Schraenen wilden iets doen met non-ruimte en met spiegels. Het is de bedoeling dat elk werk meerdere lagen van betekenis kent. Op een tentoonstelling in Berlijn kwam het idee voor Column. Daar mochten ze de grootste muur kiezen, maar het was de paal in het midden van de ruimte die hun aansprak. “Met die paal neem je de hele tentoonstelling mee. Het heeft 4 vlakken, dat zegt meer dan een muur" aldus Stéphane Schraenen.

Voor Column werkten ze ook samen met Philippe Van Snick. De kleuren die je ziet op de pilaar en die reflecteren op de rest van het kunstwerk, zijn het werk van Van Snick. Als de toeschouwer zich verplaatst in de ruimte worden beide werken geactiveerd en komt het abstracte – net zoals bij Leblanc - tot leven.

Zowel de werken van Walter Leblanc als Carla Arocha & Stéphane Schraenen worden gekenmerkt door de paradox waarbij ze hun eigen tegenstellingen blootleggen.

VRTNU VRTNU VRTNU