Spring naar inhoud

#nooittelaat

© vrt
geschreven op 29 oktober 2019

Het is nooit te laat om te veranderen.

Maak kennis met zes mensen die op latere leeftijd een grote carrièreswitch hebben gemaakt. Een stap die vaak veel moed, doorzettingsvermogen en overtuiging vergt.

Maar leeftijd speelt daarbij geen rol. Misschien ben je net afgestudeerd en besluit je dat diploma te negeren en iets helemaal anders te doen; of misschien nadert je pensioenleeftijd al en begin je nog aan een compleet nieuwe opleiding; het is nooit te laat om je leven een andere draai te geven.

Want verandering doet leven. Dat blijkt ook uit deze zes verhalen.

Harry directeur wordt verpleger

Harry directeur wordt verpleger

“Op mijn 55 ben ik verpleegkunde gaan studeren. Ik had op dat moment een mooie carrière als directeur technologie maar ik zat vast in een ivoren toren en wou daar weg. Als manager maak je veel mogelijk maar je dóét niet echt iets. Het werd tijd om een vak te leren. Het eerste jaar verpleegkunde deed ik nog via afstandsonderwijs maar het tweede jaar durfde ik toch voor dagonderwijs gaan. Plots zat ik tussen 19-jarige studenten op de schoolbanken.⁠

Ik heb vaak te horen gekregen dat terug gaan studeren een moedige keuze is geweest maar eigenlijk komt zo’n beslissing vanzelf. Als ik daar nu op terugkijk, dan was de cirkel gewoon rond. Op een bepaald moment was ik het beeld geworden dat anderen van mij hadden: Harry was de directeur technologie, de manager die naar recepties ging. Mijn leven was één grote rush. Ik had amper tijd om na te denken over wie ik écht was. Toen ik tijdens mijn opleiding vakken als filosofie en psychologie kreeg, voelde ik meteen dat ik daar iets mee kon. ⁠

Ik ben tijdens mijn opleiding fundamenteel veranderd als mens. Natuurlijk heb ik ook wel eens getwijfeld aan mijn keuze. Toen ik de eerste keer iemand moest verzorgen, dat was een enorm gestuntel. Mijn moeder heeft het mij niet geleerd en als jonge vader van drie zonen heb ik het nooit gedaan. Er zijn momenten geweest waarop ik mij heb afgevraagd of ik het ooit op tijd zou leren. Maar al tijdens mijn eerste jaar opleiding heb ik het eerste babybadje aan mijn eerste kleinkind gegeven. En nadien aan al mijn kleinkinderen. Ik voel me vandaag veel meer Harry dan voordien.”


Marian hotelmanager wordt theoloog

Marian hotelmanager wordt theoloog

“Mijn allereerste job was in het Switel-hotel. Ik had een diploma hotelmanagement en werkte als receptioniste toen daar in 1994 de grote brand uitbrak. Ik was toen zo’n jonge griet van 23 die het wilde gaan maken en helemaal voor de carrière ging. Door die brand mee te maken, is iets in mij beginnen veranderen. Ik ging beseffen dat ik een andere kant op wou. Toch heb ik pas op mijn 40 beslist om theologie te gaan studeren. Mensen rondom mij zeggen wel eens dat die ommezwaai mijn midlifecrisis is geweest maar in mijn ogen was dat helemaal geen crisis. Integendeel, ik vond pas toen mijn bestemming.⁠

Ik heb voor theologie gekozen omdat ik naar het andere stuk van ons mens-zijn wilde gaan kijken. Ik zag in mijn omgeving heel veel mensen die met stress in de problemen raakten. Mensen die heel gelukkig leken met hun werk maar van het een op het andere moment uitvielen. Burn-outs waren toen nog een redelijk nieuw verschijnsel. Ik realiseerde me dat een mens niet louter rationeel is. Toch hebben we in het Westen de neiging om onze niet-rationele kant weg te stoppen. We gaan er pas mee aan de slag als het misgaat.⁠

Door mijn leven om te gooien heb ik aan den lijve ondervonden dat we beter zijn voor onze omgeving als we onze talenten kunnen inzetten. Ik werk nu voor het Vlaams Bijbelgenootschap en geef godsdienstles. Nu weet ik hoe ik de tijd die ik hier heb, het beste kan gebruiken.⁠


Wim manager wordt boomverzorger

Wim manager wordt boomverzorger

“Tot 2010 werkte ik als manager voor een Japanse rederij maar door de economische crisis had ik steeds minder werk en dus begon ik na te denken over mijn toekomst. Op een keer zei een vriend me: ‘jij klimt graag en bent graag bezig in je tuin, misschien is boomverzorger iets voor jou.’ Ik wist zelfs niet dat dat bestond maar na wat opzoekwerk heb ik me dan toch ingeschreven voor een opleiding boomverzorging.⁠

Al tijdens mijn opleiding ben ik begonnen als zelfstandig boomverzorger. De zaken gingen goed en er kwamen werknemers en onderaannemers bij. Het was leuk om te groeien en te kunnen uitpakken met contracten die ik had binnengehaald. Maar op een bepaald moment had ik door dat je ook slaaf kan worden van die contracten. Toen heb ik terug gekozen voor de vrijheid van een éénmanszaak. Die vrijheid maakt me veel gelukkiger.

Ondertussen leid ik zelf boomverzorgers op. Ik denk dat de helft van de cursisten rond de 40 is en het beu is om altijd achter een computerscherm te zitten. Mensen willen terug naar buiten. Als je niet meer gelukkig bent in je job en ervan droomt om iets anders te doen: wees niet te impulsief maar toch ook niet te behoudsgezind. Geef jezelf een jaar de tijd om te kijken of het iets voor jou is. De kans is groot dat je financieel zal inboeten maar er staat veel tegenover.” ⁠


Marjan orthopedagoog wordt modeontwerper

Marjan orthopedagoog wordt modeontwerper

“Ik ben iemand die zich alles heel hard aantrekt. Niet ideaal als je in de bijzondere jeugdzorg werkt. Na tien jaar in die sector was ik helemaal op. Ik belandde met een burn-out thuis. ⁠

Dat was een hele rauwe periode waarin ik keihard op mezelf ben teruggegooid. Omdat ik als jong meisje op rationele gronden voor de studie orthopedagogie had gekozen, besloot ik deze keer mijn hart te volgen. Vanuit mijn honger om creatief bezig te zijn was de keuze voor mode snel gemaakt. Ik ging een opleiding patroontekenen volgen en nadien modeontwerp.⁠

In die periode was ik zwanger en werd mijn zoontje geboren. Ik kreeg heel veel vragen van de buitenwereld. ‘Ben je wel zeker? Ga je dat wel doen? Zou je niet beter wachten?’ Mensen geven vaak advies vanuit angst. Toch heb ik naar mezelf geluisterd. Da’s het voordeel van een burn-out, je wordt zo hard op jezelf teruggegooid dat je niet anders kán dan luisteren naar jezelf.⁠

De keuze om in de mode verder te gaan, bleek de juiste te zijn. Het klinkt misschien melig, maar al tijdens patroontekenen had ik een gevoel van thuiskomen. Bij modeontwerp had ik dat nog méér. Mijn ideeën op papier zetten en die ontwerpen vervolgens omzetten in kledingstukken, dat is voor mij het summum van blij zijn.”


Kaat bio-ingenieur wordt bioboer

Kaat bio-ingenieur wordt bioboer

“Als kind al had ik al iets met boeren. Mijn papa was veearts en in de vakanties ging ik wel eens met hem mee naar de varkensboeren. Later heb ik voor mijn doctoraat veel tijd doorgebracht bij boerenfamilies in Ethiopië. Na twee jaar te hebben geschreven aan dat doctoraat, wist ik al dat ik niet de rest van mijn leven aan een bureau wou doorbrengen.⁠

Toch heb ik eerst nog - vanachter een bureau - 'De Landgenoten' mee opgericht. Die organisatie zoekt landbouwgrond voor bioboeren. Ik deed dat heel graag maar opnieuw had ik het gevoel: die boeren ondernemen hier van alles en ik zit nog altijd aan een bureau. Toen ik begon na te denken over een opleiding tot bioboer zei mijn man : ‘Begin eerst maar eens met een paar courgettes of tomaten in onze tuin en beslis dan of je dat écht wil doen.’ Maar ik wist dat ik niet gewoon een paar radijzen en een bed spinazie in de tuin wilde. Ik zag het meteen al veel groter. Ik wilde op een duurzame, efficiënte manier voedsel produceren voor een hele hoop mensen. Die moestuin is er dus nooit gekomen. Ik ben van mijn bureau rechtstreeks naar 3,5 hectare veld gegaan. Ik kom nog altijd niet in onze tuin. (lacht)⁠

Tijdens het tweede jaar van mijn opleiding tot bioboer is deze grond vrijgekomen. Ik en mijn collega Tom hebben net ons eerste oogstseizoen achter de rug. Ik heb veel boeren zien opstarten en keihard zien werken, dus ik wist min of meer waaraan ik begon. En ja, ik doe het super graag! Vorige week stond ik aan het verkeerslicht te wachten en zag een meisje dat hier met haar klas op bezoek was geweest. Ik hoorde haar vanachter op de fiets tegen haar mama zeggen: ‘Mama, dat is de boerin!’ En ik dacht: ja, ze heeft gelijk. Ik ben een boerin.”⁠


Gerda laborant wordt logopedist

Gerda laborant wordt logopedist

"Toen mijn kinderen nog op de lagere school zaten, hadden ze veel leerproblemen. Ik voelde dat er iets niet klopte op die school, maar ik had niet de kennis of bagage om dat precies te duiden. Iemand suggereerde me om logopedie te gaan studeren. Zodat ik zelf kon leren hoe ik mijn kinderen kon helpen met hun problemen.⁠

Toevallig had ik als 18-jarige bijna voor logopedie gekozen. Maar omdat er destijds een wachtlijst was bij die studierichting, ben ik uiteindelijk klinisch laborant geworden. Op mijn veertigste besloot ik om ontslag te nemen en alsnog logopedie te gaan studeren. ⁠

Daar stond ik dan ’s ochtends op de speelplaats, een alleenstaande moeder van 40 tussen al die jongeren van 18 jaar. Ik was wel even in paniek: wat kwam ik daar doen, waar was ik aan begonnen? Gelukkig was mijn motivatie om die studie te doen heel sterk, veel sterker dan toen ik zelf 18 was en nog geen kinderen met leerproblemen had. ⁠

⁠Naar school gaan en examens doen vergt allemaal wat meer tijd en herhaling als je ouder bent. Planning en organisatie ook: ik kon vaak pas 's avonds gaan blokken als de kinderen in bed lagen. ⁠

Het is heel belangrijk dat je kan terugvallen op je omgeving. Mijn jonge medestudenten kwamen wel eens babysitten als ik herexamens had. En bij momenten van zwakte waren er andere mensen die in mij geloofden, die wisten dat ik het kon. Dat gaf me de kracht om door te zetten.⁠

Achteraf bekeken zou ik het zeker opnieuw doen. Ik werk nu als logopediste en heb veel voldoening in mijn job. Het begeleiden van de kinderen, zien dat je een verschil maakt, dat is heel erg dankbaar en heel erg motiverend.⁠"


Harry directeur wordt verpleger

“Op mijn 55 ben ik verpleegkunde gaan studeren. Ik had op dat moment een mooie carrière als directeur technologie maar ik zat vast in een ivoren toren en wou daar weg. Als manager maak je veel mogelijk maar je dóét niet echt iets. Het werd tijd om een vak te leren. Het eerste jaar verpleegkunde deed ik nog via afstandsonderwijs maar het tweede jaar durfde ik toch voor dagonderwijs gaan. Plots zat ik tussen 19-jarige studenten op de schoolbanken.⁠

Ik heb vaak te horen gekregen dat terug gaan studeren een moedige keuze is geweest maar eigenlijk komt zo’n beslissing vanzelf. Als ik daar nu op terugkijk, dan was de cirkel gewoon rond. Op een bepaald moment was ik het beeld geworden dat anderen van mij hadden: Harry was de directeur technologie, de manager die naar recepties ging. Mijn leven was één grote rush. Ik had amper tijd om na te denken over wie ik écht was. Toen ik tijdens mijn opleiding vakken als filosofie en psychologie kreeg, voelde ik meteen dat ik daar iets mee kon. ⁠

Ik ben tijdens mijn opleiding fundamenteel veranderd als mens. Natuurlijk heb ik ook wel eens getwijfeld aan mijn keuze. Toen ik de eerste keer iemand moest verzorgen, dat was een enorm gestuntel. Mijn moeder heeft het mij niet geleerd en als jonge vader van drie zonen heb ik het nooit gedaan. Er zijn momenten geweest waarop ik mij heb afgevraagd of ik het ooit op tijd zou leren. Maar al tijdens mijn eerste jaar opleiding heb ik het eerste babybadje aan mijn eerste kleinkind gegeven. En nadien aan al mijn kleinkinderen. Ik voel me vandaag veel meer Harry dan voordien.”

Marian hotelmanager wordt theoloog

“Mijn allereerste job was in het Switel-hotel. Ik had een diploma hotelmanagement en werkte als receptioniste toen daar in 1994 de grote brand uitbrak. Ik was toen zo’n jonge griet van 23 die het wilde gaan maken en helemaal voor de carrière ging. Door die brand mee te maken, is iets in mij beginnen veranderen. Ik ging beseffen dat ik een andere kant op wou. Toch heb ik pas op mijn 40 beslist om theologie te gaan studeren. Mensen rondom mij zeggen wel eens dat die ommezwaai mijn midlifecrisis is geweest maar in mijn ogen was dat helemaal geen crisis. Integendeel, ik vond pas toen mijn bestemming.⁠

Ik heb voor theologie gekozen omdat ik naar het andere stuk van ons mens-zijn wilde gaan kijken. Ik zag in mijn omgeving heel veel mensen die met stress in de problemen raakten. Mensen die heel gelukkig leken met hun werk maar van het een op het andere moment uitvielen. Burn-outs waren toen nog een redelijk nieuw verschijnsel. Ik realiseerde me dat een mens niet louter rationeel is. Toch hebben we in het Westen de neiging om onze niet-rationele kant weg te stoppen. We gaan er pas mee aan de slag als het misgaat.⁠

Door mijn leven om te gooien heb ik aan den lijve ondervonden dat we beter zijn voor onze omgeving als we onze talenten kunnen inzetten. Ik werk nu voor het Vlaams Bijbelgenootschap en geef godsdienstles. Nu weet ik hoe ik de tijd die ik hier heb, het beste kan gebruiken.⁠

Wim manager wordt boomverzorger

“Tot 2010 werkte ik als manager voor een Japanse rederij maar door de economische crisis had ik steeds minder werk en dus begon ik na te denken over mijn toekomst. Op een keer zei een vriend me: ‘jij klimt graag en bent graag bezig in je tuin, misschien is boomverzorger iets voor jou.’ Ik wist zelfs niet dat dat bestond maar na wat opzoekwerk heb ik me dan toch ingeschreven voor een opleiding boomverzorging.⁠

Al tijdens mijn opleiding ben ik begonnen als zelfstandig boomverzorger. De zaken gingen goed en er kwamen werknemers en onderaannemers bij. Het was leuk om te groeien en te kunnen uitpakken met contracten die ik had binnengehaald. Maar op een bepaald moment had ik door dat je ook slaaf kan worden van die contracten. Toen heb ik terug gekozen voor de vrijheid van een éénmanszaak. Die vrijheid maakt me veel gelukkiger.

Ondertussen leid ik zelf boomverzorgers op. Ik denk dat de helft van de cursisten rond de 40 is en het beu is om altijd achter een computerscherm te zitten. Mensen willen terug naar buiten. Als je niet meer gelukkig bent in je job en ervan droomt om iets anders te doen: wees niet te impulsief maar toch ook niet te behoudsgezind. Geef jezelf een jaar de tijd om te kijken of het iets voor jou is. De kans is groot dat je financieel zal inboeten maar er staat veel tegenover.” ⁠

Marjan orthopedagoog wordt modeontwerper

“Ik ben iemand die zich alles heel hard aantrekt. Niet ideaal als je in de bijzondere jeugdzorg werkt. Na tien jaar in die sector was ik helemaal op. Ik belandde met een burn-out thuis. ⁠

Dat was een hele rauwe periode waarin ik keihard op mezelf ben teruggegooid. Omdat ik als jong meisje op rationele gronden voor de studie orthopedagogie had gekozen, besloot ik deze keer mijn hart te volgen. Vanuit mijn honger om creatief bezig te zijn was de keuze voor mode snel gemaakt. Ik ging een opleiding patroontekenen volgen en nadien modeontwerp.⁠

In die periode was ik zwanger en werd mijn zoontje geboren. Ik kreeg heel veel vragen van de buitenwereld. ‘Ben je wel zeker? Ga je dat wel doen? Zou je niet beter wachten?’ Mensen geven vaak advies vanuit angst. Toch heb ik naar mezelf geluisterd. Da’s het voordeel van een burn-out, je wordt zo hard op jezelf teruggegooid dat je niet anders kán dan luisteren naar jezelf.⁠

De keuze om in de mode verder te gaan, bleek de juiste te zijn. Het klinkt misschien melig, maar al tijdens patroontekenen had ik een gevoel van thuiskomen. Bij modeontwerp had ik dat nog méér. Mijn ideeën op papier zetten en die ontwerpen vervolgens omzetten in kledingstukken, dat is voor mij het summum van blij zijn.”

Kaat bio-ingenieur wordt bioboer

“Als kind al had ik al iets met boeren. Mijn papa was veearts en in de vakanties ging ik wel eens met hem mee naar de varkensboeren. Later heb ik voor mijn doctoraat veel tijd doorgebracht bij boerenfamilies in Ethiopië. Na twee jaar te hebben geschreven aan dat doctoraat, wist ik al dat ik niet de rest van mijn leven aan een bureau wou doorbrengen.⁠

Toch heb ik eerst nog - vanachter een bureau - 'De Landgenoten' mee opgericht. Die organisatie zoekt landbouwgrond voor bioboeren. Ik deed dat heel graag maar opnieuw had ik het gevoel: die boeren ondernemen hier van alles en ik zit nog altijd aan een bureau. Toen ik begon na te denken over een opleiding tot bioboer zei mijn man : ‘Begin eerst maar eens met een paar courgettes of tomaten in onze tuin en beslis dan of je dat écht wil doen.’ Maar ik wist dat ik niet gewoon een paar radijzen en een bed spinazie in de tuin wilde. Ik zag het meteen al veel groter. Ik wilde op een duurzame, efficiënte manier voedsel produceren voor een hele hoop mensen. Die moestuin is er dus nooit gekomen. Ik ben van mijn bureau rechtstreeks naar 3,5 hectare veld gegaan. Ik kom nog altijd niet in onze tuin. (lacht)⁠

Tijdens het tweede jaar van mijn opleiding tot bioboer is deze grond vrijgekomen. Ik en mijn collega Tom hebben net ons eerste oogstseizoen achter de rug. Ik heb veel boeren zien opstarten en keihard zien werken, dus ik wist min of meer waaraan ik begon. En ja, ik doe het super graag! Vorige week stond ik aan het verkeerslicht te wachten en zag een meisje dat hier met haar klas op bezoek was geweest. Ik hoorde haar vanachter op de fiets tegen haar mama zeggen: ‘Mama, dat is de boerin!’ En ik dacht: ja, ze heeft gelijk. Ik ben een boerin.”⁠

Gerda laborant wordt logopedist

"Toen mijn kinderen nog op de lagere school zaten, hadden ze veel leerproblemen. Ik voelde dat er iets niet klopte op die school, maar ik had niet de kennis of bagage om dat precies te duiden. Iemand suggereerde me om logopedie te gaan studeren. Zodat ik zelf kon leren hoe ik mijn kinderen kon helpen met hun problemen.⁠

Toevallig had ik als 18-jarige bijna voor logopedie gekozen. Maar omdat er destijds een wachtlijst was bij die studierichting, ben ik uiteindelijk klinisch laborant geworden. Op mijn veertigste besloot ik om ontslag te nemen en alsnog logopedie te gaan studeren. ⁠

Daar stond ik dan ’s ochtends op de speelplaats, een alleenstaande moeder van 40 tussen al die jongeren van 18 jaar. Ik was wel even in paniek: wat kwam ik daar doen, waar was ik aan begonnen? Gelukkig was mijn motivatie om die studie te doen heel sterk, veel sterker dan toen ik zelf 18 was en nog geen kinderen met leerproblemen had. ⁠

⁠Naar school gaan en examens doen vergt allemaal wat meer tijd en herhaling als je ouder bent. Planning en organisatie ook: ik kon vaak pas 's avonds gaan blokken als de kinderen in bed lagen. ⁠

Het is heel belangrijk dat je kan terugvallen op je omgeving. Mijn jonge medestudenten kwamen wel eens babysitten als ik herexamens had. En bij momenten van zwakte waren er andere mensen die in mij geloofden, die wisten dat ik het kon. Dat gaf me de kracht om door te zetten.⁠

Achteraf bekeken zou ik het zeker opnieuw doen. Ik werk nu als logopediste en heb veel voldoening in mijn job. Het begeleiden van de kinderen, zien dat je een verschil maakt, dat is heel erg dankbaar en heel erg motiverend.⁠"

VRTNU VRTNU VRTNU