Spring naar inhoud

The Caravan’s Journal ontdekt Myanmar

geschreven op 19 oktober 2015

The Caravan’s Journal ontdekt Myanmar

Myanmar organiseert op 8 november voor het eerst weer vrije verkiezingen. Na vijftig jaar militaire dictatuur opende het land in 2011 de deuren voor de buitenwereld. Het nieuwe journalistencollectief The Caravan’s Journal ging een maand voor de verkiezingen polshoogte nemen. Oprichters Johannes en Kasper vertellen vier weken lang voor Canvas.be over hun ervaringen als Nomaden.

Door Kasper Goethals & Johannes De Bruycker

Onderweg naar Yangon

Onderweg van de luchthaven razen duizend dingen door ons hoofd. We trillen nog na van de spanning bij de douanecontrole. We kregen geen journalistiek visum en moesten ons dus voordoen als toeristen om het land binnen te mogen. Later horen we van een lokale televisiejournalist dat de militaire politie heel goed weet welke journalisten er met een toeristisch visum binnenkomen. "Ze houden dat als troef achter de hand om je het land uit te zetten als je iets doet wat hen niet bevalt."

Een vrouw met een hoofddoek bedelt langs de kant van de weg. Ik denk onmiddellijk aan de vervolging van moslims door radicaal nationalistische boeddhistische bewegingen. De kranten die overal verkocht worden, zijn dat propagandakranten? Johannes is al vaker in Myanmar geweest. Hij stelt me gerust.

Ik stel me overal vragen bij. Mijn hoofd zit volgepropt met conflicten die in de internationale media uitgelicht worden.

Die vrouw bedelde niet omdat ze een moslima is, er zijn bedelaars van alle religies. De krantenmarkt is sinds 2012 weer vrij, maar er zijn inderdaad nog propagandakranten. En die twee jonge vrouwen die net langsliepen hebben geen wit op hun gezicht omdat ze prostituees zijn. Het is een modesymbool en mannen doen het ook. En dat rode spul dat zowat alle mannen hier uitspuwen is geen bloed, maar het sap van betel, een noot die kalmerend werkt als je erop kauwt.

De nieuwe editie van de krant Myanmar Times wordt gedrukt

We rijden verder. Dansende rood-gouden pauwenvlaggen, symbool voor de oppositiepartij van Nobelprijswinnares Aung San Suu Kyi, hangen aan iedere paal, fladderen achter elke fiets en wapperen boven winkeltjes. Ze mag deze verkiezingen zelf niet opkomen, maar de kleuren van haar National League of Democracy en haar portret zijn niet uit het straatbeeld weg te denken. Ook de posters van de regeringspartij USDP zijn zichtbaar aanwezig. De verkiezingen hangen in de lucht.

We stappen uit aan ons hostel. De lucht ruikt hier anders dan in West-Europa. In Yangon, de grootste stad van Myanmar, mengen de geuren van een grote haven zich met die van benzine, koriander, gekruide sigaren en rijpe bananen. Het zware, maar aangename aroma valt over ons.

Onmiddellijk nadat we onze tassen hebben gedropt, nemen we met niets meer dan een handgetekend kaartje een taxi naar een boeddhistisch klooster aan de rand van de stad. We hebben nog een week om de laatste voorbereidingen te treffen voor de deelnemers aankomen en de dagen zitten vol.

Na meer dan een uur dwalen en een aangename kennismaking met de Myanmarese behulpzaamheid vinden we het klooster. We hadden gehoord dat de klinkende naam van een hoofdmonnik wonderen kan doen bij problemen met politie of het regime. We zitten samen met de boeddhistische abt die ons vriendelijk te woord staat en spreken af om samen lessen te organiseren voor de boeddhistische studenten in het klooster en onze deelnemers.

De lucht ruikt hier anders dan in West-Europa. Naar benzine, koriander, gekruide sigaren en rijpe bananen.

Dat is een essentieel onderdeel van onze Caravan’s Journal. We brengen jonge historici, journalisten, antropologen, ecologisten en fotografen samen met hun collega’s aan de andere kant van de wereld om van elkaars ervaring te leren. We organiseren gastlessen van de beste mensen in het vak en geven tijd aan de deelnemers om hun eigen producties te maken. We hopen uit te groeien tot een professioneel agentschap waar researchers, fotografen, journalisten, schilders of cartoonisten samen actuele diepgaande verhalen vertellen. Tegen de trend van individualisering in, werken we over de grenzen van landen en verschillende disciplines heen en stellen we ons netwerk aan elkaar ter beschikking.

Htein Win

De volgende dag ontmoeten we Htein Win, foto's nam bij protesten voor de begrafenis van de Birmese Secretaris-Generaal U Thant in 1974. De overheid wilde het lijk op een onbekende plaats begraven en sommige betogende studenten zijn nooit meer terug gezien. De foto's zijn het enige historische bewijs van de crisis en doken pas vijf jaar geleden op bij de zoon van een van zijn professoren aan de universiteit.

Hij publiceerde een boek dat hij overal trots bij zich draagt. We drinken samen een hele tafel halve literflessen Myanmarees bier leeg en leren hem kennen als een joviale oude man wiens levensverhaal doorvlochten is met de recente geschiedenis van zijn land.

Hij brengt ons in contact met de grootste dissidenten en meest indrukwekkende verhalenvertellers van het land. Ze werden onderdrukt, opgesloten en zetten door. Samen met de nieuwe generatie binnen- en buitenlandse jonge fotojournalisten en filmmakers die voor de Wall Street Journal, Getty Images, Al Jazeera, The New York Times en de UN werken, zullen ze de komende week ons educatief-professioneel programma vorm geven.

VRTNU VRTNU VRTNU