Spring naar inhoud

The Joshua Tree

geschreven op 30 maart 2017

Voor zijn reeks IS in het vizier zocht Rudi Vranckx samen met zijn ploeg de mensen op die strijden tegen IS. Regisseur Mark hield al die tijd zijn indrukken bij in een dagboek.

14 januari 2017. We rijden van Palmdale, Californië over de Pearblossom Highway richting San Gabriel Mountains. We hebben geluk met het weer. Veertien dagen regen hebben ze hier gehad tot wij landden. Sinds vanochtend kleurt het California blue waarover Roy Orbison zingt de hemel. Nooit van dat lied gehouden, maar ik begrijp plots wat Roy bedoelt. Een zomerse zorgeloosheid gemengd met alles-kan-en-alles-is-zo-zuiver-als-het-zonlicht-gevoel overvalt me.

Illusie, zo zal blijken.

Het landschap straalt rust en vrede uit. Zelfs ook een beetje verveling - wat valt hier te beleven? Die leidt dan weer tot druggebruik en kleine criminaliteit, hoor ik van een local.

Honderdzeventig jaar geleden was het spannender in Californie: de Berenvlagrevolutie!

In 1846 voerden de VS en Mexico oorlog. Een dertigtal rebellen, de meeste van hen Amerikaanse immigranten, riepen de republiek uit. De Amerikaanse officier John C. Frémont (militair en ontdekkingsreiziger) hielp hen. Het Amerikaanse leger versloeg de Mexicanen. Californië werd overgedragen aan de Verenigde Staten. Dezelfde beer van op die vlag zien nu we nog overal op borden langs de highway.

Rust en vrede zijn tijdsgebonden. Enkele weken geleden reden we door een andere woestijn, in Irak. Ook een uitgestrekte vlakte, maar dan eentje bezaaid met wrakken als getuigen van recente gevechten. Met checkpoints die je het gevoel geven dat iedereen verdacht en gevaarlijk kan zijn. Niks daarvan hier: welvaart, rust en freedom zolang je toegelaten bent en the bill kan betalen.

Ook langs die autoweg: Joshua trees. Die werden door de eerste kolonisten hier aanzien als palmbomen. “Als je palmbomen ziet, wil dat zeggen dat je dicht bij de kust bent", was hen verteld. Maar die Duitse en Zwitserse kolonisten hadden nog nooit een palmboom gezien en dachten dus dat de Joshua trees palmbomen waren. Daarom noemden hun eerste nederzetting hier Palmenthal.

De gekke yucca’s in het landschap tussen de highway en de bergen die het landschap zo’n cowboyprairie-achtige aanblik geven, dat zijn echt wel Joshua trees. We stoppen om het landschap te filmen.

Wat ik google, brengt me dichter bij IS-praktijken dan ooit

“Waarom worden die eigenlijk Joshua tree genoemd?” vraagt Rudi. Dan kan ik het niet laten om dat snel te wikipedia'en. “Ah!”, lees ik van mijn iPhone, “een groep mormoonse kolonisten die in de 19de eeuw met huifkarren door de woestijn trok, vond dat de vorm van de bomen leek op de profeet Jozua die met zijn armen naar de hemel reikt".

“En waarom specifiek Jozua dan?”, vraagt de kritische journalist in Rudi.

Ik vind oude schilderijen waar Jozua met zijn armen naar de hemel reikt. Met een beetje fantasie en heel veel goeie wil is er wel een Joshua tree te vinden die lijkt op de Jozua uit het schilderij, met de handen omhoog.

Wie was die Jozua eingenlijk? Wat ik dan google, brengt me de verrassing van de dag en dichter bij IS-praktijken dan ooit.

IS kan de inspiratie voor zijn daden gewoon uit de Bijbel halen. Ze hoeven de Koran niet eens te lezen

Jozua is een Bijbelse figuur. Onder leiding van Jozua veroverden en verdeelden de Israëlieten het land Kanaän. De beschrijving van zijn veroveringstochten en de bijhorende gruwelen worden uitvoerig beschreven in het boek Jozua. Hij liet de koning van Aï op een paal spietsen en hem tot de avond staan. Bij zijn veroveringen vermoordde hij alle vrouwen die kinderen hadden en alle mannen. Enkel de maagden liet hij leven. Zijn oorlogsbuit : "schapen, runderen, ezels en tweeëndertigduizend maagden".

Dergelijke wreedheden kunnen concurreren met de getuigenissen van de jezidi’s die in de handen van IS belandden. IS kan de inspiratie voor zijn daden gewoon uit de Bijbel halen. Ze hoeven de Koran daarvoor niet eens te lezen. Een verbluffende ontdekking.

De Jozua-bomen staan er wat spookachtig bij in de zon. Ze kunnen er ook niet aan doen dat ze lijken op een profeet met de handen in de lucht.

We rijden verder Pamdale in. Die stad noemt zichzelf tegenwoordig Aerospace Capital of the United States.

Hier worden ruimtevaarttuigen, bommenwerpers en jachtvliegtuigen ontwikkeld, gebouwd en getest. Elk vliegtuig dat gebruikt wordt door de US-airforce en NASA, is hier gepasseerd.

De nieuwe vliegtuigtechnologie brengt ons hier. We hebben een afspraak met Mark McCurley, nu testpiloot van jachtvliegtuigen. Hij was al een tiental jaar drone-operator en heeft in die functie gebombardeerd met drones in de oorlog tegen IS. Hij is de enige dronepiloot die over zijn job wil praten. Hij heeft er zelfs een boek over geschreven.

Na 9/11 wilde hij actief strijden. Dat heeft hij ondertussen gedaan. Wij zijn de eerste Europese tv-ploeg die hem komt opzoeken. Maar het duurt even voor we een plek vinden waar hij zich wil laten interviewen. Niet bij hem thuis, hij wil zijn privacy beschermen. Ook niet op zijn werk tussen de jachtvliegtuigen en bommenwerpers. Militair geheim. Zelfs niet in het openluchtmuseum waar prachtige jachtvliegtuigen staan.

Uiteindelijk belanden we op een vliegveld waar we spontaan een filmtoelating krijgen. Een aangename achttien graden maakt het filmen heerlijk. Hollywood ligt maar enkele tientallen miles verderop. En dan draait die camera toch net iets makkelijker.

VRTNU VRTNU VRTNU