Spring naar inhoud

Moeder van een verdwenen zoon

geschreven op 25 januari 2015

“Kijk, ik sta er niet alleen voor! Zeven jaar lang vecht ik al, maar ik sta er niet alleen voor!” Onze nieuwe kleine held, Julia Alonso Carvajal uit Acapulco, probeert het geroep van de betogers te overstemmen.

door de Vranckx-redactie

We zijn in Mexico-Stad. Hier, in de hoofdstad van Mexico, schreeuwen de betogers om rechtvaardigheid, vier maanden nadat 43 studenten verdwenen tijdens protestacties in het stadje Iguala. Sinds die septemberdag is het niet meer rustig geweest in Mexico. Er volgde een resem grote protesten en de zoektocht naar de studenten bracht verschillende massagraven aan het licht.

Maar de 43 werden niet teruggevonden: de stoffelijke overschotten die gevonden werden, bleken (op één na) niet van hen te zijn.

Julia kan zich inleven in de woede van de betogers, en van de familie en vrienden van de verdwenen studenten. Ze weet wat ze voelen.

De overheid beperkt zich hier veelal tot goedkeurend knikken op de achtergrond, terwijl ze haar basistaken laat uitvoeren door burgers die genoeg hebben van het immobilisme van een door drugsbendes verziekte staat

Ze zag haar leven en dat van haar hele gezin voorgoed veranderen toen in 2008 het noodlot toesloeg. Hun oudste zoon Julio verdween in mysterieuze omstandigheden, toen hij met drie vrienden ging waterskiën in Nueva Leon, ten noordoosten van Mexico-Stad. Het laatste spoor dat naar hem leidt, dateert van 8 januari 2008: een telefoontje naar zijn broer.

Zoals Julio zijn er tienduizenden. **27.000 om precies te zijn, want zo veel vermisten telt Mexico. **Verdwenen, en hoogstwaarschijnlijk gedood door het gratuite geweld van de drugsbendes en de politie.

Na de verdwijning van haar zoon in 2008 deed Julia er alles aan om ervoor te zorgen dat het onderzoek wel degelijk gevoerd zou worden. Niet vanzelfsprekend, want de Mexicaanse politie houdt er erg nauwe banden op na met de uiterst brutale drugsbendes. Maar Julia zette door: ze bezocht meerdere keren de plaats waar haar zoon verdween en ging twee keer in hongerstaking.

Maar de situatie veranderde niet. Julia voelde zich in de steek gelaten door de overheid, en besloot het heft in eigen handen te nemen.

**Met behulp van het internet werd ze een selfmade forensisch onderzoekster. **Ze kwam in contact met twee wetenschappers van de Britse universiteit van Durham, en richtte samen met hen Ciencia Forense Ciudadana (“burgerlijke forensische wetenschap”) op, dat ondertussen bestaat uit 16 moeders van over heel Mexico.

Hun doel? Een DNA-databank aanleggen van verdwenen personen, want zo’n databank is in Mexico onbestaande. Ze willen ook onderzoeken van wie de stoffelijke resten in de massagraven dan wél zijn, als ze niet afkomstig zijn van de 43 verdwenen studenten. De Mexicaanse overheid, die erkent Julia’s organisatie… en daarmee is het meeste gezegd. Ze kreeg ook twee lijfwachten toegekend, maar Julia maakt zich weinig illusies: ze vermoedt dat die er vooral zijn om haar in het oog te houden, eerder dan haar te beschermen tegen het geweld van de drugsbendes.

Het is een cynische twist die elk van onze Mexicaanse helden bindt: de overheid beperkt zich veelal tot toekijken op de achtergrond, terwijl ze haar basistaken laat uitvoeren door burgers die genoeg hebben van het immobilisme van een verziekte, door drugsbendes beheerste staat.

Samen slagen die sterke moeders erin vertrouwen op te doen in een samenleving waar wantrouwen de overhand heeft

Julia voert dus een persoonlijke strijd, maar vertegenwoordigt ook honderden andere slachtoffers. Zo reist ze naar Iguala om te praten met de familieleden van de verdwenen studenten, hun verhalen op te tekenen en DNA-stalen te nemen. Ze organiseert er ook grote bijeenkomsten in de San Gerardo Mayela-kerk waar honderden familieleden hun angst overwinnen om uit te komen voor hun verdriet en hun woede.

Samen slagen die sterke moeders erin vertrouwen op te doen in een samenleving waar wantrouwen de overhand heeft.

VRTNU VRTNU VRTNU