Spring naar inhoud

Hoe stellen Robi, Yehuda en Hassan het nu?

© VRT
geschreven op 06 april 2016

Donderdag 24 maart. In Hebron, op de Westelijke Jordaanoever, hebben twee Palestijnen net een Israëlische soldaat proberen neersteken. Terwijl zijn kompaan daarbij omgekomen is, ligt Abed Al-Fatah A-Sharif schijnbaar bewusteloos op de grond. En dan gebeurt het: een Israëlische soldaat schiet hem van dichtbij in het hoofd. De Israëlische mensenrechtenorganisatie B’Tselem krijgt de video in handen en stuurt die de wereld in.

Van de Vranckx-redactie

Een triest hoogtepunt is het, van jarenlange vervreemding aan beide kanten van de scheidingsmuur tussen Israël en de Palestijnse gebieden en een etterend, steeds weer opnieuw uitbarstend conflict. En zo mogelijk nog triester: echt verbazen doet het niet. Sinds ons bezoek aan Gaza en Israël in december 2014 is het stof niet meer gaan liggen. Niet dat het opnieuw tot een open oorlog is gekomen, zoals in de zomer van 2014. Nee, het is sluipender dan dat. De relaties tussen Israëlische en Palestijnse burgers onderling staan onder hoogspanning.

Zijn we gek geworden? De soldaat is geen moordenaar

Israëlisch minister van Onderwijs Naftali Bennett

Tegenover de haat van de twee Palestijnse aanvallers stelde de Israëlische regering ontmenselijking, toen de wereld lucht kreeg van de zaak. “Zijn we gek geworden?”, zo mengde de Israëlische minister van Onderwijs Naftali Bennett, van de religieus-nationalistische partij Joods Huis, zich op Facebook in de discussie. “De soldaat is geen moordenaar. We zijn in oorlog tegen brutaal terrorisme.” Eerste minister Benjamin Netanyahu onderstreepte dan weer dat het Israëlische regeringsleger volgens hem “moedig vecht tegen bloeddorstige moordenaars”.

Abed Al-Fatah A-Sharif ligt bewegingloos op de grond. Luttele seconden later krijgt hij een kogel door het hoofd geschoten.

Omgekeerd tierde het geweld sinds december 2014 ook welig. Volgens Palestijnse en Israëlische vredesorganisaties vonden in de buurt van de joodse nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever alleen al in de eerste helft van 2015 369 aanvallen tegen Palestijnen plaats. Daar waar de twee bevolkingsgroepen moeten samenleven, dus. De opgehoopte frustratie barstte eind september 2015 uit met een resem steekpartijen, aanrijdingen en schietincidenten, vooral in de regio van Jeruzalem.

Hoe dit ook gaat aflopen, de oplossing zal niet van de politieke leiders komen

Midden december 2015 telde B’Tselem al 19 Israëlische doden (waaronder 16 burgers) en 71 gedode Palestijnse daders (omschrijving door B’Tselem). Het Israëlische leger geeft zelf aan dat er minstens 30 Palestijnen omkwamen bij confrontaties met de Israëlische ordediensten.

Israël blijft intussen verrechtsen, met zijn regering met joods-nationalisten, terwijl de Palestijnse president Mahmoud Abbas oproept tot kalmte. In Gaza luisteren ze amper nog naar hem. Hoe dit ook gaat aflopen, de oplossing zal niet van de politieke leiders komen.

Volgens Netanyahu heeft Yehuda Shauls Breaking The Silence "alweer een rode lijn overschreden".

Yehuda Shauls Breaking The Silence blijft intussen het publieke debat beroeren. En onder vuur liggen. Nadat de organisatie er in een tv-reportage van beschuldigd werd militaire geheimen te ontfutselen aan ex-soldaten, kondigde de Israëlische minister van Defensie Moshe Ya’alon een onderzoek aan. Niet nodig, antwoordde Breaking The Silence, want al het materiaal dat het publiceert, is vooraf gekeurd door het Israëlische regeringsleger. Eerste minister Netanyahu had er echter geen oren naar: volgens hem heeft Breaking The Silence “alweer een rode lijn overschreden”.

In mei had de ngo een rapport gepubliceerd met meer dan zestig getuigenissen van IDF-soldaten die hadden meegevochten tijdens de Gaza-oorlog van 2014. Nadat het Israëlische leger dat aanvankelijk in sterke bewoordingen had afgewezen, kondigde het in juli toch een onderzoek aan naar incidenten die erin gemeld werden door ooggetuigen.

Met Hassan Zeyada gaat het intussen iets beter. Naast het tekenen heeft hij een nieuwe therapeutische methode ontwikkeld, psychodrama, waarmee hij kinderen leert om via rollenspelen over hun trauma’s heen te raken. In het totaal heeft hij in 2015 vier keer zo veel kinderen behandeld als de jaren voordien.

Hij is ook begonnen aan de heropbouw van het huis, dat in juni af zou moeten zijn. En een nicht van hem is bevallen van een zoontje dat ze Sha'ban genoemd heeft, naar Hassans 12-jarige neefje dat omkwam in de oorlog.

Hassan Zeyada behandelde in 2015 vier keer zo veel kinderen als het jaar voordien.

En Robi Damelin, die blijft de wereld rond toeren met haar verhaal. Haar missie bracht haar het voorbije jaar o.a. naar New Delhi, Washington DC, New York, Berlijn, Bologna én naar het Parijs Élysée voor een ontmoeting met de Franse president Hollande. Bovendien bracht ze in oktober een boek uit samen met haar Palestijnse vriendin en lotgenote Bushra: ‘Onze tranen hebben dezelfde kleur’.

VRTNU VRTNU VRTNU