Spring naar inhoud

Hoe kunnen er hier duizenden jongeren verdwijnen?

geschreven op 01 februari 2015

Enkele dagen geleden stonden we in Mexico-Stad, in een betoging met Julia Alonso Carvajal. Julia, een held in een massa van helden. Deze mensen pikken de tienduizenden verdwijningen die hun land teisteren niet meer. En ik, ik probeer het te begrijpen.

Rudi Vranckx

door de Vranckx-redactie

We waren met veel daar in Mexico-Stad, en de betoging verliep grotendeels vreedzaam. We moesten vertrekken voor het einde – alweer op weg naar onze volgende bestemming – maar gewoonlijk vechten enkele anarchisten aan het slot van de betoging nog een robbertje met de politie. Zo gaat dat hier vaak.

We zijn de voorbije dagen in de streek rond Acapulco geweest, en ook daar viel ons op dat sociaal protest er heel erg leeft in bepaalde kringen. Nog veel sterker dan ik vermoedde. De verdwijningen, de ongelijkheid… het heeft ertoe geleid dat de revolutie hier broeit. De zaak van de 43 studenten heeft het vuur nog wat meer opgepookt.

En toch blijf ik met een wrang gevoel zitten. Want ondanks al die protesten verandert er bitter weinig in Mexico. **Hoe kan het in godsnaam dat er duizenden jongeren verdwijnen en dat de overheid dat zo maar onder de mat veegt? **

Stel je eens voor wat er bij ons zou gebeuren als er plots tien kinderen verdwenen. Het land zou jarenlang te klein zijn

Rudi Vranckx

Deze week nog kwam de regering naar buiten met een nieuwe verklaring over de 43 van Iguala, op basis van de verklaringen van de drugsbaron Felice Rodriguez Salgado. Ze zouden geëxecuteerd zijn door het drugskartel Guerreros Unidos, dat vermoed zou hebben dat de studenten lid waren van een rivaliserende bende, en daarna verbrand. De perfecte verklaring natuurlijk voor de overheid, die daarmee haar eigen rol in de zaak kan minimaliseren. Alleen: **enkele maanden geleden had de regering al een erg gelijkaardig verhaal gedaan waarvan enkel de details verschilden – en dat niet bleek te kloppen. **Forensische wetenschappers hebben bovendien al laten weten dat het technisch onmogelijk is om 43 mensen in openlucht te verbranden in een regenachtig klimaat als dit. Je zou er al een crematorium voor nodig hebben. En het enige crematorium in de buurt… is dat van de militaire basis in Guerrero. Waar hetzelfde 27ste bataljon huist dat een lange geschiedenis heeft van (soms dodelijke) clashes met linkse activisten en studenten.

Hoe kan het dat, ondanks al die betogingen, nog steeds zo veel Mexicanen het allemaal lijdzaam blijven slikken?

Stel je eens voor wat er bij ons zou gebeuren als er plots tien jongeren verdwenen. Het land zou jarenlang te klein zijn. We kunnen het ons ongeveer voorstellen, daarvoor hoeven we maar een kleine twintig jaar terug te reizen in de tijd, naar de zaak-Dutroux. Wel, hier in Mexico gaat het dus om vele duizenden.

Het is niet ver zoeken naar de verklaring. Zodra je wat dieper gaat graven, stoot je hier telkens weer op dat klimaat van geweld, criminaliteit en onveiligheid dat alles beheerst. De drugsbendes, de politiek en de politie zijn op lokaal vlak helemaal met elkaar verweven.

De Mexicaanse samenleving is tot op het bot aangetast.

VRTNU VRTNU VRTNU