Spring naar inhoud

"Ceau?escu draait zich om in z’n graf"

Na 25 jaar keert Rudi Vranckx terug naar Roemenië.

geschreven op 07 mei 2015

Roemenië. Dat ik ook hierheen wilde voor Kleine helden, daar hoefde ik niet lang over na te denken. Hier begon het immers allemaal voor ons, vlak na de val van Ceau?escu. Wij, dat zijn ik en mijn vaste geluidsman Jan. Onze eerste revolutie, onze eerste oorlog, een sprong in het onbekende. En nu zijn we hier opnieuw, 25 jaar later.

Rudi Vranckx

door de Vranckx-redactie

84 was hij, Adrian Dimitriu. De voormalige secretaris van de sociaal-democratische partij van Roemenië had onder de communistische heerschappij in gevangeniskampen gezeten, en was gefolterd. Diezelfde Dimitriu was in 1989 een oude, frêle man die me toevertrouwde dat hij de toekomst met lede ogen tegemoet zag. Hoe zou het nieuwe bestuur de democratie interpreteren, een staatsvorm die het zelf amper had gekend, na al die decennia waarin de communistische partij aan de macht was geweest?

25 jaar later wandel ik door het stadscentrum van het Roemeense stadje Timi?oara, en Dimitriu’s woorden galmen door mijn hoofd. **De straten waar in december 1989 de Roemeense revolutie uitbrak, leiden nu naar gezapige pleintjes. **Het plein van de revolutie is één grote loungebar geworden met terrasjes. Het is hier gezellig. Je waant je bijna in Oostenrijk, of het noorden van Italië.

Roemenië is vandaag de dag nog steeds een land met twee gezichten

Rudi Vranckx

En toch. Het oppervlak mag dan opgekuist zijn, daaronder is er weinig veranderd.

Ik hoor verhalen van opvangtehuizen voor kinderen. Schrijnende toestanden die recht uit de reportages geplukt lijken die ik in 1989 gemaakt heb, en waarvan de beelden nog steeds op mijn netvlies gebrand staan. Verhalen van discriminatie en racisme. Van corruptie en politici “die niets doen voor de mensen”. Van een land dat worstelt met zijn verleden.

Roemenië, dat zogezegde arbeidersparadijs van vroeger waar het leven in werkelijkheid onnoemelijk hard was, is vandaag de dag nog steeds een land met twee gezichten.

Ik kreeg het al een paar keer te horen van mijn gesprekspartners hier: “Vergeet niet dat het nog maar 25 jaar geleden is”. Ik zal eraan denken, de volgende dagen.

VRTNU VRTNU VRTNU