Spring naar inhoud

Actrice Nona Buhrs kiest cultuur

geschreven op 31 augustus 2015

In de rubriek Keuzes, keuzes, keuzes maakt elke week een kunstliefhebber in hart en nieren een hoogstpersoonlijke selectie uit het actuele cultuuraanbod. Deze week stelt de beloftevolle actrice Nona Buhrs haar selectie voor.

Nona Buhrs gaat dit najaar een mooi theaterseizoen tegemoet: op 4 en 5 september staat ze tijdens het Theaterfestival in AUGUSTUS, ergens op de vlakte, in november speelt ze mee in NO USE FOR BINOCULARS en tussentijds blijft ze ook contacten leggen met lokale organisaties en mensen via het artistiek verbond de Koekelbergse Alliantie van Knutselaars.

Tommy Wieringa's Dit zijn de namen is actueel erg relevant. Het verbeeldingsvolle boek gaat over de crisis, migratie en wegtrekkende vluchtelingen. Dat verhaal wordt vanuit twee kanten verteld. Enerzijds heb je het perspectief van de vluchtelingen die in een helse tocht de woestijn doorkruisen op zoek naar een andere plek en hun persoonlijke verlossing. Anderzijds is er de bikkelharde politiecommissaris die op zijn beurt verlossing vindt wanneer hij erachter komt dat hij Joods is.

Het is haast een metafoor voor de duistere binnenwereld van de mens die op zoek is naar verlossing.
Nona Buhrs

Dit zijn de namen is fantastisch mooi geschreven, heel verbeeldingsvol en poëtisch, maar tegelijkertijd ook bikkelhard. Soms is het ook grappig. (lacht) Het is haast een metafoor voor de duistere binnenwereld van de mens die op zoek is naar verlossing.

Ik wil ook graag nog een dichtbundel aanbevelen. Deze zomer was ik in Palestina omdat ik in een theatervoorstelling van een Palestijnse regisseur heb gespeeld. Daar heb ik kennis gemaakt met de poëziebundels van Mahmoud Darwish, een steengoede dichter, die ook een nationale Palestijnse held is. Toen hij stierf, hield men er drie dagen van nationale rouw. Iedereen daar kent zijn gedichten. Hij heeft enkele waanzinnig mooie gedichten geschreven. Er zijn slechts twee van zijn poëziebundels vertaald naar het Nederlands. Zijn mooiste gedichtenbundel, Staat van Beleg, is een absolute aanrader voor iedereen, zelfs al hou je niet van poëzie. Dat gaat bijzonder diep. Het gaat over hoe een mens omgaat met onderdrukking, oorlog en verdriet, maar het is zo mooi verwoord en verbeeld.

Gavrilo Princip is een actueel relevante voorstelling die refereert naar de eigentijdse vraag of we extreme daden durven stellen voor onze idealen.
Nona Buhrs

Ik vind het heel moeilijk om keuzes te maken. (lacht) Maar ik wil heel graag de theatervoorstelling Gavrilo Princip aanraden die ook op het Theaterfestival staat.

De Warme Winkel is een Nederlands gezelschap waarmee ik onlangs heb samengewerkt. Voor hun collagetheater nemen ze een kunstenaar of een persoon, boek of beweging uit de geschiedenis en belichten die vanuit verschillende perspectieven, film- en theaterstijlen. Het is een heel vrolijke en een bijzonder poëtische verbeelding.

Gavrilo Princip

Gavrilo Princip is een voorstelling over idealen en het verrichten van extreme daden om iets te veranderen. De Warme Winkel laat in deze productie een interessante zoektocht zien. Het is bovendien op geniale wijze gemaakt; vijf acteurs en één cameraman maken samen in een live studio een soort van absurde film.

Lisbeth Gruwez is een bijzonder interessante choreografe. Haar nieuwe voorstelling AH/HA wil ik graag zien omdat ik haar vorige productie It’s going to get worse and worse and worse, my friend zo geweldig vond. Gruwez haar werk gaat over uitdrukking, zeggingskracht. Over hoe wij mensen overtuigen.

Ook fotograaf en documentairemaker Dimitri Van Zeebroeck liet zijn oog vallen op Lisbeth Gruwez in zijn reeks portretten voor De afspraak.

Gruwez haar werk gaat over uitdrukking en zeggingskracht.
Als je de zaken omdraait, dan kan je soms manieren vinden om iets te zeggen over de wereld. En dat is eigenlijk wat Lars von Trier ook doet.
Nona Buhr

Ik kijk amper nieuwe films. Ik grijp steeds terug naar oude filmklassiekers, die blijven mij beïnvloeden en inspireren. Mijn grote voorbeelden zijn Federico Fellini, Roy Andersson, Ulrich Seidl, Lars von Trier en David Lynch. Dat zijn eigenlijk... allemaal mannen. (lacht)

'Shit, hoe moet ik nu één film kiezen?', dacht ik, toen jullie me vroegen een keuze te maken. Toch springt er één film uit: The Idiots van Lars von Trier. Het is ondertussen een oude film, maar ik kan hem blijven herbekijken.

The Idiots gaat over wat wij normaal, goed of acceptabel vinden in onze samenleving. Lars von Trier breekt die norm helemaal af door een protesterende tegenbeweging op te voeren waarin acteurs samen op zoek gaan naar de ultieme vrijheid en de therapeutische werking van het gekke en gestoorde verkennen. Het gaat ook keihard over acteren. Hoe ver kan je je afwenden van de realiteit of is het net de realiteit waarmee je bezig moet zijn? Daarom blijft deze film voor mij bijzonder actueel.

Naast de maatschappelijke norm, reflecteert The Idiots ook over acteermethodes zelf. Ik ben de laatste tijd veel bezig met wat normaal is, en in hoeverre onze samenleving ziek is in plaats van dat wij mensen "ziek" zijn. Als je de zaken omdraait, dan kan je soms manieren vinden om iets te zeggen over de wereld. En dat is eigenlijk wat Lars von Trier ook doet. Zijn die mensen ziek omdat zij idioten spelen? Of is de verkrampte samenleving en alles wat wij normaal en vanzelfsprekend vinden, ziek? Zo kan je proberen de waarheid te vinden. (lacht)

Je wordt daar ingezogen, dat brengt echt iets teweeg.
Nona Buhrs

Het is bijzonder cliché, maar als ik ooit heel veel miljoenen heb dan zou ik een schilderij van Rothko kopen. Dan zou ik mijn eigen expo in huis hebben. (lacht) Er was onlangs een overzichtstentoonstelling van Mark Rothko in het Gemeentemuseum in Den Haag. Het was daar zo druk. Het liefst was ik daar helemaal alleen geweest, dan had ik drie uur lang voor elk schilderij kunnen staan. Zijn oeuvre is superabstract, maar het raakt onmiddellijk je onderbewustzijn.

Rothko in zijn schildersatelier.

Ik ben opgegroeid met kleuren, mijn moeder is schilder. Ik heb dankzij haar al vroeg geleerd om naar kleuren en schilderijen te kijken. Als je voor een Rothko staat, dan begint het te bewegen en krijg je meerdere lagen te zien. Je wordt daar ingezogen, dat brengt echt iets teweeg. Je kan het vergelijken met luisteren naar een mooie, klassieke muziekcompositie. Het is moeilijk om te omschrijven wat je voelt als je geraakt wordt door een kunstwerk. Het is een schoonheid die heel waarachtig is. Oh my god, hoor mezelf praten. (lacht)

VRTNU VRTNU VRTNU