Spring naar inhoud

Theatermaker Maarten Ketels kiest cultuur

geschreven op 14 december 2015
Maarten Ketels

In de rubriek Keuzes, keuzes, keuzes maakt een kunstliefhebber in hart en nieren een hoogstpersoonlijke selectie uit het actuele cultuuraanbod. Deze week stelt theatermaker Maarten Ketels zijn selectie voor.

Maarten logeerde ooit drie weken in een houten huisje bij het centraal station van Antwerpen. Vervolgens deed hij dat nog eens over in Amsterdam. Als theatermaker breekt Maarten graag in de publieke ruimte in. Hij zoekt er zijn plekje en maakt daar dan een voorstelling over. Momenteel heeft Maarten ook een rol in Hoop, aan de zijde van oa. Michael Pas en Simone Milsdochter. Hoop is een theaterproductie van Het nieuwstedelijk, het stadstheater van Leuven, Hasselt en Genk waar Braakland/ZheBilding en de Queeste eerder dit jaar in opgingen. Tussen repeteren en spelen door verblijft Maarten tegenwoordig in een replica van een negentiende eeuwse woonwagen, vlakbij een Romakamp in Leuven. Het opzet: contact maken met de Romagemeenschap. Over deze ervaring maakt Maarten de voorstelling TROJE die in mei 2016 in première gaat.

BOEK: Rebekka De Wit - We komen nog één wonder te kort

Ik heb met Rebekka aan Studio Herman Teirlinck gezeten. We hebben samen een tijdje in een rusthuis doorgebracht in aanloop naar de theatervoorstelling ‘Heimat’. Onlangs verscheen Rebekka’s debuutroman. Een ongelooflijk schoon, poëtisch boek over het leven en een eerbetoon aan haar moeder die ze op haar zestiende verloor. In het boek maakt een gezin, na de dood van de moeder, een reis naar Schotland. Die reis gebruikt Rebekka als metafoor voor de reis die haar gezin de afgelopen tien jaar heeft afgelegd zonder moeder. Rebekka heeft een heel eigen taaluniversum. Het boek is ondanks het thema uitermate grappig. Ik ken Rebekka’s familie goed, het zijn prachtige mensen die hier in een literair kostuum gegoten worden.

MUZIEK: Tinariwen - Emmaar

Deze cd ontdekte ik in platenwinkel Sax in de Parijsstraat in Leuven. Daar hang ik soms wel een uur rond. Ik vind het moeilijk om goede, nieuwe muziek te ontdekken. Bij Sax neemt eigenaar Jos echt tijd om je te helpen zoeken. Tinariwen maakt onwaarschijnlijk mooie muziek. Het zijn Touaregs, beïnvloed door blues. Hun muziek klinkt alsof die recht uit het hart van de woestijn komt.

Tinariwen

Flor de mil colores - Karen Vazquez Guadarrama

Deze korte documentaire is geselecteerd voor het Sundance festival. Het is een heel schoon portret van Emiliana, een vrouw die in Bolivia in een mijnkamp werkt, waar tin wordt ontgonnen. Nadat de mannen de grote stukken tin hebben weggehaald, volgen de vrouwen om de restjes te zoeken, te vermalen en te verkopen. In het dorp leven de mensen in totale armoede, in barre omstandigheden. Er is enkel sociale controle, geen officieel gezag. Wanneer een man in een dronken bui zijn vrouw vermoordt, komt daar dus geen proces van. De focus ligt op Emiliana die voor haar zeven kinderen probeert te zorgen. Het ontroerende is dat ze ondanks die bikkelharde omstandigheden toch zegt dat ze gelukkig is. Haar kinderen zijn vrij, ze leven in de prachtige bergen. Die vrouw staat voor mij symbool voor hoeveel kracht iemand uit zichzelf kan putten als het moet. Karen, een Vlaamse met Mexicaanse roots, bracht acht maanden door in Bolivia en is zelf mee tin gaan ontginnen met de vrouwen. De opnameperiode is ontzettend zwaar geweest. De film is momenteel nog nergens te zien, ik heb een privévertoning gekregen. (Ondertussen werkt Karen verder aan een langere versie van de documentaire waarin behalve Emiliana ook andere bewoners aan het woord komen. nvdr.)

Karen Vazquez Guadarrama

THEATER: Joke Emmers en Daan Vanbendegem - I used to love to look at the ocean

Ook Joke komt van Studio Herman Teirlinck. Al tijdens haar eerste toonmoment zag ik in haar een speelster ‘pur sang’. Dit stuk gaat over de danswedstrijden tijdens de Grote Depressie in Amerika waarbij deelnemers het als gladiatoren in een ring tegen elkaar opnamen. En over de hang naar succes en jezelf volledig wegcijferen om je droom te realiseren. Ik zag het stuk twee weken geleden. Joke schitterde. Je gaat nog veel van Joke horen. Binnenkort staat ze in de nieuwe reeks 'Den elfde van den elfde' van Tom Van Dijck, naast oa. Jan Decleir, Frieda Pittoors en Peter Van den Begin.

 Koeien bij het oversteken van de Leie - Emile Claus

EXPO: Emile Claus – de Bietenoogst

In het Museum voor Schone Kunsten in Brussel zag ik ooit het schilderij ‘Koeien bij het oversteken van de Leie’ hangen. Dat werk raakte me heel direct. Dat licht, die koeien. Ik ben opgegroeid in West-Vlaanderen. Wanneer mijn oma aardappelen had geschild, moest ik de schillen naar de koeien brengen. Ik kon dan uren naar die beesten staan kijken. Naar die neusgaten en de adem die daaruit kwam, het zweet op die lippen. Dat schilderij weet dat gevoel perfect te capteren. Een tijdje nadat ik het gezien had, wou ik het graag aan iemand tonen. Toen we in het museum kwamen, bleek dat het schilderij verhuisd was naar het archief. Ik heb dan de directeur gebeld en gezegd dat ze dat terug aan de muur moesten hangen (lacht). Hij was het met me eens maar kon daar niet alleen over beslissen. Vervolgens heb ik een ander werk van Claus ontdekt in een museum in Deinze, de Bietenoogst. Een gigantisch werk van 4m80 op 3m20 in prachtige, felle kleuren. Je ziet boeren en een boerin die bieten aan het oogsten zijn. De tijd en vrijheid die daaruit spreekt. Ze waren dan wel aan een veld gekluisterd en moesten ploeteren in de modder, ze hadden tenminste geen last van parkeerautomaten of Proximusabonnementen. Dat soort leven zie je niet meer, zeker niet in Brussel waar ik nu woon. Het schilderij ‘de Bietenoogst’ bestaat dit jaar 125 jaar.

'De Bietenoogst' van Emile Claus dat in het museum van Deinze en de Leiestreek hangt, bestaat dit jaar 125 jaar.

Meer Keuzes, keuzes, keuzes

VRTNU VRTNU VRTNU