Spring naar inhoud

Kunstminnaar Claude Blondeel kiest cultuur

geschreven op 26 oktober 2015

In de rubriek Keuzes, keuzes, keuzes maakt elke week een kunstliefhebber in hart en nieren een hoogstpersoonlijke selectie uit het actuele cultuuraanbod. Deze week stelt kunstminnaar Claude Blondeel zijn selectie aan je voor.

Claude Blondeel was lang te horen als kunstjournalist op Radio 1 en Klara. Sporadisch hoor je hem nog wel eens een programma presenteren. Hij ademt cultuur en heeft ook net een nieuw boek uit: Train World. Een cultureel alfabet op reis met de trein.

FILM: Spectre - Sam Mendes

Het meeste van al kijk ik uit naar de nieuwe James Bond-film: Spectre. Ik ben fan van het eerste uur. Ook de boeken heb ik altijd graag gelezen. Vooral The spy who loved me. Dat was één van mijn eerste literaire erotische ervaringen. De eerste keer dat ik besefte dat een boek je geil kan maken. En uiteraard ook de bondgirls. Hun namen alleen al: Pussy Galore, Kissy Suzuki of Mary Goodnight ... Je kan niet ontkennen dat de Bond-films een mooie reeks actrices op hun naam hebben. Ursula Andress in de witte bikini en de dolk bijvoorbeeld. Nu zijn de Bond Girls, Bond Ladies geworden. In Spectre zijn het er zelfs twee: Monica Bellucci en Léa Seydoux. Met Léa Seydoux wordt het heel mooi. Ze speelt Madeleine Swann, een psycho-analyste. Umberto Eco heeft ons geleerd dat de Bond-films altijd een sterke semantische ondertoon hebben. Madeleine verwijst naar het koekje dat gegeten wordt in het eerste deel van A la recherche du temps perdu van Marcel Proust. Als hij dat madeleinekoekje onderdompelt in zijn thee dan komen allerlei herinneringen naar boven. Swann verwijst dan weer naar Charles Swann, het hoofdpersonage van dat boek. Prachtig verwerkt vind ik dat.

EXPO: De mens, de draak en de dood

De draak is cultureel erfgoed in Bergen. Elk jaar, de eerste zondag na Pinksteren, wordt er op de Grote Markt van Bergen een gevecht geleverd tussen Sint-Joris en een draak. Het is één groot volksfeest. Nu is er een tentoonstelling rond de functie van de draak tegenover de mens en de dood. Er zijn twee curatoren: Directeur Laurent Busine, die voor de hedendaagse kunst zorgt en tegenover hem Manfred Sellink. Ik hou van de clash tussen les anciens et les modernes. Onder andere Giuseppe Penone en Luc Tuymans werden uitgenodigd om te tonen hoe de mythe rond Sint-Joris en de draak tot op vandaag bestaat. Deze tentoonstelling loopt in het kader van Mons 2015 en gaat door in het Grand Hornu in Mons. Dat is het mooiste museum van België en bij mijn weten ook het enige museum in België met een deftig restaurant. Wat ik toch belangrijk vind. Kunst en gastronomie gaan voor mij hand in hand.

MUZIEK: Alexandre Tharaud // Bach: Goldberg Variations

Je moet weten dat ik een groot liefhebber ben van Bach. Ik verzamel Bach. Dat is zoals in de literatuur. Daarin heb je Marcel Proust en de rest. In de muziek heb je Bach en de rest. Ze zijn de Champions League. Ze zijn de allergrootste en dan gaan we praten over de anderen. De Goldberg Variations zijn voor mij de pronkstukken van de pianomuziek. De wereldberoemde interpretatie door Glenn Gould is een mijlpaal in de geschiedenis van de Goldberg variaties en we dachten allemaal dat het niet meer beter kon worden. Maar nu is er dus de versie van Alexander Tharaud. Tharaud is het nieuwe pianowonder. Cinefielen kennen hem wellicht uit de film Amour waarin hij de leerling speelt van de pianolerares die sterft. Zijn versie van de Goldberg Variations is objectiever. Ze neigt meer naar Bach. Gould maakte er zijn eigen excentrieke interpretatie van.

BOEK: La Septième fonction du langage. Qui à tué Roland Barthes ? – Laurent Binet

Op 12 november is het de 100e verjaardag van Roland Barthes, de Franse semioticus. Om dat te vieren maak ik voor Pompidou op Klara, samen met Eric De Kuyper, een uur radio rond de man. Om die reden ben ik zijn werk ook volop aan het herlezen. En nu net is dit boek verschenen. Een heel bijzonder boek. Laurent Binet heeft een roman geschreven met zijn eigen interpretatie van de dood van Roland Barthes. De realiteit is dat Roland Barthes in 1980 was gaan eten met de toekomstige president van Frankrijk, François Mitterrand. Daarna stak hij verstrooid de straat over, hij werd overreden en stierf een maand later in het ziekenhuis. Volgens het boek is Barthes vermoord. Hij zou een geheime formule gehad hebben – dat is zijn 7e ‘fonction’ van de taal - namelijk de kunst om iemand te overreden. Mitterand steelt die formule zodat hij tijdens de televisiedebatten de andere presidentskandidaten zou kunnen overtreffen. Het is een hoogst intellectuele roman die zich afspeelt in de wereld van de Parijse intelligentsia, maar het is geschreven zoals een thriller met referenties naar Fight Club, The Da Vinci Code en uiteraard ook naar … James Bond.

EXPO: Pop art in Belgium!

Ik heb deze expo gedeeltelijk gekozen omdat het teruggaat op mijn jonge jaren. Ik heb het begin van de Pop Art aan de lijve ondervonden. Het was een beweging die appelleerde op de smaak van de jongeren. Het waren de jaren zestig. De hippies, de minijurk, de pil, de seksuele beleving … Iets wat heel hard inspeelde op de behoeften van alle jongeren. Wij vonden ons daar sterk in terug. Eerst was ik sceptisch over de tentoonstelling. Ik dacht ‘nóg eens Pop Art’, maar ik ben aangenaam verrast. Ze toont de grote, belangrijke werken, maar ook de invloed ervan op Belgische kunstenaars zoals Roger Raveel en Panamarenko. Kunstenaars die ook beïnvloed zijn geweest door de Pop Art in hun jonge jaren, maar zelf geen Pop Art maken.

VRTNU VRTNU VRTNU