Spring naar inhoud

Stiftdichter Dimitri Antonissen kiest cultuur

geschreven op 26 januari 2016

In de rubriek Keuzes, keuzes, keuzes maakt een kunstliefhebber in hart en nieren een hoogstpersoonlijke selectie uit het actuele cultuuraanbod. Deze week stelt stiftdichter en adjunct-hoofdredacteur van Het Laatste Nieuws Dimitri Antonissen zijn selectie voor.

Overdag is Dimitri Antonissen adjunct-hoofdredacteur bij Het Laatste Nieuws / HLN.be en bezig met boeiende verhalen te zoeken voor de krant. 's Avonds is hij stiftdichter en streept hij het allemaal opnieuw weg tot er enkel nog poëzie overblijft. "Ik geloof heel erg dat creativiteit net sterker wordt als je bepaalde beperkingen hebt. Of die jezelf oplegt. In elk geval: zo blijkt het voor mij toch te werken. Toen ik voor het eerst met de "newspaper blackout poems" van de Amerikaanse schrijver/tekenaar Austin Kleon in aanraking kwam, leek dat voor mij meteen een "match made in heaven", vertelt Dimitri.

De stiftgedichten van Dimitri Antonissen lees je hier. In 2010 verscheen zijn bundel 'Schrap me' bij de Nederlandse uitgeverij Wintertuin. Die bundel was snel uitverkocht maar omdat kort daarna alle drukplaten beschadigd werden door een brand in de drukkerij, is een herdruk er nooit gekomen. De bundel blijft wel als ebook en als poster te koop.

Maud Vanhauwaert staat de komende maanden in verschillende cultuurcentra.

POEZIE: Maud Vanhauwaert - 'Het is de moeite'

"Naast mij zit een vrouw. Ze weent en zegt 'excusez-moi'. Ik zeg 'ce n'est pas grave'. Zij zegt 'si c'est grave, vous n'en savez rien'. 'Dat is waar' zeg ik 'ik weet er helemaal niets van'. Ons gesprek is geen einde geen begin. Zoals alles in een stad valt het ergens tussenin." (Fragment uit 'Het is de moeite')

Dichteres Maud Vanhauwaert is voor poëzie wat Amélie Poulain voor film is. Haar zinnen lijken eenvoudig. Alsof ze met een dictafoon stukjes conversatie op straat of op de tram heeft opgenomen. Maar bij de volgende bocht gaat ze een richting uit, die de realiteit ofwel nog droever maakt, of iets magisch geeft.

Ik heb het geluk gehad om toevallig haar afstudeermoment aan Studio Herman Teirlinck mee te maken, een paar jaar geleden. Een goede vriendin van me -die er les geeft- had me uitgenodigd. Ik had toen nog nooit van Maud gehoord, maar die voorstelling zit nog helemaal op mijn netvlies gebrand. Haar afstudeerproject was tegelijkertijd de lancering van haar debuutbundel. En dat nam ze heel letterlijk. We zaten als publiek in een klein leslokaal in De Singel. Het was een late, heel warme lente-avond. Maud opende op het einde van haar voorstelling een raam, bond de bundel met wat keukentouw aan een gigantische stapel gekleurde ballonnen en duwde de eerste kopie van haar werk zo de wereld in. Het publiek werd uitgenodigd om samen met haar door dat raam te kijken hoe die bundel bij valavond boven de Antwerpse Ring naar de horizon zweefde.

Maud staat de komende maanden in verschillende ccultuurcentra.

MUZIEK: Flying Horseman - 'Night is long'

Ik had vroeger een T-shirt (zwart uiteraard) waar op stond: "Sad songs, make me happy". De muziek van de Antwerpse band Flying Horseman is daar een perfect voorbeeld van. Broeierig donker. Muziek om 's nachts mee door de stad te wandelen. Of over zo'n verlaten autostrade te rijden als in een David Lynch film. Zoals dat hoort bij Antwerpse bands hebben de leden ook allemaal hun eigen groep. Check ook Blackie & The Oohoos: de groep van de twee vrouwen uit Flying Horseman. En sowieso één van de mooiste bandnamen die ik ken.

Flying Horseman. Muziek om 's nachts mee door de stad te wandelen.
Charlize Theron in Take Flight

INTERACTIEF: Daniel Askill - 'Take Flight'

Sinds kort heb ik zo'n kartonnen "virtual reality brilletje". Het kost amper 10 euro, je steekt er je smartphone in, en je beleeft video's alsof je er zelf letterlijk tussen staat. Bij HLN.be hebben we er al eerste experiment mee gedaan tijdens de Gouden Schoen. Maar internationaal is de New York Times de krant die de leiding heeft genomen, en ook prachtige kunst-VR-producties heeft laten maken. De mooiste daarvan is "Take Flight". Je start op de grond in een donker Manhattan, maar je wordt al snel de lucht in genomen tussen de wolkenkrabbers. Daarna zweef je naast Benicio Del Toro of Charlize Theron boven New York. Ik heb ook al een paar vrienden de video laten beleven, en het is altijd geweldig om te zien hoe ze eerder sceptisch die bril op hun neus zetten, om heel snel daarna met een grote glimlach vol bewondering en betovering de rest uit te kijken. Ga naar Take Flight

Michael Fassbender in Take Flight

EXPO: Galerie Champaka - 'Klare Lijn'

Ik heb een paar talenten, maar tekenen is er geen van. Toch doe ik het sinds een tijdje heel geregeld. Omdat ik het fantastisch vind om iets creatiefs te doen, waar geen enkele druk bij hoort. Ik kan mijn eigen verwachtingen bij het tekenen alleen maar overtreffen. Die eigen beperking, betekent ook dat ik een enorm ontzag heb voor tekenaars. Vooral voor wie met enkele eenvoudige pentrekken een hele wereld kan creëren. De illustraties in het magazine The New Yorker bijvoorbeeld. En alles wat bij de 'klare lijn' hoort. Vreemd genoeg doet de 'meester' van die stijl -Hergé- me net weinig. Maar discipelen als Joost Swarte of Ever Meulen- die op de expo in galerie Champaka in Brussel te zien zijn- vind ik fenomenaal. Ik ben heel benieuwd naar de tentoonstelling.

Het werk van Ever Meulen en Joost Swarte vind ik fenomenaal.

THEATER: 'Het Hamilton Complex' - HETPALEIS

Zelden zijn de momenten dat je een theatervoorstelling ziet, die én grappig is, én ontroerend, én onder je huid kruipt, én die ook nog eens weken blijft nawerken. 'Het Hamilton Complex' IS er zo één. HETPALEIS zet 13 meisjes van 13 jaar en één bodybuilder op het podium. Ik kan het niet beter verwoorden dan in de programmabrochure: 'Over die momenten in het leven waarop dingen beginnen te kantelen'. Al de rest moet je zelf gaan kijken. De voorstelling wordt in april nog enkele keren hernomen.

Het Hamilton Complex. Over die momenten in het leven waarop dingen beginnen te kantelen.
VRTNU VRTNU VRTNU