Spring naar inhoud

In de schaduw van de F16

geschreven op 04 oktober 2016

In de schaduw van de F16

Voor zijn nieuwe reeks IS in het vizier zoekt Rudi Vranckx samen met zijn ploeg de mensen op die strijden tegen IS. Ze reizen naar de luchtbasis van de internationale coalitie. Regisseur Mark komt er voor het eerst in aanraking met de visuele schoonheid die achter oorlogstuigen ligt. Dit is zijn verslag.

“Dat was bijna een heel kort verblijf”, zegt een vriendelijke militair tegen me terwijl acht dikke banden van een lange oplegger meedogenloos voor mijn neus over het hete asfalt walsen. Het zijn mijn eerste meters op de luchtmachtbasis en ik leer meteen een belangrijke les. Een konvooi snij je niet als voetganger.

Onze ploeg stapt enkele dagen uit de chaos van het Arabische leven om mee te draaien met het georganiseerde ritme van de Belgische luchtmacht, die hier met een internationale coalitie tegen IS strijdt. De militairen bepalen wat je wel en niet mag filmen. Mag niet: de Amerikanen, de weg naar ons verblijf en zeker niet bepaalde toestellen, ook niet die… (wijst naar een lange rij) en die (wijst naar een andere). Mag wel: de Belgische toestellen en militairen. Onherkenbaar. De gezichten, blikken, ogen en visuele reacties die je televisie normaal gezien kleuren, worden zo onpersoonlijke ruggen, handen, wazige schimmen. Aan ons om ervoor te zorgen dat we nog een mooi verhaal kunnen opbouwen.

Een beetje in gedachten verzonken worden we onthaald door een kalme, vriendelijke man die de leiding heeft over de piloten van het Belgisch escadron. We krijgen een strakke planning, van uur tot uur uitgeschreven, voor de volgende dagen. Uit mijn lijst van shots die ik graag zou filmen, werd zelfs voor onze aankomst el genadeloos geschrapt. Drones en gopro's zijn uit de boze, krijgen we te horen.

Dag en nacht is er leven op de basis. F16’s stijgen per twee op. Vingers in de oren - je kan even niets meer zeggen. De jachtvliegtuigen trekken naar hun vertrekpositie zoals olympische atleten naar de startblokken. Wanneer twee vliegtuigen op ons afkomen zwelt het geluid pijnlijk aan. Ik richt mijn camera, zet hem vast, duik neer en druk mijn statief tegen de grond wanneer de toestellen voorbij schieten. De oordopjes doen hun werk. Maar ik heb het gevoel dat mijn buik en darmen ook oren hebben. Het geluid gaat helemaal door je heen.

Daar, aan de startbaan, bedenk ik een nieuw plan. Vanuit een rijdende wagen wil ik een opstijgende F16 filmen. Helemaal onmogelijk moet dat niet zijn. Tijdens het eten schuif ik een snel beklad papiertje naar het bord van onze begeleider. Wat later hang ik met een camera in de hand uit het venster van een Hyundai i30, klaar op een weg evenwijdig met de startbaan.

We geven onszelf 200 meter voorsprong op het gevechtsvliegtuig. Onze wagen gaat, op papier, in 11,8 seconden van stilstand naar 100 km per uur. Of dat snel genoeg is? De F16 schiet uit zijn startblokken en maakt snelheid om van de grond te komen. Onze auto geeft plankgas. Alles uit de kast. Bij 160 km per uur schiet de F16 ons voorbij. Ik krijg kippenvel wanneer ik het mooiste beeld van mijn dag film.

’s Avonds heeft Rudi nog een openhartig gesprek met twee piloten. Over motivatie, betrokkenheid, zin en toekomst. De keerzijde van de medaille? En of ik de mannen en vrouwen van de luchtmacht dankbaar ben? Die vragen beantwoorden we pas in onze nieuwe documentaire, IS in het vizier.

VRTNU VRTNU VRTNU