Spring naar inhoud

Hanne tipt balletfilms

© Alain Honorez
geschreven op 26 april 2019

Dansfilms gaan nooit alleen over dans. Eigenlijk volg je een verhaal over vrijheid, zelfontplooiing en liefde. De hoofdpersonages overwinnen hun angsten, onzekerheden en vooroordelen door zich tijdens audities en optredens helemaal over te geven aan de muziek.

De spectaculaire choreografieën en onderhuidse seksuele spanning tussen al die afgetrainde lijven, dat is dan weer mooi meegenomen. Hanne Decoutere, die een jaar lang weer intensief ging dansen voor het programma Hanne Danst, zet haar favoriete dansfilms voor ons op een rij.

1. Flashdance

Toen ik de film voor de eerste keer zag werd ik helemaal omvergeblazen door de dansnummers What a feeling en The Maniac. De film gaat over een jonge vrouw van achttien, Alexandra (Jennifer Beals), die werkt als lasser in Pittsburg.

Na haar uren klust ze bij als exotische danseres in een nachtclub, maar ze droomt van een dansopleiding in een professionele school. Ze heeft nooit eerder les gevolgd en voelt zich geïntimideerd door andere dansers en door de strenge, formele sfeer in de school. De scène waarin ze dan toch auditie doet is iconisch en al vaak gekopieerd in andere films en in videoclips van Jennifer Lopez en van Geri Halliwell van de Spice Girls.

De auditie van Alexandra doet me een beetje denken aan mijn auditie in Monaco voor directeur Jean-Christophe Maillot. Toen lukte het ook niet van de eerste keer. Op zo’n moment kan je je laten overspoelen door faalangst. Eigenlijk wil je dan vooral weglopen en je verstoppen. Maar als je op je tanden bijt, jezelf oppept en nog eens probeert, weet je zeker dat je alles gedaan hebt wat je kon.

2. West Side Story

West Side Story is een van de meest iconische musicals en dansfilms ter wereld, met onder andere Natalie Wood in de hoofdrol. Het is een vrije en moderne interpretatie van het klassieke Romeo en Julia-verhaal, waarvoor Leonard Bernstein de muziek componeerde. Topchoreograaf Jerome Robbins tekende voor de passen.

In een ver verleden heb ik zelf nog gedanst in deze productie, in een regie van Frank Van Laecke. Wanneer ik Bernsteins muziek hoor, komen de mooie herinneringen aan die repetities en optredens helemaal terug.

Dat heb ik nu ook met de muziek van de pas de deux waar ik Hanne Danst mee afsloot. Ik heb die muziek van Prokofiev heel goed ontleed: als danser moet je niet enkel de juiste passen uitvoeren, je moet de muziek perfect aanvoelen en meenemen in elke beweging. Alleen zo breng je echt een verhaal dat je publiek begrijpt en ontroert.

3. Chicago

Chicago is een musical uit 1975, die zich afspeelt in de jaren '20, losjes gebaseerd op het gelijknamige toneelstuk van Maurice Dallas Watkins. In 2002 werd het verhaal nog verfilmd met Renée Zellweger, Catherine Zeta-Jones, Richard Gere in de hoofdrollen.

Het is een satire over corruptie in de gevangenis en criminelen die de pers zo bespelen dat ze een soort beroemde sterren worden. De songs All That Jazz en Cell Block Tango kent iedereen.

De scène in de cellenblokken van de gevangenis is legendarisch. En de opzwepende muziek is fantastisch! De vrouwen in de gevangenis zitten daar omdat ze hun mannen vermoord hebben, maar voor je het weet begin je hen eigenlijk wel sympathiek te vinden…

4. Black Swan

Net zoals in de Belgische succesfilm Girl van Lukas Dhont speelt ook de Amerikaanse film Black Swan zich af in de wereld van klassiek ballet. En je kan het niet ontkennen, ballet wordt hier echt wel in een negatief daglicht geplaatst. Het hoofdpersonage, een rol van Natalie Portman, ervaart vernietigende jaloezie, heeft een pushy ballet-moeder, heeft een eetstoornis en krijgt te maken met heftige mentale problemen…

Ze danst de rol van haar dromen, maar ten koste van haar eigen gezondheid. Ik weet dat veel professionele dansers de film niet echt appreciëren omdat er zoveel vooroordelen over de balletwereld uit spreken.

Ik heb altijd een bijzondere interesse gehad voor Balanchine. Hij is Russische choreograaf en grondlegger van één van mijn favoriete balletcompagnieën: Het New York City Ballet. Net zoals ik, heeft Natalie Portman zich ook een jaar lang toegelegd op deze kunstvorm. Al heb ik mij wel laten vertellen dat ze wel een stand-in had. Iets waar ik geen gebruik van heb kunnen maken.

Net omdat deze film gemaakt is in samenwerking met het New York City ballet, heb ik ervan genoten. Ook de prachtige muziek van Tsaikovski’s Zwanenmeer blijft tot de verbeelding spreken.

5. Billy Eliott

Ja, ze bestaan: dansfilms met een jongen in de hoofdrol! Het is Billys doel om zijn dansdromen na te jagen, ook al groeit hij op in een Brits arbeidersgezin en in een periode waarin mensen wel andere zaken aan hun hoofd hebben. Ballet is geen prioriteit en al zeker niet voor jongens. Die horen te boksen.

Billy (het debuut van Jamie Bell) vecht tegen zichzelf, tegen vooroordelen en triomfeert. Een feelgood film uit 2000 die onmiddellijk veel harten veroverde en die nog jaren overeind zal blijven staan. Ik hoop dat steeds meer jongens hun weg blijven vinden naar de danswereld, ondanks alle taboes. Hanne Danst zou er helemaal anders uitgezien hebben zonder mijn fantastische danspartner Gabor Kapin.

VRTNU VRTNU VRTNU