Spring naar inhoud

Sint Lucas Antwerpen in Venetië

geschreven op 08 november 2015
Tom en Dennis

Elke week laat Canvas iemand anders op z'n website bloggen. Deze week: de studenten van Sint Lucas in Antwerpen. Zij zitten deze week op de Biënnale van Venetië, samen met alumni Tom en Dennis. Deze twee heren schrijven hieronder elke dag over de belevenissen van de groep.

De laatste dag van onze reis breekt aan.

De opening van het Sint Lucas paviljoen op de Biënnale trekt een record aantal bezoekers! Al van tien uur 's ochtends zijn we aan het opstellen terwijl de bezoekers van de Biënnale ongeduldig worden. Om 13 uur openen dan de deuren en het is meteen een groot succes!

Hieronder volgt een beeldverslag van de 'mapping Venice' tentoonstelling.

De ideale afsluiter van een topweek voor Sint Lucas Antwerpen!

Meer foto's vind je op www.facebook.com/sintlucasantwerpen

Vandaag staat er niet veel op de planning, slechts een kort bezoek aan de workshop van Object X in de achterkamers van het museum Correr.

Eenmaal daar komt Kurt ons ophalen aan de ingang waar we een badge krijgen om zo in de privé vertrekken binnen te kunnen. Er is een toonmoment waarop iedereen zijn project voorstelt aan elkaar voor de ‘Mapping Venice’ tentoonstelling op de biënnale. Ieder heeft een object gekozen in het museum waar ze rond werken. Samen vertrekken we naar de bibliotheek van het museum waar Bas zijn project rond draait.

We rollen een groot wit papier uit op de grond en gaan in een kring erom heen zitten. Met post-its in de hand start de brainstorm over deze ruimte. Ze gaan eerst het object deconstrueren aan de hand van vier principes: 1. fysiek kijken zonder interpretatie, wat zien we? 2. welke betekenis heeft het? waarvoor diende het? 3. symbolische betekenis, wat zit erachter? 4. persoonlijke betekenis, wat betekent het voor de student zelf? Vervolgens gaan ze het object opnieuw opbouwen, reconstrueren. Dit doen ze door het te linken met een ander object in het museum, hun eigen praktijk, een ander kunstwerk en een efemeer (voorbijgaand van aard) werk. Zo komen ze samen tot nieuwe inzichten en verbreden ze elkaars kijk.

We krijgen een telefoontje van een manamastudent Tyagi Pallava die vraagt om hulp en laten de studenten van Object X verder werken. We trekken naar het San Marco plein waar de student ons opwacht. Hier zal hij een ‘urban intervention’ doen.

Hij stelt zich voor als lid van het ‘Ministerie van Welzijn’. De interventie houdt in dat hij aan een tafel gaat staan en gratis zelfgemaakte kaarten uitdeelt van Venetië met daarop de ‘veilige’ routes van Venetië. Met veilige routes bedoelt hij dan de wegen die je kan afleggen zodat je nooit afwijkt van de toeristische paden. Hij waarschuwt voor de gevaren die lurken achter elke hoek, zoals was die buiten hangt en slechte geurtjes van de rivier. Met een statief registreren we het hele gebeuren zodat hij dit kan gebruiken om te tonen op de tentoonstelling.

De rest van de dag nemen we vrij van ons anders zo druk schema.

Als echte toeristen gaan we de biënnale, met name de Giardini, bezoeken. Zonder opdracht dwalen we rond en proberen we zoveel mogelijk te zien en te ervaren. Als eerste gaan we nog eens een kijkje nemen in het Belgische paviljoen. We vinden dit persoonlijk, zonder chauvinistisch te zijn, één van de beteren.

Onze uiteindelijke top drie is het Scandinavisch, het Frans en het Canadees paviljoen. Het zijn drie totaal verschillende installaties en misschien daarom zo interessant voor ons. Bij het Canadees paviljoen waren we even in de war. We vinden de ingang niet meteen, maar worden door een vriendelijke bewaker gegidst. Binnen gekomen denken we nog steeds dat we verkeerd zijn. We komen binnen in een soort van nachtwinkel. De mensen die de leaflets uitdelen zitten achter een toonbank. Ze lijken dingen te verkopen, maar het zijn de suppoosten van dit paviljoen die helemaal opgaan in hun rol. De overvloed van alle verpakkingen in de shop staan in groot contrast met het paviljoen van Scandinavië en Frankrijk waar alles heel puur en sec gebleven is.

De Giardini gaat sluiten. We hebben elk paviljoen gezien en zijn volledig verzadigd met kunst en cultuur. Op weg naar San Servolo* krijgen we telefoon dat er een toonmoment is van de* workshop Abbelimento op Cini. We slaan ons avondeten over en haasten ons naar het eiland waar de bespreking al bezig is. We nemen nog snel de uitleg mee van enkele studenten. Er heerst een beetje paniek om de technische mankementen, maar dit zal allemaal wel opgelost geraken.

Met een gerust hart en vertrouwen in de studenten vertrekken we weer huiswaarts om wat te eten. We zien nog enkele studenten die haastig bezig zijn aan hun project in de inkomhal en de bar van ons hotel. Hier en daar springen we bij als het gaat om technische zaken en ontwerp. Ondertussen is het al half twee en zit de dag voor ons erop. We trekken ons terug in ons kamertje en kijken uit naar de ‘Mapping Venice’ tentoonstelling van morgen.

Vandaag splitsen we op zodat we morgen wat tijd kunnen voorzien om de Biënnale te bezoeken. We hebben afspraak met de workshops La luce, la luce en 0°-180°. Beide groepen hebben een feedback gesprek met de studenten op het programma staan.

Eén voor één komt elke student aan de beurt. Een moment van stevige discussie en het beargumenteren van standpunten en ideeën voor mogelijke presentatievormen van hun werk.

Eén van de docenten suggereert niet vast te lopen op de beperkingen waar de studenten mee zullen geconfronteerd worden om de presentatie op zaterdag uit te werken (ruimte, materiaal, tijd,..) maar die beperking net te interpreteren als een boeiende uitdaging. Het is mooi om te zien en te horen hoe studenten deze insteek onmiddellijk oppikken.

Na de feedback keren we terug naar San Servolo waar we direct willen beginnen aan het uithangbord van de presentatie op de Arsenale: de poster. Al snel voelen we dat helder denken en ontwerpen niet meer aan de orde is. De vermoeidheid slaat toe en we beslissen om eerst even te rusten. Eenmaal terug wakker vliegen we er meteen weer in om alles rond te krijgen.

Na het ontwerpen van de poster vertrekken we naar Cini waar de studenten verblijven die aan de workshop Abbellimento, *onder leiding van *Adeline Boeckaert en Mark Luyten deelnemen.

Fondazione Giorgio Cini ligt op het eiland San Giorgio Maggiore, recht tegenover San Marco, en is een voormalig klooster. In de Fondazione bevindt zich o.a. een uitgebreide bibliotheek en een fotoarchief over de Venetiaanse geschiedenis en cultuur. Deze collecties zijn het ijkpunt en inspiratie voor de deelnemers van deze workshop.

We hebben een afspraak met Adeline. Cini loop je niet zomaar even binnen. Aan een grote zwarte ijzeren poort vragen we aan de bewaker om ons binnen te laten. Hij kijkt nogal raar op. Verstaat hij geen Engels?

Maar zelfs wanneer Inge en Petra, die ons vandaag vergezellen, hun beste Italiaans bovenhalen, blijft hij als een koe naar een trein staren. Misschien is hij betoverd door de verschijning van Petra en Inge (of door ons, kan ook) maar gelukkig komt op dat moment Adeline er aan. Ze neemt ons mee naar een ingang aan de zijkant van het klooster.

Wanneer de studenten zich gezellig in een kring hebben geïnstalleerd start Mark Luyten het gesprek.

Anderhalf uur later nemen we terug afscheid. Ondertussen is het 22u en we hebben nog niets gegeten. Venice Dizzyness, het gevoel dat je op de begane grond nog steeds denkt dat alles lijkt te bewegen, overvalt ons. We nemen de vaporetto naar San Marco en halen snel een sandwich. Terug op San Servolo praten we nog wat na met studenten van de andere workshops en gaan dan, na alweer een indrukwekkende dag, de nacht in.

Meer prachtige foto’s en film? Volg ons op Facebook en Instagram.

Vandaag trekken we naar een uithoek van Venetië, namelijk het eiland Lazzarotte Nuovo. Hier werden vroeger alle mensen die besmet raakten met de pest naartoe verbannen. Om daar te geraken ondernemen we een hele tocht doorheen het centrum van de stad om aan de andere kant van Venetië de vaporetto te nemen. Met onze camera in de aanslag trekken we door de steegjes. Plots blokkeert een Venetiaanse vuilkar de weg. Geen grote oranje wagen die veel te veel lawaai maakt als je na een nachtje stappen een keer wil uitslapen, maar twee mannen die papier en karton verzamelen met een uit de kluiten gewassen winkelkar.

We zetten onze tocht verder. Ondertussen kennen we Venetië al zo goed dat we simpelweg op onze intuïtie de weg vinden. (Met de weg vinden bedoelen we hetzelfde straatje tien keer doorlopen omdat we in cirkels wandelen en niet weten waar naartoe…) Na een goede wandeling kunnen we nog net op tijd aan boord springen van de vaporetto die we moeten hebben. Nu volgt een boottochtje van ongeveer een half uur naar het eiland. Eenmaal daar zien we de poort aan het einde van het ponton die de toeristen buiten houdt. Gelukkig hebben de mensen van de directie van Sint Lucas KDG toestemming voor ons kunnen regelen zodat wij de workshop mee kunnen volgen.

Boottochtje naar het eiland

Vooraleer de studenten beginnen te werken aan hun project zitten ze eerst samen om te bespreken wat ze gaan doen. Ze hebben het over hoe het eiland hun werk beïnvloedt en vormt. Na een klein halfuur wordt het tijd om er aan te beginnen. De kring wordt verbroken en iedereen gaat zijn eigen weg hier op het eiland.

Lin Gerritse, een student uit de vrije kunsten, komt naar ons toe. Hij vertelt ons over zijn werk en vraagt of we het willen filmen. Hij vertelt ons een boeiend verhaal over een artikel waarin stond dat ze in Korea bomen genezen met Beethoven.

Dit artikel inspireert hem voor zijn werk tijdens deze workshop. De zware, beladen geschiedenis die dit eiland uitademt, wil hij op een poëtische manier vertalen. Vroeger trachtte men hier de met pest besmette Venetianen te genezen, nu wil hij de bomen genezen. Hieronder zie je zijn werk met de titel: Het helingsproces van de bomen op Lazzarotte Nuovo. Lin probeert ook het ritme van de bomen vast te leggen aan de hand van zelfgemaakte partituren.

Het helingsproces van de bomen op Lazzarotte Nuovo

Iets verderop staat een studente aandachtig te kijken naar een hele hoop papieren verspreid over de grond. Op de papieren staan vragen voor de bomen. We kunnen ons best wel voorstellen dat deze tweehonderd jaar oude bomen ons heel wat te vertellen hebben.

Verder komen we nog een studente tegen die heel geconcentreerd aan het werk is. Met natuurlijk materiaal, gevonden op het eiland, maakt ze het pestmasker na, het typisch Venetiaans masker met de lange snavel. In deze snavel werden allerlei kruiden gestoken om zo de verzorgers op het eiland te beschermen tegen deze ziekte.

Op het eiland hangt een heel aparte sfeer, alsof je na al die jaren nog steeds voelt wat hier allemaal is gebeurd. Ondertussen is de zon ook volledig verdwenen en kijken we uit op een mistig landschap. We merken op dat niet alleen de muur rond het eiland maar ook de natuurlijke vegetatie een duidelijke barrière vormt met de buitenwereld.

Het is tijd om te vertrekken en we gaan terug richting ponton. De vrouw die ons binnen liet op het eiland staat ons aan de poort op te wachten zodat ze deze achter ons weer kan sluiten. Ze vertelt ons dat de vaporetto hier niet automatisch stopt. Je moet op een knop duwen waardoor er een licht gaat branden en zo de vaporetto wordt verwittigd dat er mensen het eiland willen verlaten.

We keren terug naar het drukke Venetië waar de workshop 0° - 180° plaatsvindt. Wanneer we op de plek aankomen zien we Kaat en Kim, zittend aan een tafeltje naast een statief.

Elke tien minuten nemen deze studenten 2 foto’s, één van 0° gevolgd door één van 180°. Als we vragen hoelang ze hier al mee bezig zijn, zijn we verbijsterd. Al van vier uur ’s ochtends zitten ze op dit plein te werken! Dit doen ze nog tot zes uur ’s avonds.

De bedoeling hierachter is dat je, naast het repetitieve proces van telkens om de tien minuten een foto te nemen, anders gaat kijken naar de omgeving. Vanuit de verveling van het zitten en wachten gaan ze op zoek naar een andere manier om deze locatie te registreren. Zij leggen door middel van frottage de structuren rondom hen vast op papier.

Op dezelfde locatie ontmoeten we Tim Bruijninckx, student fotografie. Hij gaat in dezelfde omgeving op zoek naar een abstracte manier om de huizen weer te geven. Zo maakt hij sterke composities met een grafisch karakter.

De zon begint alweer onder te gaan, voor ons het signaal om te vertrekken. We hebben namelijk afgesproken met de hele staf om samen te ‘vergaderen’ (lees: lekker eten, drinken en praten over onze ervaringen in Venetië). Vooraleer we hiermee beginnen wil Ad, de directeur van Sint Lucas KDG graag nog een woordje zeggen. Hij bedankt Kurt en Inge die enorm veel achter de schermen hebben gewerkt om deze reis mogelijk te maken. Verder vertelt hij over de toekomst van Sint Lucas Antwerpen en hoe sprekend dit project als voorbeeld kan dienen.

Wij hebben Ad leren kennen als een visionair, iemand die altijd openstaat voor ideeën van docenten maar ook van studenten. Wanneer wij onze ideeën aan hem voorstelden om de campus te verbeteren, steunde hij ons meteen en kregen we ook de kans ze uit te voeren. Dankzij Ad en de inzet van alle medewerkers ziet de toekomst van Sint Lucas Antwerpen er zeer goed uit. Sint Lucas Antwerpen wil voor een nieuwe, frisse manier van lesgeven kiezen. Het engagement en de kruisbestuiving, zo sterk aanwezig hier in de workshops, wordt daar het symbool van. Wij kijken alvast enorm uit naar de toekomst.

Half acht ’s ochtends, onze wekker gaat af maar onze wilskracht is nog niet sterk genoeg dus we drukken enkele keren op de snooze knop. Een halfuur later realiseren we ons dat dit misschien geen goed plan was aangezien we de vaparetto van 8u30 moeten halen. We kleden ons aan, spuiten lak in onze haren, gooien wat mintjes in onze mond en haasten ons naar het ponton. Vandaag worden we samen met alle anderen verwacht op de Arsenale voor een introductie in de Biënnale.

Voor het eerst sinds de busrit zijn we nog eens met z’n allen samen. Hier en daar zie je dan ook mensen elkaar in de armen vliegen wanneer ze een ‘oude’ vriend(in) weerzien. We vertrekken met onze groep gemotiveerde studenten en docenten te voet richting de Arsenale. Onderweg worden er hier en daar wat echte Venetianen gespot.

De introductie vindt plaats in een pas gerenoveerde, zeer indrukwekkende zaal onder leiding van Matteo Giannasi. Hij vertelt wat over de geschiedenis van de Biënnale en hoe het in zijn werk gaat. Ook vertelt hij dat België als allereerste een paviljoen heeft gebouwd op de Biënnale. Zo leren we zelfs in Venetië wat bij over ons mooi landje.

De introductie door Matteo Giannasi

We krijgen ook de kans om al even een kijkje te gaan nemen in de ruimte die we zaterdag ter beschikking zullen krijgen. Hier gaan we het proces van de workshops tonen en vertellen aan de bezoekers van de Arsenale. Een unieke kans om op de Biënnale te mogen tentoonstellen in het ‘Sint-Lucas paviljoen’.

#stlucasvenezia

Na een korte vergadering maken we onze planning op en vertrekken we richting de Giardini. Hier hebben we afgesproken met de MaNaMa studenten. Zij gaan onder begeleiding van hun workshop leiders het Belgisch paviljoen bezoeken. We zijn wat te vroeg. Een ideaal moment dus om ook wat andere paviljoenen te bezoeken. We grijpen de kans om de aanwezigheid van Sint Lucas Antwerpen te benadrukken door onze hashtag: #stlucasvenezia te plaatsen waar iedereen hem kan zien.

Na wat paviljoenen gedaan te hebben lijkt het ons wel tijd voor een drankje om even op adem te komen. Dit doen we in de bar in de Giardini. Als we binnenkomen worden we meteen overweldigd door door de drukke zwart wit patronen en felle tafelstukken. You either love it or you hate it. We love it!

Grafisch ontwerpers zijnde moeten we natuurlijk ook even langs de bookshop passeren. Bijna een uur later en we hebben de bookshop nog steeds niet verlaten. Er zijn hier zoveel mooie boeken dat je simpelweg niet kan kiezen. Uiteindelijk besluiten we dan om de catalogus van Biënnale te kopen als aandenken aan deze reis.

Sint Lucas Antwerpen in de bookshop

Ondertussen is het tijd om te vertrekken naar het Belgisch paviljoen waar Petra van Brabandt op ons wacht in verband met de workshop: Past imperfect.

Eenmaal in het paviljoen valt ons oog meteen op een grote installatie van een soort robot. Het zijn twee ‘armen’ die steeds verschillende elementen uit een kast halen en deze op een tafel plaatsen. Als alles erop ligt halen ze het er zelf weer af en beginnen ze er de andere elementen op te schikken. Zeer indrukwekkend maar we begrepen niet goed wat het net inhoudt.

Gelukkig was er Petra die ons met raad en daad bijstaat! Het heeft te maken met de modernistische manier van bouwen van het westen met daartegenover het koloniale verleden van België. De ‘blokken’ die de robot neemt zijn eigenlijk bouwstenen, die worden op een tafel gelegd samen met een plakkaat waar een bouwsite opstaat. Vervolgens wordt er, zonder rekening te houden met het verleden, simpelweg bouwstenen op geplaatst en weer weggenomen.

Ondertussen is het al vrij laat geworden en van al die kunst en cultuur beginnen we een beetje verzadigd te geraken. Tijd om even terug op adem te komen op ons eiland! Na een korte stop en een mooi zicht op de ondergaande zon is het tijd om wat te gaan eten.

Na het eten beginnen we aan onze nachtelijke wandeling door het donkere Venetië op zoek naar de printmaking workshop. Met de kaart in onze handen lopen we vol vertrouwen door de vele donkere steegjes waar nu geen enkele toerist meer te zien is. Tien minuten en honderden steegjes later is het vertrouwen al wat minder groot… Samen met Ellen Roelands en Katrien Peeters (beter gekend als ‘de meisjes van het secretariaat’) zijn we al plannen aan het maken om in één van de straatjes te overnachten.

Hoewel het hier o zo mooi is willen we toch echt wel de workshop vinden dus geven we nog niet op! Iets later vinden we dan ook het punt waar we hadden afgesproken met een student/gids die ons naar het drukatelier leidt.

De printmaking workshop

We komen aan bij een gewoon rijhuis en zijn beiden een beetje ontgoocheld. Deze ontgoocheling verandert echter al snel in jaloezie wanneer we het atelier binnenkomen. Het is nu half tien ’s avonds en de studenten zitten allemaal samen rond één grote tafel te drukken en te stempelen. Op de achtergrond staat een muziekje op en in de kamer ernaast vind je een buffettafel. Onze vingers beginnen te jeuken en we willen zelf aan de slag gaan! De vriendschap en het groepsgevoel dat hier aanwezig is werkt aanstekelijk. Hier draait deze reis ook echt om, het weghalen van die barrières tussen de verschillende studierichtingen. Ook motiveren ze elkaar enorm om te werken. De workshop leiders vertellen ons hoe ze hen soms moeten buiten gooien omdat ze gewoonweg niet willen stoppen met werken. Zeer begrijpelijk want hoe mooi Venetië ook is, deze sfeer kom je niet vaak tegen.

De printmaking workshop
De printmaking workshop

We moeten ons haasten om de laatste vaporetto van de dag te halen. Deze keer laten we de kaart achterwege en gaan we op onze intuïtie af. Met groot succes! Onderweg pikken we zelfs nog anderen op die toevallig ook uit Antwerpen komen en deze blog hadden gelezen. Met een goed gevoel sluiten we alweer een topdag in Venetië af en kijken we uit naar de workshops van morgen. Arrivederci!

De eerste echte dag breekt aan. We worden al vroeg verwacht op Giudecca waar de studenten en docenten van de workshop 194 verblijven. Eenmaal gearriveerd komen we in een soort ‘hostel’ terecht met een aantrekkelijke bar waar er ettelijke flessen gin geëtaleerd staan en een pooltafel(tje) waarvan de keu z’n beste tijd al heeft gehad. Volgens de posters die hier uithangen is er ook regelmatig een karaoke avond. Misschien is ons eilandje dan toch niet de beste verblijfplaats.

Eenmaal op de vaporreto vertrekken we richting Arsenale Nord. Hier krijgen we een presentatie-video te zien over het MOSE-project. Dit project is een stormvloedkering dat momenteel nog volop in aanbouw is om de Lagune van Venetië af te kunnen sluiten van de Adriatische zee om zo overstromingen tegen te gaan. Heel erg interessant voor ons, maar zeker ook voor de studenten die de workshop volgen. We staan er beide een beetje van versteld hoeveel vragen er na de presentatie gesteld worden door de studenten. Vaak worden Belgen bestempeld als terughoudend en verlegen, maar deze stereotiepe gedachte wordt al snel weerlegd door de Sint Lucas studenten, Good job guys!

Presentatie van het MOSE-project

Van al dat nadenken hebben we ondertussen wel honger gekregen. Hier en daar hoor je dan ook al wat buikjes rommelen. Ideaal moment dus om buiten van de zon te gaan genieten en een korte picknick te houden in het parkje.

Tijd voor een picknick

Daar komt Paolo, onze kapitein van vandaag al aan. Snel nog wat eten wegwerken en we vertrekken alweer. Hij neemt ons mee met z’n eigen gerestaureerd bootje richting de lagunes van Venetië. Deze tocht is iets waar meerdere mensen ons al warm voor gemaakt hebben. We hebben dus hoge verwachtingen en willen deze natuurlijk ingelost zien.

Al schetsend vertrekken we met het vissersbootje het open water op. Het schommelen van de boot maakt het voor sommigen erg moeilijk om te tekenen dus zij schakelen al snel over op het nemen van foto’s. Door dit tochtje voelen we ons al snel een groep impressionisten die voor het eerst uit hun ateliers de open wereld intrekken.

Een kleine vier uur en wat gebruinde kaakjes later zit de tocht erop en keren we terug huiswaarts met de groep. In de verte zien we ons eiland San Servelo en met een lieve blik kunnen we Paolo overtuigen om ons ‘voor de deur’ af te zetten. Even op bed wat bijkomen en after sun aanbrengen vooraleer we weer de stad intrekken om wat te gaan eten.

Na het eten wordt de groep in twee opgesplitst. De ene helft keert terug huiswaarts terwijl de andere nog op de kade blijft met een flesje wijn en een muziekje. Wat napraten over onze eerste ervaringen met Venetië en onze verwachtingen van de Biënnale zijn een ideale afsluiter van een alweer prachtige dag.

Het project Mapping Venetië is het kick-off project van 75 jaar Sint Lucas Antwerpen. Dit unieke project geeft alle studenten van Sint Lucas Antwerpen en de studenten Fotografie van KdG de kans om Venetië en de Biënnale te ervaren door middel van verschillende workshops.

Alle ‘muren’ tussen de opleidingen onderling en tussen de verschillende studiejaren worden weggehaald. Het doel is om zo Venetië te leren kennen vanuit een intense, participatieve aanpak, vertrekkend vanuit de inhoud van de huidige Biënnale en met de klemtoon op het ‘lokale’ en niet op het toeristische Venetië.

Vooraleer de studenten, docenten en wij aan deze intensieve week kunnen beginnen moeten we eerst in Venetië geraken. Hoe? Met de bus! Een rit van 15 uur om van het culturele Antwerpen naar het ietwat cultureler Venetië te reizen…

We vertrekken vanuit Berchem rond 17u30. Na het bekijken van enkele films tikt de vermoeidheid langzaam aan. Het is ongeveer half drie ’s nachts wanneer de bus volledig stil wordt. Op de smak en snurkgeluiden na natuurlijk. Iedereen rondom ons wringt zich in allerlei onnatuurlijke houdingen en bochten om toch wat slaap te vatten. Zo heeft er iemand een trui als tulband rond z’n hoofd gewikkeld dat volgens ons dient als hoofdkussen en "gezichtsmaskertje". Vlak voor ons in de bus zitten de twee gelukkigen die beiden als enigen een dubbele plaats ter beschikking hebben en zo languit kunnen slapen. Enige vorm van jaloezie is zeker aanwezig.

Tijdens onze voorlaatste sanitaire stop in Basel spurt iedereen naar buiten. We stappen ‘op ons gemak’ (met onze suffe slaapkop) uit de bus en stoten op twee gigantische rijen. We beseffen in eerste instantie niet goed wat er gebeurt. Waar schuiven mensen op dit helse uur toch voor aan? Een concert? De opening van een nieuwe Primark? De seksshop, verbonden aan het tankstation? Neen, het zijn gewoon de twee toiletten die door 80 studenten op 10 minuten tijd gebruikt moeten worden. Natuurlijk mogen wij als man zijnde niet klagen. Wij begeven ons naar de achterzijde van het tankstation en geven enkele plantjes met dit droge weer wat - kuch - ‘water’.

Een sanitaire stop in Basel

Eenmaal terug in de bus zetten we onze reis verder. Omstreeks tien uur komen we aan in Venetië. Het is nog een klein uur wachten vooraleer we op een drukke vaporetto kunnen plaatsnemen richting ons verblijf.

Tijdens het wachten gaan enkele studenten aan de rand van het water zitten en genieten van het ideale nazomerweer. Enkelingen beginnen ook te schetsen. Maar al gauw vallen deze plannen, letterlijk en figuurlijk, in het water.

Schetsen in Venetië
Schetsen in het water

“Eindelijk, de vaporetto is daar!” Als sardienen in een blik worden we op de boot geduwd. Italianen beginnen geïrriteerd tegen ons te roepen. Veel verstaan we er niet van maar het is niet moeilijk af te leiden dat ze alles behalve blij zijn met de grote hoeveelheid bagage die iedereen met zich meedraagt.

Halte per halte dunt de populatie uit. Studenten vertrekken samen met hun workshopleider naar hun verblijfplaats waar ze deze week gaan werken. Wij blijven als laatste over en varen verder richting San Servolo.

Het eiland waar ons hotel zich op bevindt, is een echte oase van rust waar we ons gedurende de drukke week kunnen terugtrekken. We krijgen onze keycard en gaan onmiddellijk naar onze kamer. Nog nooit zo blij geweest met het zien van een bed.

Moe en gekraakt door de lange busrit openen we de ramen van onze kamer en worden geconfronteerd met het meest fantastische zicht dat je je kan inbeelden. Zicht op zee, de eilanden San Clemente en La Grazia en de ondergaande zon. Aan dit uitzicht zouden we een hele blogpost kunnen wijden, maar er staat natuurlijk nog heel wat op de planning.

Kamer met zicht

Na wat rusten en een frisse douche trekken we de stad in. Al wandelend maken we kennis met Venetië. Door de immense drukte slagen we er in om de vijf minuten iemand kwijt te spelen. Overdag wordt de stad opgeslorpt door toeristen, selfiesticks en smekende Italianen die je vragen om in een gondola te stappen.

Maar met het vallen van de avond verdwijnen deze echter allemaal en verandert de sfeer van de stad. Nu leren we het echte Venetië kennen.

's Avonds leer je het échte Venetië kennen.
VRTNU VRTNU VRTNU