Spring naar inhoud

Annelien Van Wauwe

veelbelovend klarinettiste volgens de BBC

geschreven op 17 oktober 2015

Deze week volgen we klarinettiste Annelien Van Wauwe. Ze werd net door de BBC verkozen tot Next Generation Artist. Een prestigieuze prijs die jonge artiesten lanceert. Met binnen- en buitenlandse optredens, repetities en andere verplichtingen staat haar agenda overvol. Ze neemt ons een week mee doorheen haar drukke schema.

Annelien behoort tot één van de meest veelbelovende klarinettistes van haar generatie. Ze studeerde bij de gerenommeerde soliste Sabine Meyer in Lübeck, bij Pascal Moragues in Parijs, Alessandro Carbonare in Rome, alsook bij Wenzel Fuchs en Ralf Forster in Berlijn. Ze heeft een voorliefde voor oude muziek en studeerde historische klarinet bij Eric Hoeprich en Ernst Schlader.

Annelien mocht al verschillende prijzen in ontvangst nemen, onder meer in Lissabon, Turijn, Brussel en Berlijn. Haar internationale doorbraak heeft ze te danken aan haar overwinning bij de 61e Internationale Muziekwedstrijd van de ARD in München in 2012.

2015 is voor Annelien ook al een goed jaar. Zo bracht ze een duo-cd uit samen met pianist Lucas Blondeel, met daarop sonates van Weinberg en Prokofev. En uiteraard is de bekroning door de BBC als Next Generation Artist ook zeker niet mis.

Opnames zijn zo irreëel. Het publiek is ondertussen gewend aan de perfectie van deze schijfjes. Om tot dat resultaat te komen, bestaan er in de opnamestudio heel wat technische middelen. In de klassieke muziek worden er weliswaar maar een paar gebruikt omdat de muziek complex is en de opname- en bewerkingstijd van een muziekstuk begrensd is, maar vaak zijn opnames een collage van die takes die het meest perfect waren. Het is niet vanzelfsprekend om zonder publiek in de zaal dezelfde inspiratie en uitdrukkingskracht te hebben als bij een live concert. Een intense spanningsboog komt met luisteraars erbij helemaal vanzelf. De muziekindustrie gaat trouwens door mij - uiteraard niet met opzet - ook een beetje naar de vaantjes. Ik luister zelf namelijk nooit naar muziek. Waarschijnlijk is dat beroepsmisvorming.

cover GEN15372

In november vorig jaar nam ik op dringend aanraden van organisatoren en managers mijn eerste CD Weinberg, Prokofiev Clarinet Sonatas met Lucas Blondeel op. Ik was toen hoogzwanger en iedereen verklaarde me voor gek zes weken voor de bevallingsdatum op te nemen. Mijn argument was dan vaak dat Martha Argerich, een fantastische pianiste die in Brussel woont, één van haar mooiste CD’s opgenomen heeft tijdens één van haar zwangerschappen. De gedachte daaraan motiveerde me enorm. De drie lange dagen in november waarop de opname in de Academiezaal in Sint-Truiden gepland was, waren uiteindelijk de enige dagen waarop ik iedereen die aan de opname zou gaan deelnemen, kon samenbrengen. Ik had ook het gevoel dat het snel moest gaan. In de klassieke muziekscène is het de gewoonte om regelmatig cd’s uit te geven. Lucas en ik beslisten om alles zelf te produceren en te financieren om na de opname op zoek te gaan naar een label. Zo kan je als kunstenaar zelf over de keuze van de Tonmeister, zaal, vleugel, repertoire, enz. beslissen. Dat vonden we allebei heel belangrijk. Je wil tenslotte niet vereeuwigd worden met iets waar je niet 100% achter staat.

Lucas en ik beslisten om alles zelf te produceren en te financieren. Je wil tenslotte niet vereeuwigd worden met iets waar je niet 100% achter staat.
Annelien Van Wauwe
achterzijde GEN15372

Financieel is zo’n opname een nuloperatie of een verlies. Je doet het niet alleen uit overtuiging (in ons geval voor het eerder onbekende repertoire dat ons nauw aan het hart ligt), maar ook voor de marketing. CD’s zijn vandaag de dag niet meer dan een muzikaal visitekaartje. Artiesten die het grote geluk hebben een contract met een belangrijk label - zoals Universal, Sony of Deutsche Grammophon - te hebben, hoeven uiteraard zelf niks voor hun opnames te betalen en spelen omwille van de grote publiciteitstrommel die achter de marketing van zo’n major label zit, veel concerten.

Ik schakelde tijdens de release in Duitsland uit nieuwsgierigheid zelf een Berlijns persagentschap in om de CD via de perskanalen te promoten. U moet weten dat het vandaag de dag bijna onmogelijk is om recensies in kranten gepubliceerd te zien als er geen persagentschap is dat tegen betaling journalisten contacteert. De meeste van de twaalf kritieken die we kregen waren leuk om te lezen, maar er was ook één giftige vrouwentong tijdens een radiozending die mijn innerlijke rust behoorlijk verstoorde. Mijn manager wist me gerust te stellen dat Albrecht Mayer (solohoboïst bij de Berliner Philharmoniker en een van zijn andere artiesten) zo woedend was over een recensie van dezelfde journaliste over één van zijn CD’s bij de Deutsche Grammophon dat hij een email dicteerde aan onze manager (Mayer heeft geen emailadres) om haar een lesje te leren.

Slechte reclame is beter dan geen reclame zeiden sommige mensen tegen mij. Ik kan u vertellen dat soortgelijke brutale kritieken, ook als ze vaak oppervlakkig en egocentrisch zijn, enorm kunnen irriteren. Ondertussen moet ik erom lachen.

Misschien heeft het volgende citaat dat ik kort daarop las daar iets mee te maken.

Op 3 mei 1936 schreef René Magritte deze brief aan een recensent:

Cher Monsieur Dupierreux,

La bêtise est un spectacle fort affligeant mais la colère d’un imbécile a quelque chose de réconfortant. Aussi je tiens à vous remercier pour les quelques lignes que vous avez consacrées à mon exposition.

Tout le monde m’assure que vous n’êtes qu’une vieille pompe à merde et que vous ne méritez pas la moindre attention. Il va sans dire que je n’en crois rien et vous prie de croire cher monsieur Dupierreux en mes sentiments les meilleurs.

René Magritte

Ik hou ervan om ’s ochtends in de hotels waar ik verblijf onopgemerkt mee te luisteren naar de conversaties rondom mijn ontbijttafeltje. Het is altijd een beetje droevig om alleen te eten. Dat is misschien één van de dingen die ik eigenlijk maar niks vind op tournee. Niet alleen omdat ik graag eet, maar vooral omdat maaltijden gewoonweg beter smaken met andere mensen en een sausje ‘gesprek’ erbij. Vanmorgen was er gelukkig veel te beleven tussen de zachtgekookte eitjes en de fruitsalade.

Er is één ding waar ik bang voor ben: mezelf vervelen als ik oud ben.
Annelien Van Wauwe

Er was een oudere Italiaanse manager die de ene espresso na de andere dronk en een ware toespraak in het Engels hield voor zijn twee collega’s die daar geen woord tussen kregen. Door zijn lichtjes lachwekkend Italiaans accent begreep ik niet precies waar hij het over had, maar door zijn grote handgebaren wist iedereen dat hij gelijk had. Sommige mensen zouden een koffieverbod moeten krijgen. Eén tafel verderop zat er een jong Hongaars paar. Van zodra de man opstond, begon de vrouw met de man aan het tafeltje naast haar (ook een Hongaar) te flirten. Enkele glimlachen later wist ik niet meer wie er nu met wie getrouwd of niet getrouwd was. Ringen zijn vaak relatief. Precies daarom heb ik er geen. Met het oude Duitse echtpaar had ik een beetje medelijden. De man las ernstig zijn Frankfurter Allgemeine terwijl zijn vrouw in het rond keek en voorzichtig aan haar tasje tee slurpte. Telkens wanneer zij hem iets vroeg, murmelde hij zonder daarbij op te kijken ‘Mmmh’. Er is één ding waar ik bang voor ben: mezelf vervelen als ik oud ben.

Ik kijk nu al uit naar alle uitdagende concerten in het Verenigd Koninkrijk, maar ik moet heel eerlijk toegeven dat ik niet van opnames hou.
Annelien Van Wauwe

Ik werd afgeleid door mijn trillende telefoon. De BBC had me net een mailtje gestuurd. Vandaag de dag ben je als musicus zo vaak zo goed bereikbaar dat zoiets je soms al bij het ontbijt overkomt. Ik was meteen klaarwakker toen ik de mail las. Er was een eerste concertaanvraag van het BBC National Orchestra of Wales voor september 2016. Het orkest vroeg me om een lijst te sturen van de soloconcerti die ik in mijn repertoire heb. Het kleine maar niet onbelangrijke detail daarbij is dat het me niet toegestaan zal zijn stukken te herhalen tijdens mijn tweejarige loopbaan als ‘BBC Next Generation Artist’. Elk concert en elke opname zal uniek zijn. Op zich is dat spannend, maar u moet weten dat het werktempo in de Britse muziekwereld enorm hoog ligt. Orkesten hebben er meestal één enkele repetitiedag om dezelfde avond een volledig concertprogramma te spelen. Daar gaan in onze contreien meestal een drietal dagen over. In Londen ligt ‘peak performance’ hoog in het vaandel. Voor mij betekend dat dat ik ook met één korte repetitie een concerto moet kunnen brengen. Mijn eigen voorbereiding zal van cruciaal belang zijn om met een goed geweten en een gerust hart te kunnen optreden.

Mijn koffer voor en na de treinreis

De eerste studio-opname die ik voor de BBC zal maken zal er eentje voor klarinet en piano zijn. Lucas Blondeel en ik vertrekken op 26 november voor twee dagen naar Londen waar we in de Maida Vale Studios twee keer vier uur lang een programma van in totaal een uur zullen opnemen. Dat lijkt qua opnametijd misschien lang, maar eigenlijk is het dat allesbehalve. De opname van onze ‘Weinberg Prokofiev’-CD die ook ongeveer een uur speeltijd bevat, duurde drie volledige dagen en dat was volgens de normen eerder kort.

Ik kijk nu al uit naar alle uitdagende concerten in het Verenigd Koninkrijk, maar ik moet heel eerlijk toegeven dat ik niet van opnames hou. Daarover morgen meer. Mijn trein uit Frankfurt is ondertussen net in Brussel aangekomen. Het is tijd voor een weekend zonder concerten. Ik ga ervan genieten want het is alweer een tijdje geleden.

het concert in Schloss Bad Homburg

Deze morgen nam ik de trein van Brussel naar Frankfurt waar ik opgehaald werd om met de Frankfurter Solisten, een kamerorkest bestaande uit leden van het Opern- und Museumsorchester, het klarinetkwintet van Weber in een versie voor strijkorkest en soloklarinet te repeteren.

repetitie in Schloss Bad Homburg

Morgenavond vindt het concert in Schloss Bad Homburg plaats. Kastelen zijn altijd een belevenis. Je voelt je er als solist van een klassiek concerto eerder op je plaats dan in een moderne concertzaal met 2000 plaatsen.

Concerti werden vaak zonder dirigent in een kleine bezetting en een intieme sfeer uitgevoerd. Componisten waren vroeger vaak verbonden aan een koninklijk hof of theater en kregen een loon uitbetaald door de monarchie om muziek te schrijven. Zonder musici geen muziek en dus was een Hofkappelle één van de gadgets van zo’n Hofkomponist. De hele provincie was trots op zijn orkest. Omdat er in Duitsland even veel orkesten zijn dan in alle andere Europese landen samen, heb je als musicus vaak het gevoel dat dat nog steeds zo is.

Orkesten hebben tradities en die maak je liever niet kapot, want dan bloeden ze dood.
Annelien Van Wauwe

Ik wil niet gefrustreerd lijken, maar misschien kunnen we met het zakgeld van de koning het Orkest van de Munt en het Nationaal Orkest van België ook omdopen tot Brüssler Hofkappellen? U heeft waarschijnlijk al gehoord dat er boven de hoofden van deze twee compleet verschillende maar even fantastische beroepsorkesten een fusie boven het hoofd hangt. Orkesten hebben tradities en die maak je liever niet kapot, want dan bloeden ze dood.

In Nederland heeft de politiek de laatste jaren soortelijke artistieke bloedbaden veroorzaakt. Niet met een fluwelen handschoen, maar met een hakbijl. No mercy. De sfeer is er op meerdere Kunstvlakken bedroefd. Fusies en andere zogenaamde ‘oplossingen’ om het gat, of - onder ons gezegd ‘gaatje’ - in de cultuurportemonnee van een staat te vullen, hebben een minimaal effect op een begrotingsbudget.

Het is inderdaad zo dat het rijpere publiek dat naar klassieke muziek gaat luisteren eerder grijs en stil dan kleurrijk en schaterlachend is. Velen leiden daaruit af dat de klassieke muziek aan het uitsterven is. Ik ben ervan overtuigd dat er altijd al meer interesse bestond bij de oudere helft van de bevolking. Klassiek heeft uiteindelijk toch een beetje tijd, rust en geld nodig. Maar misschien kan het ondertussen anders.

Het is onze plicht als musicus om de schoolgaande jeugd ervan te overtuigen dat live-muziek gewoonweg spannender is dan Youtube.
Annelien Van Wauwe

Het is onze plicht als musicus om de schoolgaande jeugd ervan te overtuigen dat live-muziek gewoonweg spannender is dan Youtube. Als politici ook een duwtje in de rug zouden willen geven om dat imago te promoten, gaan wij daar graag op in. Elk kind kan voor een fluitje van een cent naar een muziekacademie. Het huurinstrument krijg je er bovenop.

In België zijn we ons te weinig van dit absolute privilege bewust. Duitse ouders betalen soms tot vijftig euro per uur om hun kind muziekles te laten volgen. Zij stellen zich daar geen vragen bij. Muziek hoort bij hun bestaan zoals Bier, Brezel, Bach en Pünktlichkeit. België heeft een prachtig, gevarieerd cultuurlandschap en creatieve radio- en televisiezenders.

Laten we daar trots op zijn en niet te laat komen.

Vandaag wil ik het graag even over perfectie hebben. Het streven ernaar behoort tot het dagelijks bestaan van een musicus. Mijn vrienden zeggen me vaak: “Annelien, je hoeft niet te overdrijven”. Maar ik kan gewoon niet anders. Zonder dit vervelend zenuwtrekje zou ik waarschijnlijk nooit deelgenomen hebben aan alle internationale wedstrijden die ik deed. Het heeft me ook de discipline bijgebracht die er voor gezorgd heeft dat er zo nu en dan ook eens een prijs te winnen viel. Leuk die prijzen! Je krijgt er concerten door, roem, managers... maar ook wel slapeloze nachten, tendinitis, een eetlust die ver te zoeken is en af en toe een kleine burn-out na het hele gedoe. Het hoort er allemaal bij.

Na de laatste wedstrijd die ik won (de ARD in München in 2012) was ik overgelukkig. Met die prijs. Maar ook omdat ik wist dat het nu nooit meer moest. Achteraf gezien moet je echt wel een beetje gek in je hoofd zijn om zo een immens lang programma te gaan leren om het dan voor een keurig rijtje juryleden en een overvolle zaal (uiteraard met live-web-stream voor de concurrenten en fans aan het andere eind van de wereld) tijdens een groot aantal rondes te spelen.

Ik heb eens gelezen dat het lichaam automatisch endorfine aanmaakt als je gaat glimlachen en sindsdien sta ik dus altijd te grijnzen op een podium.
Annelien Van Wauwe

De kernvraag is: kan je muziek eigenlijk wel op een objectieve manier beoordelen? De juryleden zitten niet met een chronometer klaar om te kijken wie van de kandidaten het snelst over de finish van het klarinetconcerto van Nielsen struikelt en ze zitten ook niet te wachten welke kandidaat er zonder te ademen die lange zin in het concerto van Copland kan spelen. Die dingen doen er eigenlijk niet toe. Er wordt uiteraard wél op foute noten, vreemde ritmes en valse noten gelet. Als dat gebeurt komen de potloden. De juryleden trekken streepjes en die streepjes gaan dan de rest van je carrière en je verdere leven bepalen. Je ziet ze ook wel noteren als het zover is. Dat maakt de zaak niet makkelijker om te verteren.

Over verteren gesproken. Het lunchconcert dat ik gisteren in de Philharmonie in Berlijn speelde, ligt me nog een beetje op de maag. Ik voelde me ’s ochtends namelijk zo ziek, dat ik het liefst de hele dag in bed was blijven liggen. Mijn eerste noten in de foyer tijdens de repetitie voorspelden ook niet veel goeds. Ik zou u dit allemaal kunnen verzwijgen, want er wordt tenslotte van een musicus verwacht perfect te zijn en veel te glimlachen op een podium. Dat kan ik trouwens goed, dat glimlachen. Ik heb eens gelezen dat het lichaam automatisch endorfine aanmaakt als je gaat glimlachen en sindsdien sta ik dus altijd te grijnzen op een podium. Maak u geen zorgen: ik grijns ook heel bewust naar u als u in de zaal zit. Ik kijk graag naar de mensen terwijl ik speel. Als u dan ook naar mij glimlacht, geeft ons dat allebei een extra shot endorfine. Heerlijk toch, die muziek?

Je mag geen eigen stoel of versnaperingen meebrengen naar de Philharmonie

Er lag gisteren tijdens het concert in Berlijn een fout te loeren. Ik voelde het. Ik dacht er heel even aan en toen was het al te laat: ik blies een foute noot. Als musicus ben je ervan overtuigd dat zo een fout met je naam erbij voor altijd aan het plafond van deze heilige tempel blijft kleven en Karajan zich even omdraait in zijn graf. Niets was minder waar: er kwamen nog nooit zo veel mensen na een concert naar mij om me zo hartelijk te bedanken voor de mooie muziek en de inspiratie die ze daardoor hadden opgedaan. Ze kwam uit alle windstreken en klaagden niet over tintelende billen van het zitten op de grond of zere benen van het staan.

’s Avonds vloog ik terug naar Brussel en bij aankomst telefoneerde ik met een vriend uit Salzburg. Hij studeerde muziek en geneeskunde. Enkele jaren geleden hing hij zijn hoorn en alle orkestaudities die daarbij horen aan de haak en besloot toch om neurochirurg te worden. Hij had tijdens ons gesprek zijn klein, slapend zoontje op de arm en vertelde me dat hij gisteren van middernacht tot 6 uur ’s ochtends in de operatiezaal stond. Een hersenbloeding. Hij beschreef in geuren en kleuren hoe hij gaten in een schedel boorde, vocht afzoog en hersenweefsel wegsneed. Ik was onder de indruk. Mijn maag iets minder. Toen hij me vroeg wat ik die dag gedaan had en ik hem vertelde dat ik een concert maar ook een fout in de Philharmonie gespeeld had, kwam me dat ongelooflijk absurd voor. Er is tenslotte niemand van doodgegaan.

Of had die criticus op de laatste rij misschien toch een zwak hart?

I can only think of music as something inherent in every human being - a birthright. Music coordinates mind, body and spirit.
Yehudi Menuhin

Gisteren vloog ik ’s avonds van Brussel naar Berlijn. Bij aankomst repeteerde ik met mijn pianopartner Lucas Blondeel in de Philharmonie in Berlijn voor het lunchconcert dat daar de volgende middag in de foyer voor de zalen plaats zou vinden. Het evenement is gratis en wanneer het maximum bezoekersaantal van 1500 mensen bereikt is, worden de deuren gesloten. Dat is volgens de organisatie meestal al een half uur voor aanvang het geval.

de Philharmonie in Berlijn

Ik kijk er enorm naar uit om in deze ontspannen sfeer op te treden en zelf de werken die op het programma staan voor een heel gemengd publiek aan te kondigen. Dat laatste heeft vaak een heel positief effect op de luisteraars.

Het aankondigen van concerten heb ik tijdens mijn klarinetstudie in Lübeck bij Sabine Meyer geleerd. Ik was toen lid van de Yehudi Menuhin Stichting. Deze organisatie heeft als doel klassieke muziek naar mensen toe te brengen die er anders geen toegang tot zouden hebben. De concerten waren telkens een uitdaging. Ze werden georganiseerd in crèches, gevangenissen, drugscentra, asielcentra, ziekenhuizen en bejaardentehuizen. Yehudi Menuhin, één van de meest beroemde violisten ooit, was ervan overtuigd dat muziek een helende kracht bezit. Het was zijn droom om iedereen met muziek in aanraking te laten komen.

Het voelde vreemd aan om voor een zaal geïnterneerden (die vaak maanden geen vrouw gezien hadden..) een Appassionata uit een sonate van Brahms te spelen.
Annelien Van Wauwe

Het voelde vreemd aan om voor een zaal geïnterneerden (die vaak maanden geen vrouw gezien hadden..) een Appassionata uit een sonate van Brahms te spelen, asielzoekers een hart onder de riem te steken met een stukje Mozart, de hoorapparaten van bejaarden te overtonen met Debussy, te proberen niet te beginnen huilen bij het zien van een traan op het gezicht van een terminaal zieke, drugsverslaafden uit te leggen waar het bij Berg op aankomt of sprookjes muzikaal uit te beelden voor een twintigtal vierjarigen. Ik moet eerlijk zijn: het had iets. Het was bijzonder. En dat voelde iedereen zo aan. Rumoer maakte keer op keer plaats voor stilte. Er werd intens geluisterd. Naar de muziek. Maar ook naar elkaar.

Probeert u het toch ook eens, dat luisteren. Het doet geen pijn.

De agenda in mijn smartphone heeft iets rustgevend. De kalenderdagen zijn opgesmukt met schattige symbooltjes om repetities en concerten aan te kondigen, reizen overzichtelijk weer te geven en vertragingen te verhinderen. Een vleugelpianootje siert de concertdata, een rode speld herinnert me aan repetities en alle treintjes, vliegtuigjes en busjes zijn er om van het reizen een waar feest te maken.

Het feest tijdens Klara’s Iedereen Klassiek in het Concertgebouw in Brugge ging na mijn concert afgelopen zaterdag om 14u in de kamermuziekzaal met het klarinetkwintet van Mozart verder zonder mij. Ik was graag nog even gebleven, maar het treintje in mijn telefoon met eindbestemming Ludwigshafen besliste daar anders over.

Mijn L-size koffer en ik keken uit naar onze keurig gereserveerde zitplaats in de Duitse ICE met bestemming Frankfurt. Mijn reiskoffer is niet zo zwaar als hij eruit ziet. Ik hou zo van deze koffer, omdat zijn afmetingen het onmogelijk maken om netjes te pakken. Pakken ‘mit Schwung’ noem ik dat. Erin kijken raad ik niemand aan.

In mijn koffer valt er veel te zoeken en zo nu en dan te vinden: een galajurk, hoge hakken, make-up, een yogamat, groene thee, een Tempur-hoofdkussen, cd’s, een boek, een tijdschrift, een mac en een hoopje partituren. Dat hoopje zal ik de volgende ochtend tijdens een door de Duitse radio SWR opgenomen concert met pianist Lucas Blondeel spelen.

Het blaadje Denissow, het stukje Milhaud, de drie nummertjes Gershwin, het zuchtje Bernstein en de bundel Brahms duren samen met het vleugje Debussy dat ik uit het hoofd zal spelen (toch één partituur vergeten…) algauw anderhalf uur. Heb ik al die noten wel geoefend? Even controleren in de trein.

Ik zit immers alleen in een compartiment. Mentaal muziek studeren is ongelooflijk effectief. Ik hou ervan om mijn instrument in de hand te hebben met het pinkende lichtje van mijn metronoom ernaast om me aan de hand daarvan de muziek zo precies mogelijk in te beelden. Onderzoek toonde aan dat de hersenen even actief zijn als je een muziekstuk enkel in je hoofd hoort als wanneer je datzelfde stuk motorisch speelt. Ik ontdek nog een paar noten die waarschijnlijk aan een verkeerde synaps in mijn brein gekoppeld waren en krijg ondertussen een paar verwonderde blikken van voorbijgangers. In mijn hoofd klaart het ondertussen op en de muziek klinkt. Het concert kan komen.

Mentaal muziek studeren is ongelooflijk effectief. Ik hou ervan om mijn instrument in de hand te hebben met het pinkende lichtje van mijn metronoom ernaast om me aan de hand daarvan de muziek zo precies mogelijk in te beelden.

De treinbegeleider roept om dat de volgende halte Aken is. Net voor de trein de grens met Duitsland wil oversteken, gaat het licht in de trein onverwacht uit. Merkwaardig. Het Belgische stroomnet doet het blijkbaar niet meer. Het zal even duren voor er zicht is op de situatie. Ik word een beetje nerveus omdat ik weet dat de repetitie met de ‘Tonmeister’ van de radio in de vroege ochtend gepland is en ik mijn geliefde uren slaap zie wegtikken.

Voor alle zekerheid begin ik naar alternatieve treinroutes te zoeken. Er rest mij slechts 11 procent batterij. Tik tik tik. Lucas even verwittigen. Tik tik tik. Het hotel even bellen. Tik tik tik. Het nummer van de organisator opzoeken. Tik tik tik. Een mailtje naar mijn manager sturen. Tik tik tik. Ik bekijk nog snel de reistijd tussen Aken en Ludwigshafen op Googlemaps en dan wordt alles donker. Ook een oplader werkt niet zonder stroom. Misschien was het goed om niet te weten hoe ver het nog was.

Na vier uur wachten rijdt de trein verder en nog eens drie uur later besluit ik in Frankfurt een taxi te nemen voor het laatste uur van deze dag. De Pakistaanse chauffeur is aan zijn laatste rit toe. Ik ook. Ik heb er genoeg van. De receptionist van het prachtige hotel waar ik verblijf, geeft me om 3u30 de sleutel van de kamer waar ik welgeteld vier uur zal doorbrengen.

De receptionist van het prachtige hotel waar ik verblijf, geeft me om 3u30 de sleutel van de kamer waar ik welgeteld vier uur zal doorbrengen.

Mijn Belgisch stroomnet komt de volgende ochtend tijdens de repetitie met de geluidsmensen van de SWR ook maar moeilijk op gang. Klarinet spelen is een fysieke activiteit waar het lichaam energie voor nodig heeft. Het is mijn vinyasa-flow in leggings op de yogamat die me deze energie uiteindelijk vijf minuten voor het concert laat terugvinden. Nog snel dat zijden kleed aantrekken, nog een laagje blush en een paar keer diep ademen. Tijd voor plankenkoorts is er niet. Ik moet op de planken namelijk kijken waar ik met die hoge hakken loop tussen alle microfoon-kabels. Niet evident.

Tijd voor plankenkoorts is er niet. Ik moet op de planken namelijk kijken waar ik met die hoge hakken loop tussen alle microfoon-kabels. Niet evident.

Het concert loopt op wieltjes, het publiek is enthousiast en de ‘Tonmeister’ zwijgt. Dat is een goed teken… De synapsen en neurotransmitters hebben hun werk gedaan. Voor zo een mooi bosje rozen krijgen de luisteraars ook een toegift. Lucas en ik signeren onze cd’s en gaan dan terug op het podium in de lege zaal. Onze magen knorren en ik doe heel hard mijn best om wakker te blijven. We hebben nog een uur de tijd voor mijn trein terug naar Brussel vertrekt. Dinsdag spelen we een concert in de Philharmonie in Berlijn en omdat we elkaar pas daar ontmoeten, staat er nog een repetitie met de sonate van Camille Saint-Saëns op onze planning. De reis naar België verloopt deze keer probleemloos. Ik overloop nog even de treintjes in mijn telefoon voor vandaag, het vliegtuigje voor morgenavond en verheug me op het laatste en allerbelangrijkste icoontje van deze zondagavond: mijn zoontje Ari, negen maanden oud, dat in Brussel op mij wacht.

VRTNU VRTNU VRTNU