Spring naar inhoud

Zeven weken later

geschreven op 27 april 2019

‘El que se apura en la Patagonia pierde el tiempo.’ Ofwel letterlijk : ‘Hij die zich haast in Patagonië, verliest tijd.’ En na zeven weken hier te zijn, kunnen wij dit enkel bevestigen. Camille, onze Franse vriendin, wou te voet en per boot van Argentijns naar Chileens Patagonië gaan. De boot heeft, door de aanhoudende sterke wind, een week op zich laten wachten.

door Celine Willmore

Met vijftien zaten ze vast aan de grenspost. Ze bakten brood en raapten appels om appelmoes te maken, want ook het eten geraakte op. En elke dag kregen ze hetzelfde nieuws: ‘Misschien komt de boot morgen.’ Ook wij zaten (in veel mindere mate) vast. Vier uren aan een gesloten weg, want aan de Carretera Austral wordt nog hard gewerkt en drie dagen in een huisje, wachtend tot de wind ging liggen. En ook nu, wanneer we na zeven weken vaarwel zeggen aan dit prachtige gebied, is het op z’n Patagonisch.

Haast hebben we gelukkig niet, we hebben tijd genoeg.

Morgen nemen we de boot, voor 31 uren, naar Isla Grande de Chiloé. Een overtocht die rechtstreeks waarschijnlijk minder dan 8 uren in beslag neemt, maar we stoppen in elk dorpje langs de fjorden, zodat iedereen die wil, mee de oversteek kan maken. Haast hebben we gelukkig niet, we hebben tijd genoeg.

VRTNU VRTNU VRTNU