Spring naar inhoud

Wenstochten

geschreven op 18 juni 2018

In Progreso, een stadje aan de Mexicaanse kant van de grens, lokken verkleurde piñatas en een bordje dat met het cerrado-teken naar de buitenkant bengelt, mij het bijna lege zaakje binnen. Een man achter een bureautje wordt net niet zijn tv-scherm ingezogen. Ik mag met de instantkoffie, die de plek naast de koffiezet vult, mijn drankje maken. De ruimte vult zich met de onwennigheid van ons beiden.

Ik neem mijn laatste slok koffie en vraag de man een foto van mij te maken. Daarna zet ik mijn hoed op, neem ik een blanco sticker en alcoholstift in de hand en vraag ik hem naar zijn wens. De onwennigheid verdwijnt en de sfeer slaat om. Een bericht op mijn gsm zorgt ervoor dat ik het gesprek moet afronden. Ik wil betalen maar Carlos, de man heeft nu een naam, staat erop dat ik de koffie aanneem als een geschenk. Nochtans deelde hij net nog zijn wens voor een betere financiële situatie om zijn zaakje te kunnen verbeteren.

Wens Mens is een Gentse organisatie vol enthousiastelingen die zichzelf omschrijven als enthousiaste wereldverbeteraars en mensen vragen naar hun grootste wens. Zelf leerde ik ze kennen op een Gents terras terwijl ik in de zon aan het genieten was van de vriendschap en een glas wijn. Enkele gekleurde petjes met windmolens op kleurden het Sint-Jacobs. Ze hopten vol energie van terrastafel naar voorbijganger, naar een ander terras. Ze strooiden positiviteit in het rond, lieten de toevallige passant de waarde van het klein geluk herontdekken en maakten de lach op onze gezichten nog iets groter. Nu een aantal maanden later loop ik, 8 564km verwijderd van de plaats waar ik ze leerde kennen, zelf rond met zo'n gekleurd windmolen-petje. En het wérkt. Het werkt zodanig hard dat ik mij opnieuw vragen stel bij onze samenleving.

VRTNU VRTNU VRTNU