Spring naar inhoud

Waar ben ik in godsnaam mee bezig?

geschreven op 01 februari 2016

Onderweg van Chandigarh naar Jaipur voel ik na negen uur op de trein tranen naar boven komen. Veel te lang ging ik door op automatische piloot, een gevoel dat mijn vorige reis door Ethiopië me ook al gaf. Ik ben alleen met mijn gedachten. Wat ik zie en voel kan enkel ik begrijpen. Ik zou het ook niet anders gewild hebben.
door Justine Meuleman

Kerstavond vieren met een joods meisje in een Japans restaurant, in India. De avond voordien ontmoetten we elkaar voor het eerst en de dag nadien namen we met pijn in het hart afscheid van elkaar. Ik ben in het midden van een gesprek en krijg een bericht van het thuisfront dat er een derde sterfgeval is. Verdriet dat van zo ver komt, kan je niet delen met mensen die een halfuur geleden onbekenden waren. Dus wat doe je dan? Je slikt, knikt en pikt in op de laatste zin. Blijven doorgaan. Het is met andere woorden niet altijd een even groot feest, dat alleen zijn. Een treinreis van de ene Indiase stad naar de andere stad staat bijna gelijk aan een treinreis van Brugge naar Italië. Heel casual.

Meuleman on the move. Met m'n All-Stars aan, klaar om op elk moment te beginnen lopen. Kap op wanneer de nacht valt.

's Avonds zit ik achter het stuur van een tuk tuk en schiet ik in een ruk vooruit door de smalle donkere straten. In volle paniek, want wie had gedacht dat deze blonde reeds wist hoe het moest, neemt de chauffeur het stuur over. "Je gaat veel te snel!" Het onaangename gevoel van zand tussen mijn tenen en wanneer ik opkijk kan ik enkel nog kamelen zien. Een slok whisky en een gesprek met een oude Indiase zeekapitein die me duidelijk maakt dat de Amerikanen nooit zullen veranderen. Ik knik, met die man ga ik niet in discussie. Alles wat ik hier doe, elke beslissing die ik neem komt helemaal uit mezelf. Ik houd ervan. Meuleman on the move. Met m'n All-Stars aan, klaar om op elk moment te beginnen lopen. Situaties proberen inschatten. Kap op wanneer de nacht valt. Zo onzichtbaar mogelijk proberen voortbewegen tussen die gigantische mensenmassa. Opletten om niet vertrappeld te worden. Het neemt al mijn energie weg. ?

Het ene moment wil ik de hele wereld laten weten hoe gelukkig ik wel niet ben, op andere dagen zit ik te janken op de trein.

??Fuck de wereld. Ik kan dit. Kennis vergaren die je niet uit de boeken haalt, gezichten en handgebaren lezen. Niets is vanzelfsprekend. Gewoon blijven gaan. Ik kan dit. Ik kan dit. En toch. Na negen uur op een trein komt het hard aan. Verdomme toch. “Waar ben ik in godsnaam mee bezig? Ik lees de handgeschreven brief van m'n mams nog es, kijk uit het raam naar de zwarte nacht waar ik straks door moet. Ik merk dat mijn kleren grauw geworden zijn, net als mijn huid. Ik verlang naar een knuffel van het thuisfront, naar een glas wijn met mijn zeekapitein en yogalessen op zondag met Ines. Oh Europa, hoe hard ik je wel niet mis. “Rode wijn, diepe bassen, nachtraven, chaos, stommiteiten en ruimte om vrij in te bewegen.” Het ene moment wil ik de hele wereld laten weten hoe gelukkig ik wel niet ben, hoe nice het hier is, wat een zotte dingen ik al gezien heb! En op andere dagen zit ik te janken op de trein. Haha. Dat dus.

VRTNU VRTNU VRTNU