Spring naar inhoud

Van pelgrims en fotografen tot activisten

© The Caravan's Journal
geschreven op 19 augustus 2017

John Keats schreef ooit: 'A thing of beauty is a joy forever'. Jeruzalem is 'a thing of beauty'. Een eeuwenoude stad die fier op de glooiende heuvels ligt, die bij het licht van de maan sprankelt en de illusie van rust, vrede en spiritualiteit opwekt. Een stad die een lust is voor alle zintuigen, met een culturele en menselijke rijkdom die alle verbeelding tart. Een stad met zoveel potentieel.

Ik ben Laure, deelnemer van The Caravan’s Journal en nieuwe nomade. Ik geef les omgaan met diversiteit in Gent. Ik kom vol verwachting naar Jeruzalem, om verhalen van anderen te ontdekken en te vertellen. Ik besef meer en meer welk voorrecht het is om me onder te dompelen deze boeiende regio en met mensen van Jeruzalem en daarbuiten in gesprek te gaan, om te luisteren naar hun leven, dromen, wensen en bezorgdheden.

En toch... de schoonheid van de stad is slechts oppervlakkig, en al zeker niet 'forever'. Hoe kan het toch dat zo'n prachtige stad tegelijk ook zoveel onrecht, intolerantie, angst, discriminatie, onrust, verdriet en haat herbergt?

De stad heeft het potentieel om een voorbeeld te zijn van co-existentie, van respectvol samenleven, van een positieve culturele diversiteit, van naastenliefde en van spirituele verademing. Zoals de Thora, Koran en Bijbel voorschrijven. Helaas, tijdens deze weken met de Caravan zie ik dat de stad geheel voorbij gaat aan al dat potentieel. De mens stoot op zijn grenzen, op zijn eigen tekortkomingen en slaagt er niet in de rijke geschiedenis als een hefboom te gebruiken. De ervaring uit het verleden blijkt net de grootste valkuil te zijn in Jeruzalem. En dat is zo ongelofelijk jammer.

Ik wilde iets waardevol doen met mijn vakantieperiode en besloot naar Jeruzalem te gaan om het conflict te leren kennen. Deze video kreeg ik vooraf te zien:

Ik ben Kasper, een van de organisatoren van The Caravan’s Journal waar Laure het over heeft. Twee jaar geleden trok ik met Johannes voor de eerste keer de wereld in als nomade van Vranckx. Ondertussen hebben we als buitenlandjournalist en documentairefotograaf zelf de wereld doorkruist en werkten we voor een hele reeks (inter-)nationale kranten en magazines.

We begonnen anderhalf jaar geleden met The Caravan’s Journal, een non-profit waarmee we, naast onze journalstieke projecten, reizen voor verhalenvertellers organiseren. Na passages in Myanmar en Griekenland, trokken we deze keer naar Jeruzalem met dertien deelnemers en een crew van vijf: de twee cameramannen Adriaan en Brennan, onze Duitse collega Olivia, Johannes en ik. Gedurende twee weken in juli is onze Caravan op zoek gegaan naar uitzonderlijke verhalen, naar meer kennis en naar nieuwe samenwerkingen.

Ik neem jullie even mee naar 16 juli, de eerste dag van ons project in Jeruzalem. De religieuze bedrijvigheid in de stad draait op volle toeren. We brengen onze groep naar een hostel in een citadel in het hart van de ommuurde oude stad van Jeruzalem. Pelgrims van de drie grote monotheïstische religies en de honderden afgesplitste subreligies verdringen zich om de Olijfberg, de Tempelmuur en de Al Aqsamoskee te bezoeken. Ze zingen, raken in vervoering tijdens processies en roepen op tot gebed. Het is een broeierige kakofonie. Soms beklemmend, soms ophitsend en soms vertederend.

Het is spannend, want we weten niet hoe onze deelnemers in die ingewikkelde soep zullen aarden. Wanneer ze aankomen kijkt iedereen zich de ogen uit. Ze worden onmiddellijk meegenomen door de Israëlisch-Amerikaanse journaliste Sarah Tuttle-Singer, op een tour door de religieuze kwartieren van de oude stad. ‘Kijk dit is de oudste tattoo-shop ter wereld’, zegt ze na vijf minuten. Veel tijd voor rust is er niet, we klimmen over de daken en eten uitgebreid bij een kiprestaurant van een goede vriend van Sarah – die volgens Sarah misschien wel een aanhanger van Hamas is. ‘Ach, hij is een goede vriend en maakt verrukkelijke kip’, lacht ze. Onze groep leert elkaar kennen.

De volgende dag trekken we naar Al Ma’mal, een prachtige oude tegelfabriek in de oude stad en daar zetten we onze redactieruimte op.

Hier ontmoeten we academici, activisten, fotografen en journalisten. Tijdens de eerste week krijgen de deelnemers nog meer rondleidingen in en rond de stad. Ze bezoeken de Verenigde Naties en leren er over de bezetting van de Palestijnse gebieden.

We kregen onder andere les van Rami Younes die in het Israëlisch parlement, de Knesset, heeft gezeten, opkomt voor de zaak van Palestijnen en hoopt op vrede.

De periode waarin we hem en de andere mentors leren kennen, is vreemd. Buiten de deuren van onze redactieruimtes raast het geweld van het conflict op volle toeren. Palestijnen protesteren tegen nieuwe veiligheidsnormen aan hun belangrijkste moskee, Israëlisch reageren met traangas en er vallen doden. Voor ons als begeleiders betekent het een nieuwe uitdaging, we zijn nog steeds jonge journalisten – gegrepen door het nieuws dat zich ontwikkeld – maar we zijn ook begeleiders van een groep van andere verhalenvertellers die nog niet in conflictsituaties hebben gewerkt. We moeten hen voorzichtig meenemen door de uitdagingen van deze regio om ongelukken te voorkomen. Onze sprekers die het gewend zijn in de vuurlinie te staan, geven tips. Ze leggen uit hoeveel belangrijker het is om de gevolgen van geweld te laten zien dan het geweld zelf. Veel deelnemers vertellen ons hoe graag ze Vranckx achterna willen, maar ze ontdekken snel hoeveel voorbereiding en empathie er kruipt in het vertellen van dit soort verhalen.

VRTNU VRTNU VRTNU