Spring naar inhoud

The power of education

geschreven op 03 mei 2018

Op een avond na een doordeweekse schooldag pen ik deze gedachten neer op papier. Nog geen week geleden vertoefde ik in het hart van de Balkan, nu heeft de dagelijkse sleur mij terug in zijn greep.

Die dagelijkse sleur bestaat voor ons, Benjamins van de Nomaden, uit een leven achter de schoolbanken. De verplichtingen stapelen zich op in de vorm van taken en overhoringen. Aandachtigheid en concentratie zijn weer vereisten en avonden worden voortaan doorgebracht achter een bureau gevuld met cursussen. Niet al te onbegrijpelijk dwalen mijn gedachten wel eens af bij het berekenen van de zoveelste afgeleide.

Terwijl ik zo onopgemerkt mogelijk naar buiten probeer te staren, reis ik in mijn gedachten terug naar het Servische dorpje Sid. Voor wie niet vertrouwd is met de uitspraak van de Servische taal: Sid wordt uitgesproken als Shit en ironisch genoeg zitten hier heel wat mensen in de sh*t.

Talloze vluchtelingen die de gesloten grens met Kroatië proberen over te steken, verblijven hier in een leegstaand fabrieksgebouw. De situatie lijkt er uitzichtloos. De Servische winter heeft intussen zijn hoogtepunt bereikt. Buiten ligt er een dik pak sneeuw en door de verlaten fabriekshallen dwaalt een ijzige koude.

In deze mistroostige wereld word ik aangesproken door een goedlachse Pakistaanse man. Zijn echte naam kan ik me niet meer herinneren. What’s in a name, laten we hem voor het gemak Hassan noemen. Hassan verblijft al meer dan 20 dagen in deze erbarmelijke omstandigheden. Hoewel zijn ogen vermoeidheid uitstralen, siert een glimlach zijn gelaat. Hij laat me zijn slaapplek zien, een nauwe, kale ruimte die hij deelt met zijn reisgenoten. Een aftands kacheltje weert de kou en een zeildoek voor de deuropening gunt hem een beetje privacy.

Hassan is oprecht geïnteresseerd wanneer ik hem de reden van ons bezoek meedeel. Hij onderschat het belang van educatie over het vluchtelingenthema niet. ‘Voedselbedelingen en geldinzamelacties zijn nobel en helpen ons op korte termijn voorruit, maar om deze hele situatie te kunnen veranderen moet er op lange termijn iets van bovenaf ondernomen worden.’ Een opmerkelijke uitspraak, dat wel.

Het merendeel van de mensen die hier verblijven, zijn de media-aandacht zo beu als koude pap. Ze hebben wel andere dingen aan hun hoofd. Ze willen in eerste instantie gewoon overleven. Maar Hassan is bereid zijn verhaal met ons te delen. Dat hij in een vorige leven geschiedenisleerkracht was, verklaart veel. Jaren heeft hij geleden onder de censuur van de taliban. Nu probeert hij een toekomst op te bouwen in het verraderlijke fort Europa. Op zijn levenspad werd Hassan geconfronteerd met mensonwaardige omstandigheden. Desondanks blijft hij hopen.

Aan elke ontmoeting komt een einde, ook aan deze. Hassan maakte slechts een aantal minuten deel uit van mijn leven, maar zijn verhaal zal ik voor altijd meedragen in mijn hart.

VRTNU VRTNU VRTNU