Spring naar inhoud

The crowd

geschreven op 08 september 2018
Dag 28: Overal mensen en hoewel de zon nog niet geschenen heeft is het zweten geblazen. Al 3x op de foto gegaan. Sommigen vragen het, de meesten verrassen je.

door Dries Hiroux

Na enkele dagen door Mongolië te hebben rondgezworven, steken we de grens met China over. We komen aan in het nachtelijke Peking. Overal mensen en hoewel de zon nog niet geschenen heeft is het zweten geblazen. Al drie keer op de foto gegaan. Sommigen vragen het, de meesten verrassen je.

Van Ulaanbaatar bracht een rustige nachttrein ons naar Zaamin Uud, aan de grens met het land van Mao. Eenmaal de grens over bolde een sleeper bus, een bus met drie rijen stapelbedden, richting Peking waar we rond 3 uur aankomen. In het hostel droppen we alleen onze bagage want we willen graag op tijd zijn voor de vlagceremonie, die elke dag plaats vindt bij reizen en zakken van de zon op het Tiananmenplein. De zon laat zich niet zien maar het is wel vochtig en warm. Het mausoleum van Mao Zedong is gesloten voor onderhoud dus begeeft onze groep zich naar de Verboden Stad. Ons bonte Europese gezelschap heeft veel bekijks en dat merken we vooral hier, in de grootste toeristische trekpleister van de stad. Heel wat Chinezen willen met ons op de foto en wanneer we even halt houden om te rusten, worden we door het beveiligingspersoneel vriendelijk verzocht door te lopen. De paparazzi zorgt namelijk voor een ongekende opstopping in de menigte. Ontsnappen aan de massa is niet makkelijk in een stad met 22 miljoen inwoners. Toch geeft het Jinshan Park, gelegen op heuvel aan de uitgang van de Verboden Stad, wat ademruimte. Wanneer ik er enkele dagen later er met een vriend uit België op uit trek, bezoek ik het park opnieuw. De zon schijnt en de pergola op de top geeft een adembenemend zicht op de Verboden Stad, dat beduidend vrediger oogt vanaf de bovenkant.

Ik verblijf ongeveer een week in de hoofdstad. Na enkele dagen valt het gezelschap waarmee ik een maand geleden in Sint-Petersburg de trein opstapte, definitief uit elkaar. De meesten keren terug naar Europa, enkelen reizen verder in Azië. De laatste dag samen brengen we door op Chinese Muur. Op aanraden van het hostel gaan we niet naar het toeristische Badaling (inclusief rollercoaster) maar naar het oostelijker gelegen Mutianyu. De Chinese mensenmassa lijkt hier alvast te ontbreken en onder een brandende zon trotseren we de eeuwenoude Muur. Die avond besluiten we het clubleven in Peking te verkennen. Ik ving heel wat verhalen op over Koning Europeaan in het nachtelijke China, en die verhalen lijken grotendeels te kloppen. Met een geveinsde zelfzekerheid negeren we de rij aan de club. De portier laat ons zonder te twijfelen gratis binnen. Ook aan de bar loop je gewoon weg zonder te betalen, al is dat zelfs niet echt nodig. De drank aan onze aangeboden privétafel wordt namelijk zonder vragen ruimschoots aangevuld. Het is een vreemd en zelfs ongemakkelijk tafereel. De Chinezen staan erbij, kijken ernaar en tasten diep in de geldbeugel. En dat lijken ze te doen zonder enige wrok of misnoegen.

VRTNU VRTNU VRTNU