Spring naar inhoud

Tel Aviv

geschreven op 23 mei 2019

Tel Aviv, de stad van de grote contrasten. Van de openmindedness, de queerness en de jonge goden.

Door Marieke Dermul

Jaffa (historisch overgebleven stukje toenmalige Palestijnse grond in Tel Aviv)

De stad met zijn boomende economie door specialisatie in High Tech, mogelijk gemaakt met de steun van grote Westerse investeerders. De stad van de kilometerslange stranden, waar zowel jonge Israëlische meiden als super afgetrainde adonissen komen 'uitrusten' na maandenlange dienst bij het Israëlische Defensie Leger, en dat alles onder het mom van een zekere 'gender equality'.

De stad waar je 'roze agenten' tegen het lijf loopt ... Of het nu echt is, of bedoeld als grappig statement... Op de duur weet je het niet meer. Alles kan en mag in Tel Aviv. Het beloofde land. De stad van je dromen.

De 'bubbel' waarin Tel Aviv zich nestelt, smaakt bitterzoet.

De stad die zich niks aantrekt van het eeuwig durende conflict tussen de Joodse Israëli's en Palestijnen. Het is windstil nu, maar het ligt op de loer, als een wakende, sluipende panter, op zoek naar nieuw voedsel.

Hoe meer we met mensen spreken, hoe complexer het allemaal lijkt. In elke etnische groep heeft men de mythes en de realiteit van het meer dan honderdjarige conflict doorverteld, elk vanuit hun eigen perspectief, geschiedenis en hun cultuur. Wat is waarom waar, en waarom is dat andere misschien ook waar?

Het is alleszins iets waar de paraderende strandlopers zich niets van aantrekken.

De 'bubbel' waarin Tel Aviv zich nestelt, smaakt bitterzoet. Het is open, vrij, en modern, maar het staat eerder los van Israël en alles wat zich onder Israëls politieke heerschappij afspeelt.

Filmopnames in de boomende stad Tel Aviv.

Tel Aviv, de bubbel.

Ik ga verder op zoek. Naar de verhalen van de mensen die hier leven, buiten het Eurovisiesongfestival, de 'bubbel binnen de bubbel'.

Op dag 1 ontmoet ik een seculier-Joodse Belgische jonge vrouw van Frans-Engelse afkomst, die nu twee jaar in het bezit is van een Israëlische paspoort. Voor haar was dit de enige oplossing om te ontsnappen aan het altijd maar aanhoudende antisemitisme dat ze jarenlang ondervonden heeft in de verschillende landen van Europa, ook in België trouwens. Altijd opnieuw werd de kloof te groot en moest ze vluchten. Ze wilde een man en een kind, eindelijk een 'thuis', iets wat ze nooit gehad heeft. Ze is naar Tel Aviv gereisd omdat de 'datingmarkt' daar veel groter en bruisender is dan in België, maar ook omdat ze sowieso op zoek was naar een Joodse man, die dezelfde geschiedenis zou delen als haar, al was het maar de hele algemene zionistische gedachte. Ze wilde houvast.

De straten hangen vol met vlaggetjes en symbolen om de voorkeuren kenbaar te maken.

Ik probeer me te focussen op echt luisteren, zonder oordeel, naar alle verhalen.

Tegelijkertijd zijn er de Arabische inwoners van Israël (maar slechts 20%!) die als een gemarginaliseerde minderheid hun eigenheid en rechten proberen te bewaren. Ze ervaren veel discriminatie van de politie, maar ook bij het vinden van jobs stuiten ze op het glazen plafond. Sommigen ervan identificeren zich tot op vandaag nog steeds niet als Israëlisch staatsburger en weigeren hierbij ook het staatsburgerschap en ervaren hierdoor nog veel discriminatie.

Het is allemaal zeer complex. Zelfs bij het verwoorden van de vragen bij de interviews, voel je hoe gevoelig alles ligt. In de term 'Arabische Israëliër' erken je de staat Israël bijvoorbeeld. De overgebleven Palestijnen die tot op vandaag de Israëlische staat nog steeds verwerpen, verfoeien die term. Bij een Joodse Israëliër spreek je beter over de Arabische Israëliërs en beter niet over 'de Palestijnen'. Want zij vinden dan weer dat je hiermee hun Israëlische staat in twijfel trekt. Ookal zou je hiermee gewoon bedoelen de oorspronkelijke Arabische inwoners van 'Maandaatgebied Palestina'. Ik probeer te letten op de nuances. Aftasten. Aanvoelen. Aftasten. Aanvoelen ...

de regenboogvlag, het symbool voor de gay-community, in een doorsnee woonappartement.

Ik probeer me te focussen op echt luisteren, zonder oordeel, naar alle verhalen. Elk verhaal legt een nieuw aspect bloot. De filosoof Rosenau zei het al in 1992: "Exposing the ultimate subjectivity of truth is regarded as intrinsically desirable."

Met dit in ons achterhoofd, trek ik verder door Tel Aviv. Op zoek naar nog meer verhalen. Wellicht valt het nooit allemaal te begrijpen, maar het gesprek aangaan, en keer op keer opnieuw leren luisteren naar elk persoonlijk verhaal, brengt me misschien dichter bij de waarheid...

Wordt vervolgd..

VRTNU VRTNU VRTNU