Spring naar inhoud

(Sneeuw)storm(loop)

geschreven op 07 augustus 2019

Met elk een zaklamp in de aanslag, stappen we langzaam over het donkere pad. Het is vier uur ‘s ochtends en tien minuten geleden is het beginnen sneeuwen. ‘Dat voorspelt weinig goeds voor de rest van de dag’, denk ik, terwijl zeker 100 alpaca-ogen aan de kant van het pad oplichten in het schijnsel van m’n zaklamp. Het is dag drie van onze zesdaagse trektocht en vandaag zijn we extra vroeg vertrokken. We gaan naar Rainbow Mountain, een zevenkleurige berg, die sinds enkele jaren heel wat dagjestoeristen lokt. Extra vroeg vertrokken dus, om de toeristen voor te zijn en te kunnen genieten van de zonsopgang.

door Celine Willmore

Ooit bedolven onder een gletsjer, is ook Rainbow Mountain niet ontsnapt aan de opwarming van de aarde. Sinds enkele jaren ligt er bijna geen ijs of sneeuw op de berg en sindsdien onthult ze haar zeven prachtige kleuren in een streepformatie. Een heilige plek voor de lokale bevolking, een nieuwe attractie voor toeristen, die hun dagtrip met het grootste gemak vanuit Cusco boeken. In een razend tempo krijgt de berg steeds meer bezoekers te verwerken, dit grotendeels door sociale media, en nu er ook een weg gebouwd is, wordt alles nog gemakkelijker. Op korte tijd is het bezoekersaantal zó gestegen, dat er op een dag in hoogseizoen tot 1500 mensen de berg beklimmen. Een Machu Picchu in wording als het ware.

‘Er zullen waarschijnlijk geen toeristen zijn vandaag’, roept onze gids boven de wind uit. ‘De busjes die de dagtrippers aan en af voeren, kunnen niet rijden op sneeuw, dus er is een kans dat er helemaal niemand is.’ Rainbow Mountain zonder mensen, ik kan het me niet goed inbeelden. De Ausangate, onze zesdaagse trektocht, lokt jaarlijks maar een klein aantal toeristen, aangezien het een zware trekking is, op hoogte, die niet naar Machu Picchu leidt. Voor vele toeristen dus een minder interessante optie dan de trektochten die recht naar de Heilige Stad lopen, maar voor ons was ‘een beetje weg van de massa’ net dé reden om hiervoor te kiezen in het Peruviaanse hoogseizoen. Alleen Rainbow Mountain, in het midden van de trektocht, kan schrikken zijn, wanneer er plots voor enkele uren overal toeristen opduiken. Het sneeuwt steeds harder, terwijl we puffend de pas oversteken. We zien geen hand voor ogen en onze gids probeert zo goed mogelijk het pad te volgen, dat steeds minder zichtbaar is door de aanvriezende sneeuw. Het waait zo hard dat de kleine vlokken niet zachtjes naar beneden dwarrelen maar pijnlijk hard tegen m’n gezicht vliegen. De wind is ijskoud en de topjes van m’n vingers zijn al een uur gevoelloos. We lijken wel op expeditie in Antarctica, lopend op een rij door de bittere vrieskoude.

We passeren een huisje, waar de gids beslist om te vragen of we even mogen schuilen. We zijn al anderhalf uur aan het wandelen en geraken veel trager dan verwacht vooruit. De weg vinden is niet makkelijk en iedereen heeft het koud. Binnen is er geen verwarming, er zijn quasi geen meubels. De vrouw duwt een emmer m’n richting uit en doet teken dat ik er op mag gaan zitten. Ze woont hier zelf ook niet vast, maar zit hier samen met haar man 2 dagen om de alpaca’s van hun gemeenschap te hoeden. Ze drinken véél thee, zo blijven ze warm. Morgen mogen ze terug naar huis en is het wissel van de wacht, dan komen andere mensen uit het dorp hier om voor de dieren te zorgen. Wat opgewarmd stappen we na een half uurtje terug verder. We hebben veel tijd verloren met deze pauze en het zoeken naar het pad in de sneeuw. Als er toeristen zijn op Rainbow Mountain vandaag, dan zijn die nu ook al aangekomen. ‘Daar is de pas!’, wijst onze gids. ‘Daar is Rainbow Mountain!’ We kijken allemaal omhoog en zien een berg, in een volledig wit landschap, geen spatje kleur.’ Bovenaan op de bergkam zien we enkele mensen staan. ‘Misschien de andere groep de we op onze trekking tegenkwamen’, denk ik.

Langzaamaan komen we dichterbij. Met een hoogte van 5200 meter boven de zeespiegel, is Rainbouw Mountain geen lachertje. Snel gaan is geen optie. Elke ademhaling voelt alsof je aan de laatste kilometers van een marathon bezig bent. Hoe dichter we komen, hoe meer we ons verbazen over de mensen die we zien. Het zijn er meer dan die zes die we in die andere groep tegen zijn gekomen. Véél meer. Zoveel mensen voor een besneeuwde berg? Ik kan m’n ogen niet geloven. Toegegeven, we staan hier ook, maar voor ons maakt dit deel uit van een zes dagen durende trip. Deze mensen zijn vanmorgen om 2 uur in de ochtend vertrokken, en blijkbaar vaak zonder zich ietwat correct te kleden. We zien een man met blauwe lippen, leggings met kortje sokjes, sportschoenen die op de sneeuw weinig grip hebben en iemand in een short. Allemaal hijsen ze zich op een rij naar boven met behulp van een touw, om eenmaal boven, niks anders dan sneeuw te zien. Die perfecte Instagramfoto, zoals geafficheerd in talloze agentschappen, daar lacht de natuur vandaag eens goed mee. Zoveel mensen niet gewoon, ben ik blij wanneer we terug richting kampplaats vertrekken en de massa achter ons kunnen laten. We wandelen in een prachtig én rustig sneeuwlandschap terug naar onze tenten. De volgende dag staan we op met een stralende zon. De gids vertelt ons dat we vandaag een andere Rainbow Mountain passeren. Eén zonder weg ernaartoe, in the middle of nowhere, zonder toeristen en deze keer ook gelukkig zonder sneeuw.

VRTNU VRTNU VRTNU