Spring naar inhoud

Op zoek naar het pure Mexico

geschreven op 07 november 2017

Juist wanneer ik niet op zoek was, vond ik wat ik zocht. Een fietstocht door de bossen bracht mij onverwachts tot bij een klein Mayadorpje, ergens verscholen in de jungle van Yucatán.

door Laura Vermeire

Mijn solotrip door Mexico, die zo’n vier weken geleden startte, bracht mij al op tientallen plaatsen. Het hectische Mexico City, het sportieve surfersdorpje Puerto Escondido, het zevenkleurige meer van Bacalar, de bruisende stad Tulum, het paradijseiland Holbox, het koloniale Valladolid… Een voor een stralen deze plaatsen een bepaalde energie uit, een soort unieke vibe. Maar telkens miste ik dat tikkeltje meer, dat authentieke, pure Mexico zoals ik het voor ogen had voor ik aan deze reis begon, op zoek naar verhalen, ervaringen en mezelf.

Yucatán zou voor mij niet de ideale plaats worden om een eeuwenoud Mayadorpje te vinden, had ik juist beslist. Maar net wanneer je het niet verwacht, lacht het geluk je toe, toch? Zo ging het ook bij mij. Tijdens een fietstochtje door de jungle, op weg naar de zinkgaten met kristalhelder water in Cenotes en de Mayaruïnes van Coba, kom ik langs een handgeschilderd uithangbord dat de weg wijst naar Ahau Chooc, een Mayadorpje ergens diep in de jungle.

Het dorp leeft in eenheid en harmonie met de natuur: elk object gemaakt uit hout dat de mannen in het bos kapten of uit vezels van de Agaveplanten die rondom de hutten groeien.

Eindelijk had ik gevonden waarnaar ik al vier weken op zoek was. Op het moment dat ik met mijn roze huurfietsje het bospad naar de ingang van de eerste hut oprijd, komt een man naar mij toe. Hoewel hij eerst wat verward lijkt door mijn onaangekondigd bezoek, word ik uitvoerig verwelkomd en - alsof hij mij verwachtte - stelt de verantwoordelijke van het dorpje, Angel Aban Mac, meteen voor om mij uitvoerig rond te leiden door zijn wereld.

Met veel trots begint Angel te vertellen over de geschiedenis van zijn voorouders en hun gewoontes, maar hij laat me ook zien hoe zijn familie nog steeds leeft zoals het hen werd aangeleerd door hun ouders, grootouders, en generaties lang daarvoor. Eenheid met de natuur, dat is hoofdzakelijk waar het om draait. En dat schijnt ook door in alles wat ik rondom mij zie: de hutten, het eetgerei, de weinige meubels, de werktuigen… Alles is gemaakt van hout dat de mannen van het dorp in het bos kapten. Maar dat is niet alles. Wat dagelijks op de tafel terechtkomt, wordt uitsluitend gemaakt met wat groeit aan de bomen en op het stukje landbouwgrond in het bos, en ook de kledij van de vrouwen en de hangmatten worden gemaakt van de vezels in Agaveplanten die rondom de hutten groeien.

Samengepropt in een hut van acht vierkante meten kennen deze families duidelijk geen privacy, maar dat schijnt hen helemaal niet te deren.

Samen met Angel bezoek ik de hut waar hij en zijn gezin slapen, ook al was zijn vrouw net hun kleinste zoontje aan het voeden en wat direct opviel waren de vier hangmatten in de hut… en verder niets. Ze delen de plek met één ander gezin en met zijn allen slapen ze in de vier hangmatten die verspreid hangen over de kleine hut van amper acht vierkante meter. Bovendien doet die ook nog eens dienst als plaats waar de vrouwen nieuwe hangmatten weven. Privacy kennen deze families duidelijk niet, maar het schijnt hen helemaal niet te deren. Ik moest direct denken aan mijn eigen leven in België, waar ik mijn eigen grote kamer heb met alles (en veel meer dan) wat ik nodig heb.

Maar wat mij nog het meest verbaasde, was de vindingrijkheid van de dorpsbewoners. Dokters, tandartsen, supermarkten, kledingwinkels… hebben ze helemaal niet nodig. Ze zijn volledig zelfvoorzienend. Voor elk kwaaltje of elke ziekte hebben ze een bepaald kruid en al het materiële dat ze nodig hebben, maken ze gewoon zelf. Toen ik de kleine Mayavrouwen verse maïstortilla’s zag maken, vroegen ze of ik het ook eens wou proberen. Hoewel mijn tortilla er heel wat minder rond en plat uitzag dan die van hen, was het de meest verse en smaakvolle die ik tijdens mijn verblijf in Mexico al had gegeten.

Tijdens mijn fietstocht terug naar de bewoonde wereld verwerk ik al die indrukken, geëmotioneerd door de gastvrijheid en de liefde waarmee ik werd ontvangen en behandeld.

Mijn ervaring in Ahau Chooc is er een om nooit meer te vergeten en ik krijg waarschijnlijk nooit meer de kans om iets gelijkaardigs mee te maken. Tijdens mijn fietstocht terug naar de bewoonde wereld verwerk ik al die indrukken, geëmotioneerd door de gastvrijheid en de liefde waarmee ik werd ontvangen en behandeld. Mijn ‘back to basics’ ervaring doet me nadenken over mijn eigen leven en de materialistische Westerse wereld. Een heel verschil met mensen zoals Angel Aban Mac en zijn familie die zo een simpel, vredig, onschuldig en - tenminste zo voelde het aan - gelukkig leven leiden. Deze Mayafamilie heeft amper iets, en ze vallen compleet terug op hun eigen middelen en heel misschien op enkele giften van de weinige, toevallige voorbijgangers zoals ik.

VRTNU VRTNU VRTNU