Spring naar inhoud

Onder woorden zonder woorden

geschreven op 29 december 2016

Onder woorden zonder woorden

Ik hoor mijzelf als een soort nieuwbakken pseudo-expert uitleg geven over het conflict. Alsof het een vraag in de Slimste Mens betreft waarvoor ik trefwoorden moet geven. Emotieloos.

door Jolien Berbé

“Hoe was het in Israël en Palestina?”. Woorden heb ik nog niet gevonden om de vragende blikken te beantwoorden. Dus begin ik met het opdreunen van feiten. Misschien omdat mijn gevoel zich niet laat vangen in woorden. En ik hecht belang aan deze woorden. Ik wil dat ze doel treffen. Dat ze blijven hangen. Dat mijn vrienden het niet classificeren als ‘vakantieverslag’.

Na talloze keren te vertellen over mijn reis, ben ik er nog niet uit. Ik kan de vinger niet op deze ervaring leggen. Een mini emotionele lockdown. Gevoelens on hold. De verontwaardiging over het onrecht dat ik daar ervaarde zou mij als een golf overspoelen.

Want dat er veel ongelijkheid is, is zonneklaar. Wat ik daaraan kan doen, is dat niet. Mijn hoofd is gekweld door dit schijnbaar onoplosbare vraagstuk. Mijn gevoelens komen niet verder dan machteloosheid. En dan ben ik nog maar een buitenstaander. Voor mij is dit geen dagelijkse realiteit. En ik schaam me hier bijna over. Ik zie onrecht. Het appelleert aan mijn rechtvaardigheidsgevoel. En ik wandel weg.

Dat er veel ongelijkheid is, is zonneklaar. Wat ik daaraan kan doen, is dat niet.

Ik kom thuis. Voor mij een evidentie. Voor veel Palestijnen een utopie: terug naar het (voor)ouderlijk huis. Uit die eigendommen werden ze verdreven in ’48 tijdens de oprichting van de staat Israël. Ouders geven het verlangen om terug te keren door op hun kinderen. De sleutel van de voordeur als relikwie geëtaleerd in hun huidige onderkomen.

Het staat in schril contrast met hun ‘thuis’ nu. In een versteend vluchtelingenkamp, omgeven door een Israëlische muur of settlers die uit zijn op meer grond. Wat voor thuis is het als je een militaire checkpoint door moet om aan de andere kant van de straat te geraken? Als je een vergunning nodig hebt om naar een andere stad te reizen. Als militairen je op straat kunnen oppakken en zes maanden zonder enige vorm van aanklacht kunnen vasthouden. Als Israëlische soldaten om eender welk uur ’s nachts kunnen beslissen dat jouw huis een perfecte uitvalsbasis vormt.

Daar vind ik geen woorden voor.

Toch voel ik elke keer een inwendige blijheid opborrelen wanneer beide partijen samenwerken. De illusie hooghouden dat een vredevolle uitkomst kan overwinnen. Knap ook hoe sommigen op eigen kracht het narratief waarin ze zijn opgegroeid weten te overstijgen. Dingen in vraag stellen. Dat stemt hoopvol.

VRTNU VRTNU VRTNU