Spring naar inhoud

Moet er nog pasta zijn?

geschreven op 23 april 2019

We zijn net terug van een 9-daagse trekking in het nationale park Torres del Paine. Twee rugzakken gevuld met de tent, slaapzakken, matjes, enkele warme kleren, een eerste hulpkit, kookgerei, maar vooral gevuld met ETEN, droegen we die dagen op onze rug. Elke dag werd onze rugzak een beetje lichter, tot ie na 9 dagen gereduceerd was tot de helft van z’n gewicht.

door Celine Willmore

Een echte lunch hadden we niet.

Maar wat neemt een mens nu eigenlijk mee, wanneer hij zolang de bergen in gaat? Tips van mensen die de trektocht al hadden gedaan, brachten raad en niet veel later vulden we onze rugzakken bij de lokale supermarkt.

Voor onze eerste dag voorzagen we nog enkele stukken vers fruit en een écht broodje (luxe!), de dagen erna zag ons menu er iets eentoniger uit.

De ochtend startten we met granola en melk (gemaakt van melkpoeder gemengd met het drinkbare rivierwater van het park) en een goeie kop instantkoffie. Zonder koffie toch meer moeite met die bergen ‘s ochtends.

Een echte lunch hadden we niet. We aten een mueslireep, noten, gedroogd fruit en chocolade, zowat de hele dag door, tijdens korte pauzes. Een te lange pauze zorgt er bij ons vooral voor dat we met véél meer moeite de tocht verder zetten. Dus tijdens micropauzes gedurende de dag, vulden we onze maag.

‘s Avonds konden we koken! Zalig, een warme maaltijd wanneer de zon ondergaat en het een stuk kouder wordt. En die maaltijd was pasta, pasta en nog meer pasta, met tomatensaus en véél parmezaan. Of pasta uit zo’n zak waar je water bij giet. Licht qua gewicht maar toch verrassend van smaak. Of kwam die smaak vooral door de kruiden, die we overal in overvloed op strooiden? Voor ons de winnende tip van een medereiziger, die we bij al onze volgende trektochten in ons achterhoofd zullen houden. Kruiden! Die wegen niks en zorgden ervoor dat elke pasta tijdens die trektocht, toch net dat ietsje anders smaakte!

VRTNU VRTNU VRTNU