Spring naar inhoud

Hondenleven

geschreven op 08 juli 2019

De gids bukt zich en kan het toch niet laten de kwispelende hond te strelen. Daarmee doorbreekt hij z’n eigen regel. Voor we met hem op pad gingen, had hij ons op het hart gedrukt de honden op straat niet te aaien. Niet omdat ze gevaarlijk zijn, maar omdat ze ons dan de hele tijd zouden volgen. ‘Ay perrito’ – ach hondje – slaakt hij, en kijkt op. ‘Ik kan het niet laten, het breekt m’n hart ze te moeten negeren.

door Celine Willmore

Misschien zit hondenliefde dat wel in de genen van de Chileen. Niet veel eerder vertelde iemand ons dat het plan was opgevat om komaf te maken met zoveel honden op straat in de hoofdstad Santiago. Maar dat was buiten de bevolking gerekend. Zij protesteerden en gooiden met stenen naar de mensen die ze wilden weghalen en verstopten de honden, om hen te redden van ‘het spuitje’.

Misschien zit hondenliefde dat wel in de genen van de Chileen.

Honden maken hier overal deel uit van het straatbeeld – en het zijn er véél, maar niet persé allemaal straathonden. De meeste honden behoren toe aan iemand en hebben een bandje om, maar iedereen laat ze vrij rondlopen. Je ziet hondenhokjes en drinkbakjes op straat en vaak krijgen ze eten of een aai van een voorbijganger. Honden zijn hier geen magere beestjes en hebben hun plek heel duidelijk in de maatschappij gekregen. En dat hebben ook wij enkele keren mogen meemaken.

Zo kwamen we met een lokale bus aan in een nationaal park om een wandeling te maken. We waren nog niet helemaal uit de bus gestapt, of een hond kwam ons – ongelooflijk enthousiast – tegemoet. Met het beginnend laagseizoen in zicht, waren we met drie die de wandeling gingen maken, er was voor de rest niemand te bespeuren.

De hond wees ons de weg naar de parkwachter, zijn baasje, waar we ons registreerden en vervolgens toonde hij ons enthousiast de richting van het pad aan. Maar daar stopte ie niet. Hij ging mee, de volle 14 kilometer. Alsof hij zichzelf uitliet, maar met wat gezelschap. De parkwachter – z’n eigenaar – keek er helemaal niet van op, z’n hond laat zichzelf waarschijnlijk altijd uit met toeristen.

Liefde voor de trouwe viervoeter, dat leer je hier van jongsaf aan. We zaten ’s ochtends in het busstation, wanneer een klein meisje met haar mama binnenwandelde. Naar goeie Chileense gewoonte, liepen er ook enkele honden vrij rond. Tot het meisje ze zag. Één van de honden had een korte ketting aan z’n halsbandje hangen en enthousiast nam ze het vast. ‘Este es mi perrito’ – dit is mijn hondje, riep ze enthousiast uit. Ze knuffelde het hondje, trok hem bij haar, kuste z’n kop en wandelde fier het busstation met hem rond. Het hondje liet het allemaal toe, zonder problemen. En ook voor de mama was dit de normaalste zaak ter wereld.

Ze knuffelde het hondje, trok hem bij haar en kuste z’n kop.

Perrito, perrito, perrito, na 10 weken in Chili hebben we dit woord zo vaak gehoord. Angstig uitgesproken door autobestuurders die op de rem duwen wanneer een hond plots de straat oversteekt. Vertederd uitgesproken door kinderen en volwassenen bij het zien van een enthousiast, kwispelend exemplaar. Op strenge toon wanneer er eentje stiekem op de zetel in het hostel is gaan liggen, of als een soort van alarm, uitgesproken door een walkie talkie. Wanneer er één langs de benen van de security, toch de supermarkt ingelopen is. Maar zelfs wanneer de hond iets doet wat écht niet mag, en ‘perrito’ eens uitzonderlijk streng en boos wordt uitgesproken, toch voel je ergens nog steeds dat liefkozend en vertederd toontje.

VRTNU VRTNU VRTNU