Spring naar inhoud

Eerste kennismaking met India

© Laura Vermeire
geschreven op 06 juni 2018

India. Mijn laatste bestemming voor ik na vijf maanden reizen opnieuw huiswaarts keer. Ik had al een vermoeden dat niet alles hier vanzelf zou gaan, en wanneer het vliegtuig in Tiruchirappalli landt, wordt dit vermoeden bevestigd.

Al aan de douane merk ik dat communicatie tussen beide culturen stroef loopt. Ik toon mijn e-visa, maar de man achter het schamele bureautje schudt vastberaden zijn hoofd heen en weer en blijft me aankijken. “Hoezo, niet OK?”, vraag ik. Opnieuw schudt hij zijn hoofd heen en weer. Een tiental seconden later, pakt hij uiteindelijk zijn stempel en staat met donkerblauwe inkt in mijn paspoort gedrukt dat ik het land binnen mag. Ik snap er niets van. In de taxi naar mijn hotel verloopt de communicatie al even moeizaam. De chauffeur stelt mij enkele vragen in het weinige Engels dat hij kan, en wanneer ik merk dat hij elk antwoord gewoon beantwoordt met ‘yesyes’, realiseer ik me dat hij me absoluut niet verstaat en laat ik het gesprek voor wat het is.

In het hotel staat mijn nicht me op te wachten. Eindelijk, na al die maanden opnieuw een bekend gezicht! Ik heb honger, maar om 23 uur is alles in de omgeving al gesloten. We wagen ons in een straatje waar zogezegd een supermarkt zou moeten zijn, maar wanneer ik een schim zie bewegen in een leegstaande barak, voel ik me absoluut niet meer op mijn gemak. Dan maar terug naar het hotel zonder eten. Na een deugddoende nachtrust kijken we vol goesting uit naar het ontbijt. “Do you have coffee?”, vraag ik aan een van de obers in het restaurant. Hij schudt zijn hoofd heen en weer. Jammer, geen koffie. Twee minuten later komt diezelfde ober echter met twee kopjes koffie naar onze tafel. Verward kijken mijn nicht en ik elkaar aan. Ik begin te beseffen dat onze lichaamstaal niet universeel wordt herkend, en omgekeerd. Hetzelfde geldt trouwens voor het ontbijt; geen havermout, cornflakes of brood hier. Wat we krijgen is typisch Indisch en veel te spicy.

We besluiten de stad in te trekken en de sfeer op te snuiven in een van de vele, kleurrijke hindoeïstische tempels. Al bij het verlaten van ons hotel worden we overrompeld door het drukke stadsleven; een continu getoeter van auto’s, bussen en rickshaws die willekeurig door de straten rijden en wel lijken vast te houden aan ‘de wet van de snelste’. Mijn bloed begint sneller te stromen. Honderden mensen op blote voeten wanen zich een baan door de vuile straten vol afval, dierlijke én menselijke uitwerpselen en begeven zich naar het dichtstbijzijnde kraampje voor hun dagelijkse masala thee, terwijl anderen op weg zijn naar de smerige, donkerbruine rivier om zich te wassen. Al gaven ze mij een miljoen, ik zou me nog niet in de bijna uitgedroogde, stilstaande rivier (die praktisch een vuilnisbelt lijkt) wagen, maar voor deze Indiërs is het heel normaal.

In de tempel gaat alles er iets rustiger aan toe. Helaas zijn veel ruimtes en nissen enkel toegankelijk voor Hindoes, en dat wordt vrijwel meteen duidelijk wanneer we door verschillende mensen boos worden aangekeken of “ge-ksssst” wanneer onze blik nog maar richting de deuren lijkt af te dwalen. Wat me meteen verbaast, is dat voor Hindoes religie het middelpunt van hun leven is. Op de binnenplaats van de tempel zitten families te picknicken, liggen mensen te slapen, wordt er gebeden en gebabbeld, op elk moment van de dag. Ik betrap mezelf er op dat ik me meteen afvraag of deze mensen niet moeten werken? Na vijf maanden word ik blijkbaar nog steeds af en toe beïnvloed door de Westerse denkwijze …

Na twee dagen in India besef ik dat hier niets vanzelf zal gaan. Voor informatie moet je vaak smeken, communiceren vergt enorm veel moeite, het transport is meestal de hel en op onze scooter worden we achtervolgd door mannen die ons niet met rust willen laten. Benieuwd wat ons nog te wachten staat!

VRTNU VRTNU VRTNU