Spring naar inhoud

Duisternis aan het einde van de tunnel

geschreven op 21 augustus 2017

Duisternis aan het einde van de tunnel

De Oude Stad, Jeruzalem – Voordat ik naar Jeruzalem kwam, hoorde ik al vaak over het Aramees, de taal van Jezus. De taal die wij ook thuis spreken. Desalniettemin verwachte ik een grote Aramese gemeenschap in de Heilige Stad. Niets is minder waar. Een gemeenschap van een 100-tal gezinnen in Jeruzalem houden alsnog de traditie hoog. Maar dit is niet de oplossing. “De Aramese gemeenschap hier is bezig aan het einde van zijn tijdperk”, veronderstelt men binnen de oude generatie.

Alexandro van The Caravan's Journal

De Oude Stad is onderverdeeld in 4 wijken: De christelijke-, de Armeense-, de islamitische- en de joodse wijk. Een wandeling doorheen deze wijken laat mij verdrinken in een walhalla vol geuren en kleuren. Alles lijkt zo vreedzaam, maar op elke hoek vind je zwaarbewapende agenten en soldaten, een dubbel gevoel heerst. Men probeert de veiligheid te garanderen, maar tegelijkertijd wekt het een gevoel van onrust op. Bij de zogenaamde “Gates”, die toegang moeten verlenen tot de ommuurde stad, valt me iets op. De Palestijnen worden onmiddellijk gecontroleerd en moeten door een metaaldetector. Ook ik word er uitgepikt en gecontroleerd.

Enkele dagen voordien had ik mijn eerste voetstappen in de christelijke wijk gezet. Op de hoek van de straat trachtte ik een betekenis te creëren voor iets wat leek op een roodgekleurde vlag met een gele gevleugelde zon. Het kwam mij bekend voor. Ik vouwde het open en zag dat het de Aramese vlag was. Fantastisch! De queeste kon officieel beginnen. Ik ging op zoek naar mijn wortels in de Heilige Stad.

We voelen ons als een sandwich tussenin dit conflict

Issa

En die vond ik heel snel. Ik ontmoette enkele Aramese juweliers die me veel bijleerden over de gemeenschap in Jeruzalem. Eén van hen is Issa, een juwelier met een groot verleden, en dat verleden, daar wou ik achterkomen. Hij nodigde ons uit om een kopje koffie te drinken en een reis te maken door zijn verleden. We vroegen toelating om hem te interviewen met ondersteuning van camera’s. Op dat moment wrong het schoentje. Jarenlang heeft hij gewerkt voor de Amerikaanse geheime diensten. Een identiteit plakken op deze wijze man lukt ons niet. “We voelen ons als een sandwich tussenin dit conflict”, zegt Issa.

Eén uur later hebben we een afspraak met Sewerios Malki Murad, de Aartsbisschop van de Saint-Marks Monastery. De man valt op door een groot zwart kleed en zijn lange, volle zwarte baard. Hij groet me in het Aramees met de volgende woorden: “Sheyna Shlomo” en 3 kussen. Het is een hele eer om deze man te ontmoeten. “Hoe houdt u de Aramese gemeenschap bij elkaar?”, vroeg ik hem. “Ons klooster is open voor alle Arameeërs, maar ook voor alle andere mensen”, glundert hij. De Saint-Marks Monastery was de eerste christelijke kerk in de wereld. Het Laatste Avondmaal vond hier plaats en bij de kruisiging van Jezus verborgen de apostelen zich hier. Ook de befaamde voetwassing gebeurde hier. Een ietwat unieke sfeer hangt hier in de lucht die moeilijk te beschrijven is.

Ons klooster is open voor alle Arameeërs maar ook voor alle andere mensen

Aartsbisschop Sewerios Malki Murad

Muchtar, muchtar, muchtar, … Sami Barsom is de naam. Muchtar is de Aramese benaming voor burgemeester. Deze oude kleermaker spreekt ons direct aan en wanneer hij er achter komt dat ik ook Aramees ben, glinsteren zijn ogen. Hij schakelt van het Engels direct over naar het Aramees. De verschillen in ons dialect leiden tot een grappig geheel. Hij verwelkomt ons in zijn kleine winkel waar hij sinds de jaren 50 kleren maakt voor vele mensen in de Oude Stad. Hij is een bekend figuur in de buurt. Kortom een fantastische man met een grote status in de Aramese gemeenschap.

Iets valt me hier op, er hangen overal oude foto’s. “Ik heb vele journalisten van over heel de wereld ontmoet”, zegt hij vol passie. De verantwoordelijkheid die hij krijgt over heel de Aramese gemeenschap hier is groot. Hij toont ons zijn eigen stempel. “Hebben jullie ook oude Aramese tradities waaraan jullie je houden?”. “Ja natuurlijk!”, antwoord hij. Op dat moment haalt hij een anijskoekje boven. Dit doet me spontaan denken aan wanneer ik bij oma thuis kom: thee met anijskoekjes.

De helse zoektocht naar mijn roots in Jeruzalem loopt op zijn einde. Ik keer terug met een opgelucht hart dat mijn gemeenschap nog zo sterk leeft en zich sterk aan de traditie houdt. Hoe ver alles hier ook is van thuis, toch voel ik mij verbonden met deze mensen. Mijn familie.

VRTNU VRTNU VRTNU