Spring naar inhoud

De Russische trots op het hart

geschreven op 02 augustus 2018

Dag 6: Vandaag was het ‘Sovjetdag’. 35 Europeanen op een fiets, gekleed in een wit shirt en rood sjaaltje, een bijna belachelijk en hilarisch schouwspel. Naast enkele -louter positieve - reacties zorgde de anonimiteit van de grootstad voor onverschilligheid bij de hoofdstadbewoners. Moskou is groot, druk en vooral moderner dan ik had gedacht. Want ook Moskou heeft een Manhattan,en waarschijnlijk ook een Bronx.

door Dries Hiroux

Hoewel de eerste dag in Sint-Petersburg zonnig begint, lopen we ’s nachts onder een droevige regen terug naar het hostel. Ook de andere twee dagen in Saint-Petey (voor de vrienden) blijken de weergoden ons niet goed gezind. Hoewel Saint-Petey door zijn klassieke pracht ook wel het Venetië van het Noorden wordt genoemd, wordt aan mijn torenhoge verwachtingen niet helemaal voldaan. Aan het New Holland Food Court hangt een echte hipstervibe, maar daarbuiten lijkt het leven in Sint-Petersburg eerder traag te gaan. Ook het prachtige, maar klassieke Hermitage museum doet vermoeden dat Sint-Petersburg nog niet meedeint op het ritme van de 21e eeuw. Zelfs zonder de aanhoudende regen zie ik niet hoe Moskou in de schoonheidswedstrijd met het kleinere Sint-Petersburg aan het kortste eind kan trekken. Maar toegegeven, door de regen heb je zelden een helder zicht.

Na enkele dagen begeven we ons dan ook enthousiast naar het treinstation voor de nachttrein naar de hoofdstad. Officieel begint de Trans-Siberische spoorlijn pas in Moskou. Deze tien uur durende rit is dus enkel een opwarming. Eenmaal aangekomen worden we meteen overweldigd door de drukte. In de straten rond het Bolsjoj theater en het prachtige Rode plein banen jonge, op hun horloge kijkende zakenmensen mensontwijkend hun weg door de hordes blije toeristen.

Zelfs zonder de aanhoudende regen zie ik niet hoe Moskou in de schoonheidswedstrijd met het kleinere Sint-Petersburg aan het kortste eind kan trekken.

Op een van de laatste dagen in het grote Moskou loop ik met enkele reisgenoten een kleine en donkere pitazaak binnen. Een kleine honger, een snelle hap. De man start in allerijl het pitadraaiorgel maar al snel wordt duidelijk dat het nog even wachten zal zijn. Op zoek naar daglicht gaan we weer naar buiten. Na nog geen minuut tikt er iemand op mijn schouder. Het is een harde en enthousiaste tik dus met enige vrees voor mijn leven draai ik mij om.

Een kleine man met een zonnebril op het hoofd en een brede glimlach op het gezicht staat achter mij en steekt in het Russisch een verhaal af. Hoewel ik er niets van begrijp, kan ik door zijn onschuldige en lieflijke grijns niets anders dan meeknikkend en glimlachend meegaan in zijn verhaal. De man trekt zijn shirt naar beneden en laat ons met trots de tattoo op zijn borst zien. Het is een tekening van Lenin. Simpel, maar duidelijk. Tot zijn verbazing omsingelt de kleine groep de man en wanneer hij doorheeft dat niemand van onze troep de Russische taal machtig is, verdwijnt hij al even snel als hij gekomen was. De pitabakker doet van achter zijn raam teken. Aan zijn wilde gebaren te zien, staat hij daar al even.

VRTNU VRTNU VRTNU