Spring naar inhoud

"Daar ligt de dood, hier is het leven"

geschreven op 30 oktober 2018

Nog geen twee maanden na de ergste bosbrand in de recente geschiedenis van Griekenland, nemen we de bus naar het getroffen gebied. Er stapt slechts een vijftal mensen op. Wie wil er immers naar een gebied dat twee maand geleden volledig in de as werd gelegd? De blik van onze chauffeur spreekt boekdelen. Aasgieren.

door Lente De Vil en Lieven Van den Weghe

De busrit is slechts 30 kilometer lang en het grootste deel van de reis leidt ons weg uit de verstrekkende tentakels van het dichtbebouwde Athene. Druppelsgewijs vult de bus zich met mensen. Oudere mensen vooral. Af en toe iemand met grote zakken eten of kleren. Net wanneer een tiental middelbare scholieren luidruchtig de bus opstapt, verschijnen links en rechts de eerste echo’s van het inferno. Hele vlaktes zwartgeblakerde dennenbomen doemen op. Pick-ups met puin rijden afvalstorten op. Het wordt steeds stiller op de bus. De jongeren praten verder, maar het volume is gedempt.

Mati ligt pal in het epicentrum van de allesverwoestende bosbrand en is tot puin herleid. We hebben er afgesproken met Argiro, die de brand heeft overleefd. 99 anderen hadden dat geluk niet. Het naburige Rafina, Mati en Nea Makri waren eens de hotspot voor het lokale toerisme in de Atticaregio. De stilte die er nu hangt voelt zonevreemd. Zelfs de vogels mijden deze plaats. Twee maanden lang al probeert de wind het leed weg te blazen, maar de brandgeur blijft hangen. De wegen zijn dan wel vrijgemaakt, maar de meeste bomen blijven staan. Alleen de grote gevaartes worden aangepakt.

Havenstad Rafina lijkt een ongemakkelijke schakel tussen leven en dood. Op de rotsen van een kleine baai staan andermaal skeletten van bomen uitgestald. Enkele lokale inwoners zwemmen en zonnebaden onder toezicht van een redder. Hij wijst in de richting van Mati: “Daar is de dood, hier is het leven.” Mensen waren de dag na de ramp alweer aan het zwemmen, vertrouwt Argiro ons toe. “Ontkenning is een typisch Griekse, slechte gewoonte.”

Griekse regeringsverantwoordelijken legden vrijwel onmiddellijk de schuld bij brandstichters én bij de burgers die er in illegale optrekjes waren gaan wonen. Griekenland staat ongeveer halfweg met het bijhouden van een kadaster. Bosbranden zijn een jaarlijks weerkerend fenomeen in de mediterraanse regio, maar preventie staat voorlopig in haar kinderschoenen. Met een doffe blik en de mondhoeken naar beneden bevestigt een taxichauffeur uit Nea Makri: “Volgend jaar is het misschien aan ons.”

Ontkenning en onverschilligheid keren als een mantra steeds terug in onze gesprekken. De Griekse regering heeft in sneltempo allerlei lapmiddelen uit haar hoed getoverd om toch maar binnen Europa te blijven, maar de modale Griek kijkt aan tegen lage lonen, hoge belastingen en een halfslachtig beleid dat nergens toe leidt. Toch niet voor het hier en nu. Daar getuigen de as en het puin van.

VRTNU VRTNU VRTNU