Spring naar inhoud

“43 militairen houden me nu in de gaten”

geschreven op 03 november 2015

“43 militairen houden me nu in de gaten”

Myanmar organiseert op 8 november voor het eerst sinds 1990 vrije verkiezingen. Na vijftig jaar militaire dictatuur opende het land in 2011 de deuren voor de buitenwereld. Het nieuwe journalistencollectief The Caravan’s Journal ging een maand voor de verkiezingen polshoogte nemen. Oprichters Johannes en Kasper vertellen vier weken lang voor Canvas.be over hun ervaringen als Nomaden.

Door Kasper Goethals & Johannes De Bruycker

Achter ons hostel lopen de grillige treinsporen van de Yangon circular railway. Alle lagen van de bevolking gebruiken de gammele treinen, maar daar komt binnenkort misschien een einde aan. Een Japans bedrijf investeerde meer dan een miljard om de infrastructuur van de treinsporen op te waarderen. Waarnemers maken zich zorgen omdat de lokale bevolking de duurdere tickets niet kunnen betalen. Pello, fotojournalist bij The Caravan’s Journal maakte een visuele socio-economische studie van de treinen en diens sporen.

Pello Múgica-Gonzalez maakt een repo over treininfrastructuur Yangon

Thuis in het hostel vertelt Pello zijn verhalen aan de anderen. Iedereen hangt aan zijn lippen, maar hij is niet de enige die zijn straffe verhalen deelt tussen twee happen hete kip. De meeste deelnemers van ons programma blijven in Yangon, de grootste stad van het land. Ze hebben elkaar elke avond veel te vertellen.

Een van de deelnemers vertelt over een interview met een historicus waar ze subtiel, maar kordaat, werd weggestuurd. Iemand anders deelde een maaltijd met een politieke dissident die opgesloten zat tijdens de militaire dictatuur.

Sommigen zoeken hun verhalen buiten het bedrijvige Yangon. Bart en Katrijn willen de gevolgen van de overstromingen die Myanmar in augustus teisterden in beeld brengen. In augustus moesten honderdduizenden mensen een nieuw onderkomen zoeken nadat het land overstroomde. Bart heeft ecologie gestudeerd, Katrijn televisiejournalistiek. Ze hebben beslist om de groep twee dagen te verlaten om naar de delta te trekken om te zien hoe de overheid en de ngo’s met de gevolgen van de ramp omgaan. Met hun verschillende achtergrond vullen ze elkaar goed aan.

Bart en Katrijn vertrekken naar een interview

Ondertussen zit Margreet alles met een frons aan te horen. Na het eten blijf ik met haar alleen achter aan de tafel op het terras aan de straatkant van ons hostel. Hoewel het al laat is, is de lucht warm en is er leven op straat. Aan de overkant zitten tien Birmezen waaronder een aantal jongens die in ons hostel werken, te kijken naar Manchester United tegen Arsenal.

Op een klein teeveetje zien ze hoe Manchester United op een scherm in lage resolutie onderuit gaat. Zo zien de Birmezen toch ook een beetje sneeuw.

Margreet vertelt dat ze nadenkt over een tocht naar het noorden om met een medewerker van de VN vredesgesprekken bij te wonen. Twee dagen later zit ze op een vliegtuig naar Loikaw, meer in het noorden van Myanmar. Ze ontdekt er hoe de christenen worden gediscrimineerd in het boeddhistisch land en vraagt naar het leven in een streek geteisterd door oorlog.

Het is campagneperiode en er moeten stemmen geronseld worden. Dat dit niet altijd eerlijk gebeurt ontdekt Margreet al snel. Een groep boeren staat in de rij en geven hun stem weg aan de hoogstbiedende. De prijs per stem bedraagt een zak rijst en 3000 Kyat (2 euro). Een van deze mensen vertelt haar later dat zolang ze kunnen leven van het land ze geen verwachtingen hebben van de politiek.

Als ze terugkeert zit ze op hetzelfde vliegtuig als de president van Myanmar. “43 militairen houden me nu in de gaten”, grapt Margreet in onze Facebookgroep. Haar verhaal over de discriminatie van christenen verschijnt deze week in de Nederlandse media.

De verkiezingen komen eraan. Zondag 8 november is het zover. Het is ook de deadline voor de producties van onze deelnemers. De meesten zijn terug in België of Nederland, maar enkelen zijn langer in het land gebleven. Pello blijft tot na de verkiezingen en trok de laatste dagen door gebieden waar westerlingen zelden komen en waar zijn blanke gezicht verbaasde blikken oplevert.

Deze tekst wordt opgedragen aan De Bergvrouw en haar man die ons eten en onderdak gaven, hoog in de bergen.

Op zijn blog schrijft Pello:

“Ze is puur en onaangetast door kennis. Ze leeft elke dag opnieuw; denkwerk is voor haar overbodig werk. De Berg is haar ziel en geest, hij streelt haar oog en voedt haar kinderen. De bergvrouw is maagdelijk schoon en heeft de wetten der menselijkheid nooit geschonden. Ze ademt door haar pijp, ze is rijk aan haar lach en wijs aan haar blik."

Het is enkel de onmens die haar serene levensstijl durft te verstoren. De Berg zwijgt met een zucht, de mensheid heeft het nog stééds niet begrepen. Integer en standvastig zoals hij is, probeert hij niet te bewegen. Misschien was het allemaal beter ongemoeid, en is de mens te gedreven. Is het wel goed om zoveel te bewegen? Elke stap die men zet, zorgt voor een nieuw gewoel; die elders de Berg doet beven.

Wanneer de mens besmet door trots en hebzucht haar gehucht besteelt, biedt de Berg haar een vluchtweg naar het land der vreemden. Daar blijft ze even, om haar daarna terug naar de Berg de begeven. De Berg schenkt haar hout en bladeren, ze dankt God en bouwt aan een verder leven.”

VRTNU VRTNU VRTNU