Spring naar inhoud

Marie Wynants over Marie Wynants


Marie Wynants is een jonge talentvolle fotografe die al heel wat foto’s trok van ànder jong talent als Oscar & The Wolf, Charlotte De Witte en Bazart. Je kan haar werk vanaf dit weekend gaan bewonderen in de nagelnieuwe Antwerpse galerie HAVN. Of hier al eens voorproeven dankzij onze 360°-rondleiding.

SAM_100_0130

Dag Marie, bedankt dat we al even mochten rondkijken tijdens de opbouw van de expo. Je noemt jezelf een post-epileptische fotografe. Dat is geen stroming in de fotografie, neem ik aan. Vanwaar komt die omschrijving van je werk dan wel?

“Een aantal jaar geleden heb ik een paar epileptische aanvallen gehad, al bleek ik niet echt aan epilepsie te lijden. Het hing misschien samen met mijn levensstijl. Ik ben iemand die altijd met veel dingen tegelijk bezig is. Ik spring van het ene project in het andere en na een tijd gaat mijn hoofd in overdrive. Zo heb ik wellicht die aanvallen gekregen. Eigenlijk sluit het heel erg aan bij mijn werkwijze en de manier waarop ik fotografeer. Altijd heel vluchtig, dynamisch. Ik heb er nu al een tijdje geen last meer van, vandaar die ‘post-’. Hoe langer ik het medium hanteer, hoe beter me dat ook lukt."

Is je werk dan op de één of andere manier therapeutisch?

“Misschien wel ja. Onderstaande foto is daar een goed voorbeeld van. De manier waarop ik werk is heel spontaan. Ik heb op voorhand geen concept in gedachten. Ik denk alleen ‘cool, die bodysuits moet ik hebben’. Pas achteraf wordt me duidelijk waar ik mee bezig ben. Ik wil niet echt iets met mijn foto’s vertellen. Het is eerder zo dat mijn foto’s mij iets vertellen. Op die manier is mijn werk wel therapeutisch. Ik leer mezelf kennen aan de hand van mijn foto’s.”

Wat heb je over jezelf geleerd uit de foto’s met bodysuits?

“Die bodysuits heb ik vooral gekozen omdat ze een lichaam zo mooi abstraheren. Soms heb ik het moeilijk met imperfecties. Als ik dezelfde pose bijvoorbeeld zonder pak had gefotografeerd, dan zat je met huidplooien, met kleine haartjes en structuren. Maar nu wordt dat lichaam heel sculpturaal en grafisch. Het wordt eerder een vorm, in plaats van een lijf. Ik ben altijd wel naar die bevreemding op zoek. Vroeger gaf ik nagenoeg nooit gezichten weer. Waarom weet ik niet. Dat is een buikgevoel. Ook dans en beweging komen vaak terug in mijn werk. Dat is een soort alfabet dat je creëert als fotograaf. Ik heb zelf op mijn 14 de schoolbanken verlaten om met een dansopleiding te beginnen. Nu heb ik in fotografie echt wel mijn ding gevonden. Ik dans enkel nog als ik uitga (lacht).”

Heb je gezocht naar een setting die goed bij de lichamen paste?

“Ook dat is eigenlijk heel spontaan ontstaan. Je ziet op de twee foto's met de bodysuits hetzelfde meisje, een vriendin van me. Ze danst ook, dus ik weet dat ze heel makkelijk te fotograferen is. Ze kan goed bewegen. Mijn rol als ‘regisseur’ bestaat er dan vooral in om een bepaalde sfeer of een gevoel op te roepen, eerder dan aanwijzingen te geven à la ‘til je been hoger’, of ‘iets meer naar rechts’. Eigenlijk heeft het nog geen kwartier geduurd om die foto’s te maken. We waren in haar appartement, we hebben een paar dingen verschoven, een beetje met het licht gespeeld. Dat zijn magische momenten. De beste foto’s nemen maar 10 minuten in beslag en dan heb je ze. Het voornaamste is dat alle ingrediënten er zijn: een goede locatie, een goede setting en een goed model. Dan kan er nog maar weinig misgaan."

Je hebt ook de foto’s voor Anna Runes album gemaakt?

“Inderdaad. De bodysuits en foto’s van Max (Colombie, van Oscar and the Wolf, nvdr) zijn persoonlijk werk, de rest van wat er in de expositie hangt, is werk dat ik in opdracht gemaakt heb. Maar die scheidingslijn is mega-dun. Mijn commercieel werk is evengoed heel erg persoonlijk, omdat ik sowieso heel selectief ben in wat ik wel en niet doe. Met Anna Rune was het echt een kwestie van wat dingen uit te proberen en leuke composities te proberen te vinden. Ik heb tientallen foto’s in die zetels genomen die niet goed waren en plots legt ze zich even neer om uit te rusten en was het raak: ‘Ja, dat is het. Hou je hand daar, je oog verbergen.’"

Je werk heeft iets bevreemdends. Ga je bewust op zoek naar die sfeer? Bijvoorbeeld bij andere fotografen?

“Je laten inspireren is niet iets dat bewust gebeurt. Sowieso vind ik eerder inspiratie bij films of interieurs, dan bij andere fotografen. De videoclip van The Game is wel eens vergeleken met de film Eyes Wide Shut van Stanley Kubrick. Ik snap die vergelijking wel. Het is lang geleden dat ik hem heb gezien, maar ik zoek wel eenzelfde soort bevreemding op. Ook de films van David Lynch inspireren mij mateloos. Maar ik ben er niet zo mee bezig, met het zoeken naar inspiratie. Ik laat me eerder leiden door een buikgevoel.”

Vertel eens iets over de foto’s die je van Max (frontzanger van Oscar and the Wolf) nam?

“Max was één van mijn allereerste liefjes en sindsdien zijn we goede vrienden gebleven. Ik heb heel zijn rise to fame van dichtbij meegemaakt. Ik herinner me dat hij me om foto’s vroeg, omdat hij bezig was met een album. Ik weet niet of je de foto kent van Max in een rood bad? Die is gewoon bij mij op het appartement genomen. We hadden kleurstof in het bad gedaan. Ik liet hem een beetje drinken, vroeg ‘ga eens tussen de planten staan’. We hadden de impact die die foto zou hebben totaal niet door. Iedereen vond hem heel goed, maar we wisten niet dat Oscar & the Wolf zo zou ontploffen. Dat is wel cool om mee te maken.Ik denk dat het normaal is dat ik voor hem blijf werken, want we kennen elkaar heel goed en we vertrouwen elkaar als fotograaf en als model. Max is ook een van de weinige mannen die ik durf fotograferen. Ik heb het daar nogal moeilijk mee en weet vaak niet wat aan te vangen met mannen. Max die zet zich gewoon ergens en begint te bewegen. Hij is heel sierlijk. De foto’s van Max, rokend op de tapijten, die ook op deze expositie te zien zijn, hebben we zomaar voor het plezier genomen. Hij kwam net terug van een stockverkoop van Dries Van Noten en had daar veel kleren mee gekregen. Op weg naar huis bedacht ik me dat we daar foto’s van moesten nemen, dus heb ik vrienden gebeld die een Perzisch tapijt hebben. We zijn dat gaan oppikken, hebben het in mijn living gegooid en het resultaat is nu één van zijn meest gebruikte persfoto’s.

VRTNU VRTNU VRTNU