Spring naar inhoud

Joel Sartore over Joel Sartore


Wildlife-fotograaf Joel Sartore werkte vijfentwintig jaar lang voor National Geographic en houdt zich sinds 2005 bezig met The Photo Ark. Sartore heeft zichzelf als doel gesteld om alle diersoorten op aarde vast te leggen en hen zo voor uitsterven te behoeden. Inmiddels staat de teller op 7407 vastgelegde diersoorten, waarvan een naakte molrat in de Lincoln Children Zoo in Nebraska de gelukkige eerste was. Wij spraken de dierenvriend over vijf van zijn favoriete foto’s uit eigen werk.

“Deze foto is gemaakt in een dierenkliniek in Queensland (Australië). Je ziet een moeder koala met haar baby en een geadopteerde baby. De verzorger heeft de koala en haar baby’s simpelweg opgepakt en op mijn witte achtergrond geplaatst. Ze bleven daar gewoon zitten, dus het was een van de gemakkelijkste foto’s die ik voor de Photo Ark gemaakt heb - de koala’s zien er van zichzelf al heel knuffelbaar uit. Het zijn net teddyberen en zo gedragen ze zich ook.”

Joel Sartore fotografeert de dieren voor zijn Photo Ark altijd in een studio-setting. Hiervoor werkt hij samen met dierentuinen, -klinieken en aquariums wereldwijd. “Ik ben helemaal naar Australië gegaan om deze koala’s te fotograferen. Ik heb doorgaans al maanden op voorhand contact met de dierenparken, om toestemming te verkrijgen en te vertellen hoe zo’n fotoshoot werkt. De dieren hoeven nooit ver te reizen. Voor grote dieren die niet opgetild kunnen worden, verven we een ruimte vlakbij de leefruimte wit of zwart. Het dier wordt daar dan binnengeleid om wat te eten en ondertussen neem ik mijn foto’s.”

Het is mijn bedoeling om zoveel mogelijk dieren en diersoorten in kaart te brengen.

Joel Sartore

“De fotoshoots duren meestal niet lang, slechts een paar minuten. Als het dier blijft staan en naar me kijkt, is dat voldoende. Meer zoek ik niet. De bedoeling van dit archief is niet zozeer een ‘goede foto’, maar wel om zoveel mogelijk dieren en diersoorten in kaart te brengen. Ik geloof in de kracht van cijfers. Het is krachtiger als je mensen kunt tonen hoe verschillende papegaaien eruitzien, dan wanneer je slechts één mooie foto van een enkele papegaai trekt.”

“Deze foto is genomen in een Ocean Park in Hongkong. De apen hadden een heel grote leefomgeving, waardoor ik bang was dat ik geen geschikte foto zou kunnen nemen. Gelukkig hadden ze de apen getraind om uit de bomen te komen naar een plekje waar ik een shooting area had opgezet in ruil voor iets lekkers. Zolang ze te eten hadden, bleven ze braaf zitten. Zodra de verzorger geen eten meer had, klommen de apen terug in hun bomen.”

Het idee van de Photo Ark is om het uitsterven van diersoorten te voorkomen. “De Photo Ark is mijn laatste wanhopige poging om de aandacht te vestigen op het feit dat als dieren uitsterven, de mensheid volgt. Sommige diersoorten hebben iemand nodig die het voor hen opneemt. Wij fotograferen alle dieren: groot, klein, alledaags of zeldzaam, want we weten immers niet welke diersoort zeldzaam zal zijn binnen honderd jaar. Daarnaast willen we dat mensen inzien dat wildlife meer is dan tijgers en olifanten. Het begint met mensen verliefd te laten worden op deze dieren - door op de foto’s te tonen hoe mooi, bijzonder, lief of indrukwekkend ze zijn. Om mensen vervolgens te leren dat deze dieren bestaansrecht hebben. Dat als we niet goed opletten, ze van onze planeet zullen verdwijnen. Mensen beschouwen dieren als vanzelfsprekend, terwijl veel dieren in de problemen zitten door ons toedoen. We nemen hun bossen in, overbevissen de oceaan, kappen de mangroves om, …”

“Het is heel intimiderend om een tijger te fotograferen. Je kunt op de foto zien dat hij een heel intense blik heeft. Het is geen getrainde of tamme tijger - de meeste dieren die ik fotografeer zijn niet tam of getraind. Voor grote dieren als deze tijger ben ik wel bang, maar het scheelt dat ik voor het fotograferen niet fysiek in dezelfde ruimte hoef te zijn. Deze foto heb ik gemaakt met een draadontspanner, in een ruimte in de Henry Doorly Zoo in Omaha, ingekleed met wit papier. De tijger is naar binnen gelokt met een stuk vlees. Na het eten liep hij wat rond, keek me aan en toen maakte ik deze foto.”

“Normaal gezien probeer ik de dieren niet aan te raken. Ik wil dat de verzorgers de dieren aanraken, omdat zij weten hoe ze met de dieren om moeten gaan. Ik ben slechts de fotograaf. Deze foto is gemaakt in de Columbus Zoo en je ziet hier een jonge nevelpanter. In de Columbus Zoo hebben ze een aantal dieren die met de hand worden grootgebracht. De dieren zijn gewend aan mensen, zodat de zoo hen kan inzetten voor onderwijs, bijvoorbeeld om schoolklassen kennis te laten maken met wilde dieren. Toen ik de ruimte binnenliep gaven ze me direct deze kitten in mijn armen en die klom meteen op mijn hoofd.”

“In dit geval heeft het wel een mooie foto opgeleverd. Ik heb bijvoorbeeld ook een foto van mijn zoon die een flesje geeft aan een jaguar, gemaakt toen we een keer in een dierentuin waren waar ze niet genoeg medewerkers hadden, maar in de meeste gevallen raken we de dieren niet aan.”

“Schildpadden zijn één van mijn favoriete diersoorten om te fotograferen. Ze zijn zo gemakkelijk: hier heb ik ze op een rijtje neergelegd waar ze gewoon bleven liggen. Deze Burmese Star Tortoises hebben zulke mooie schilden dat ze bijna uitgestorven zijn, omdat mensen de schilden verzamelen. Bovendien zijn schildpadden zo populair als huisdieren, dat ze in het wild bijna uitgestorven zijn.”

“Mijn favoriet is altijd het volgende dier dat ik ga fotograferen. Al deze foto’s zijn mij dierbaar: ik voel me verantwoordelijk voor alle dieren die ik fotografeer. De volgende gaat een lammergier zijn in het Parco Natura Viva in Verona in Italië. Als ik die gefotografeerd heb, zal het daaropvolgende dier mijn favoriet zijn.”

“Over 15 jaar wil ik stoppen met de Photo Ark. Dan ben ik 70. Mijn zoon Cole gaat vaak mee om te fotograferen - hij neemt het over als ik overlijd.”

Gaat dat zien!

  • In het Museon in Den Haag is tot en met 4 maart 2018 ‘The National Geographic Photo Ark’ van Joel Sartore te zien.
  • De Photo Ark documentaire is iedere vrijdag om 22u te zien op National Geographic.
VRTNU VRTNU VRTNU