Spring naar inhoud

Geert Buelens: Mei '68 Playlist


50 jaar geleden werd de wereld opgeschud door de studentenrevolte in Parijs. Geert Buelens, auteur van het boek De Jaren Zestig, maakte voor ons een passende playlist.

The Byrds: 'Draft Morning'

Geert Buelens: "Het protest tegen de oorlog in Vietnam verbond jongeren van Berlijn tot Washington, maar het waren uiteraard vooral de jongens uit de oorlogvoerende landen die hun eigen vel riskeerden. Op hun in januari 1968 verschenen meesterwerk 'The Notorious Byrd Brothers' beschreven The Byrds het lot van een dienstplichtige."

Nina Simone: 'Why? (The The King of Love is Dead')

Geert Buelens: "De moord op Martin Luther King op 4 april 1968 schokte de zwarte en studentenbevolking over de hele wereld. Ongeloof, verdriet en angst overheersen in dit lied van Nina Simone, live opgenomen drie dagen na de moord. De oorspronkelijke opname van bijna dertien minuten betrok ook andere overleden zwarte helden Lorraine Hansberry, Langston Hughes, John Coltrane en Otis Redding in het eerbetoon."

Jacques Dutronc: 'Il est cinq heures, Paris s’éveille'

Geert Buelens: "Parijs werd inderdaad wakker in het voorjaar van 1968, maar zowel lied als opstand kregen een onverwachte staart. Als de stad op dat uur ontwaakt, dan komt dat, aldus Dutronc, door de ‘banlieusards’ die dan al met de trein in de stad aankomen. Het zijn deze behoudsgezinde werknemers die De Gaulle een klinkende verkiezingsoverwinning bezorgen in 1968."

James Brown: 'Say it Loud (I'm Black and I'm Proud)'

Geert Buelens: "De razend populaire Godfather of Soul stond in de zomer van 1968 onder enorme druk van Black Panthers die vonden dat hij te veel tegen de witte mainstream was gaan aanschurken, maar deze kreet zette alles op zijn kop. Door het refrein door schoolkinderen te laten inzingen, maakte Brown er meteen ook een boodschap van de volgende generatie van. In toenemende mate zou ‘black’ het aloude ‘negro’ vervangen als woord waarmee Afro-Amerikanen werden aangeduid (c.q. zichzelf aanduidden)."

The Beatles: 'Revolution'

Geert Buelens: "Op de b-kant van de razend populaire single 'Hey Jude' (26.8.1968) stond de bijdrage van The Fab Four aan het internationale revolutiejaar. Harder rockend klonken ze zelden, maar Lennons tekst vonden sommige heethoofden te soft. Zowel 'But when you talk about destruction / Don't you know that you can count me out' & 'But if you go carrying pictures of chairman Mao / You ain't going to make it with anyone anyhow' getuigden van een politiek inzicht dat de zanger later wel eens zou verlaten. Op 'The White Album' stond later dat jaar een tragere, bluesy versie ('Revolution 1' - met een dubbelzinnige tekstuele variant 'count me out/in'). De ware revolutie voltrok zich op een latere track van De Dubbele Witte: 'Revolution 9', zoals Ian MacDonald opmerkte in 'Revolution in the Head' (1994), het ruimst verspreide en meest beluisterde avantgarde-artefact uit de geschiedenis, een door het werk van Karlheinz Stockhausen en Yoko Ono geïnspireerde collage van pianospel, citaten uit de geschiedenis van de klassieke muziek en hun eigen oeuvre."

The Rolling Stones: 'Street Fighting Man'

Geert Buelens: "Door sommigen als geslaagd alternatief voor de brave Beatles omarmde ode aan de straatgevechten die beeldbepalend werden voor de receptie van Mei 68. De tekst bevatte met "summer's here and the time is right for fighting in the street" een merkwaardige variant van de Motownhit 'Dancing in the Streets' die Mick Jagger (met David Bowie) in 1985 zou coveren voor Live Aid. Toch zag ook Jagger in eigen land weinig echt revolutionaire animo ("Cause in sleepy London Town there's just no place for a street fighting man, no")."

Caetano Veloso: 'É Proibido proibir’

Geert Buelens: "'Verboden te verbieden' klonk het in Parijs, maar dat beweren in een land dat zuchtte onder een militaire dictatuur was natuurlijk nog geheel andere koek. De razende live-versie die Veloso er met Os Mutantes van presenteerde schokte zelfs zijn fans. Vlak na Kerstmis werd hij opgepakt en in 1969 werd hij, met bloedbroeder Gilberto Gil, verbannen uit Brazilië."

Judith Reyes: ‘Tragedia de la Plaza de las Tres Culturas’

Geert Buelens: "Topical song over het verschrikkelijke lot van de Mexicaanse studenten- en protestbeweging die meer dan driehonderd, misschien zelfs meer dan vijfhonderd dodelijke slachtoffers te betreuren had toen de ordediensten op 2 oktober 1968 het vuur openden tijdens een massabijeenkomst op het Plein van de Drie Culturen in Mexico-Stad. Wat de lokale journalistiek naliet, deed ooggetuige Reyes in niet mis te verstane bewoordingen: zij boekstaafde het geweld en verspreidde de boodschap."

Piero Umiliani: ‘Mah Na Mah Na’

Geert Buelens: "Revolutie en geweld waren lang niet de enige thema's van het jaar. Dit komt uit de soundtrack van een Italiaanse sexploitatie/softpornofilm over vrije Zweedse zeden. Dat deze muziek in 1968 gemaakt werd voor een scène waarin blonde meisjes uit een sauna huppelen, zet uiteraard de Muppetsaflevering in perspectief die het liedje wereldberoemd zou maken."

Gaat dat lezen!

° Het boek 'De Jaren Zestig' is uitgegeven door Ambo/anthos. Meer Playlists op de website van het boek

° Beelden vindt u op Instagram-account 'Global60s'

VRTNU VRTNU VRTNU