Spring naar inhoud

De beste dans volgens Lisbeth Gruwez


Nina Toloni in Culture Club zien dansen? Danseres en choreografe Lisbeth Gruwez tipt nog meer lekkers: acht dans-performances die je moét gezien hebben.

Hexentanz - Mary Wigman

Kunstcritica Daniëlle de Regt heeft mij in De Standaard ooit de reïncarnatie van Mary Wigman genoemd, dus ben ik die dan maar eens gaan opzoeken! Ik had nog nooit van haar gehoord... Ik weet niet of ik mij vind in de vergelijking, maar ’t blijkt toch een heel straffe madam te zijn. Hexentanz is een expressionistisch meesterwerkje.

Violet - Meg Stuart

Violet is één lange trip, een ervaring van A tot Z. Ik heb de voorstelling ondertussen vijf keer gezien – dat verklaart veel, hé. Toen ik ze voor het eerst zag, was ik nogal extatisch achteraf. Ik heb iedereen die ik kon vinden vastgeklampt om te vertellen hoe goed ik het wel vond.

Der grüne Tisch - Kurt Jooss

Ik leerde Der grüne Tisch kennen op de middelbare school. We kregen één uur per week dansgeschiedenis – raar dat Mary Wigman daarin niet aan bod kwam! Het stuk van Kurt Jooss is heel politiek, heel strak gechoreografeerd. Het was een ongelooflijke inspiratie voor onze voorstelling It’s going to get worse and worse and worse, my friend. Vooral de ‘gestures’ zijn heel interessant: het zijn bewegingen die bijna woorden zijn.

Dance - Lucinda Childs

Ik was zestien toen ik Dance in de Singel in Antwerpen zag. Na de voorstelling ben ik onmiddellijk aan Lucinda Childs gaan vragen of ik geen auditie kon doen – toen, daar. Ze heeft me heel vriendelijk verteld dat ik daarvoor naar New York zou moeten komen... In Dance zit de combinatie muziek en beweging zo ontzettend goed, dat was een openbaring voor mij.

Dance or Exercise on the Perimeter of a Square - Bruce Nauman

De ‘oefening’ van Nauman is een mooi voorbeeld van hoe beperkingen inspirerend kunnen zijn. Die restrictie van het vierkantje levert heel schone dingen op; dat is iets wat we bij Voetvolk ook onderzocht hebben in het kader van de voorstelling AH/HA.

Quad - Samuel Beckett

De minimalistische sfeer van Quad is ronduit fantastisch. Er gaan drie figuren in drie kleuren op en af een klein tapijt, en het enige wat ze doen is zich verplaatsen op hun eigen tempo. Ik vind dat dus geweldig.

De Antropometrieën - Yves Klein

Eén van de voorstellingen die ik ooit met Jan Fabre maakte, Quando l’uomo principale è una donna, was een hommage aan Yves Klein. Zijn Antropometrieën zijn heel ritualistisch, en hadden tegelijkertijd ook iets potsierlijks. Ik heb voor Fabre destijds de blauwe verf van Klein vervangen door olie: het werd een krachtmeting met de materie.

Parades & Changes - Anna Halprin

De enige twee bewegingen in Parades & Changes zijn het aankleden en het uitkleden. Zo simpel, maar zo straf. In die tijd was zo’n voorstelling natuurlijk een schandaal, maar ik zie toch vooral de simpele actie die poëzie wordt door de repetitiviteit, de herhaling.

VRTNU VRTNU VRTNU