Spring naar inhoud

Cargo: de 4 b's


Gilles Coulier heeft zich wat op de hals gehaald. Voor zijn debuutfilm ‘Cargo’ filmde hij op een boot met een kind-acteur en enkele halve bejaarden (sorry, Josse!). Nochtans geldt in filmland de vuistregel van de vier b’s: draai nooit met boten, beesten, baby’s of bejaarden. Of is dat maar een fabeltje? Wij belden met Coulier om het waarheidsgehalte van die uitspraak te achterhalen.

Gilles Coulier:

“Ik heb net met kinderen en boten gewerkt voor Cargo. Fucking hell, dat was megaheftig. We hebben er bewust voor gekozen om niet in een studio te draaien – dat geeft toch een ander gevoel. We wilden echt een realistische aanpak. De film moest heel hard zijn. We wilden het woeste van de zee voelen, de stormbeelden moesten zo echt mogelijk zijn. Maar het gevolg is dat je dan wel echt op een boot filmt natuurlijk. Je staat daar in de diesel- en visgeur, in de ijskoude wind, op een schommelende set terwijl je probeert alles te volgen op je monitor. Da’s een recipe for disaster, he? Ik stond meestal buiten, omdat ik me binnen in de boot NOG zieker voelde.

Eén assistent had als taak mij regelmatig bij mijn nek vast te grijpen zodat ik niet overboord zou vallen.

Je kan je zo goed voorbereiden als je wil, je ontsnapt niet aan de natuur. Op het moment dat je aan boord bent, ben je een speelbal van de elementen. De horizon doet z’n eigen ding. Je ziet iets anders dan je had bedacht op je monitor. Miserie. Het kruipt ook echt in je hoofd: hoe banger je wordt, hoe meer je erop gaat letten. Ik word sinds de film ook sneller wagenziek.

Ik herinner me een heel heftige scène met Roland van Campenhout. De zeevaartpolitie voer altijd achter ons – het was afgesproken dat zij onze opnameleider aan boord zouden brengen en Roland terug aan land zouden brengen. Het was midden in de nacht, 6 beaufort. Zij kwamen af met een speciale zodiac. Op het moment dat Roland over de reling stapt, vangt die zodiac een immense golf op.

De boot kapseist bijna, Roland hangt daartussen – een héél spannend moment.

Ze hebben hem gelukkig nog aan boord kunnen hijsen. Dat had toen heel fout kunnen aflopen, met die draaiende schroef.

Voor “Cargo” heb ik ook met kinderen gewerkt: met name met Chiel Vande Vyvere. Hij is gecast nadat we meer dan 100 kinderen hadden gezien. Puur omdat hij veel energie had, en een goed koppeke. Maar zo’n speciaal karakter heeft natuurlijk ook een keerzijde. Kinderen zijn geen baby’s meer, hé. Als ze geen zin hebben om iets te doen, dan zeggen ze dat gewoon. Of lopen ze weg.

Op zee filmen zou ik niet snel nog eens doen. Filmen met kinderen wel. Het onvoorspelbare van hun gedrag heeft twee kanten: het kan frustrerend zijn, maar je krijgt er ook enorme cadeaus van. Het vraagt sowieso om een ander soort regie. Ze leunen veel meer op empathie. Het personage van Chiel moest een slechte band hebben met zijn vader, gespeeld door Sam (Louwyck, red.) en een goede band met zijn nonkel, gespeeld door Wim (Willaert, red.). Op een of andere manier klikte Chiel in het echt totaal niet met Sam, hij moest er niet van weten. Maar hij schoot heel goed op met Wim. Dat is denk ik zijn manier geweest om zijn rol te kunnen spelen. Omdat hij het dan echt zo voelde.

Gaat dat zien!

‘Cargo’ komt op 13/9 in de zalen.

VRTNU VRTNU VRTNU