Spring naar inhoud

STUFF. Playlist


Op 28 april komt STUFF.’s tweede album uit. Old Dreams, New Planets heet het kleinood en het is alweer een volstrekt unieke mix van jazz, funk, hiphop en electro. Maar ook de originelen onder ons (de ooo’s dus) halen ergens de mosterd vandaan. Waar zoal, dat vertellen de vijf bandleden hieronder.

Filles De Kilimanjaro - Miles Davis Quintet

LANDER GYSELINCK (drums): "Een prachtig stuk op een prachtig, wat weggestoken plaatje van het Miles Davis Quintet uit 1968. Deze muziek belichaamt de schoonheid en fragiliteit die zo eigen is aan improvisatie. Het is wispelturig, je hoort de muzikanten reageren op elkaar, een taal vormen, een gezamenlijke klank zoeken, rust en onrust opzoeken. Ook de opnamekwaliteit is bijzonder warm en mellow en de eerste Fender Rhodes en elektrische bas zijn te horen - in een tot dan toe zeer akoestische muziekkunstvorm. Deze plaat leerde ik kennen in mijn puberjaren en ze kwam zo hard binnen dat ik meteen alles uit die periode en rond het quintet ben gaan uitpluizen. 1968 was met name een heel bewogen periode in de VS en dat hoor je ook in de muziek. De eerste conceptalbums (The Beatles, Brian Wilson..) waren net achter de kiezen, vrijheid stond voor de deur, maar ook niet helemaal, je voelt die culturele en historische versnelling in de muziek. Zeker in platen als Miles In The Sky en In a Silent Way. Ten tijde van Bitches Brew was het helemaal duidelijk dat de tijden veranderd waren. Niet onbelangrijk is het personeel op deze plaat. Allemaal rond de 20 waren ze, Herbie Hancock, Chick Corea, Dave Holland, Wayne Shorter, Ron Carter en Tony Williams. Eén voor één hebben ze nog meer dan een halve eeuw muziekgeschiedenis mogen schrijven, bij het luisteren naar Filles De Kilimanjaro hoor je dus ook wat nog komen zal en dat op zich is nog een andere onuitputtelijke erfenis die ver buiten de jazz artiesten zal blijven inspireren."

Oto - Fennesz + Sakamoto

JORIS CALUWAERTS (keys): "Minimum aan noten, maximum aan sfeer."

Transition - John Coltrane

ANDREW CLAES (sax): "Een ongelofelijk spiritueel manifest van één van de grootste tenorsaxofonisten aller tijden. Persoonlijk betekende dit album en vooral de tweede track Transition voor mij als muzikant de transitie van elektrische gitaar naar tenorsaxofoon. De muziek is zowel complex als goed te volgen voor de 'jazz-leek'. Zoals Miles Davis’ Kind of Blue vond ook A Love Supreme de weg naar de platenkast van menig psychedelische rock- en pop-liefhebber uit de tweede helft van de jaren zestig en verder. De muziek is meeslepend, ongelofelijk gelaagd en met een vurigheid alsof ze door Jimi Hendrix is gespeeld. Ik heb dit album letterlijk al duizenden keren beluisterd en zelfs uitgeschreven en nagespeeld. Nog altijd blijft dit magnum opus me verbazen, ontroeren en inspireren. Voor mij is dit album perfect wat betreft muzikaliteit, groepsinteractie en technische perfectie en tegelijkertijd inhoudelijk onderbouwd en veelzeggend. A Love Supreme is Coltranes ode aan God, de Allerhoogste Liefde. Zowel qua spel, opname als inhoud heeft dit meesterwerk nog niets aan frisheid ingeboet."

10% DissMC - Lyte

MIXMONSTER MENNO (samples): "Straight up, no bullshit battle raps, Brooklyn's in the house!"

Oneohtrix Point Never - Mutant Standard

DRIES LAHEYE (bas): "Deze producer maakt erg vette, rare elektronische muziek. Je herkent elementen maar hij bouwt er z’n eigen vreemde, griezelige wereld mee."

True Love Waits - Radiohead

JORIS CALUWAERTS (keys): "Fantastisch hoe dit arrangement subtiel rijker wordt zonder dat de track bombastischer of luider wordt. Alles kabbelend onder een knappe, fragiele melodie."

Heralds Of Change - Hudson Mohawke & Mike Slott

LANDER GYSELINCK (drums): "Na een dj-set gezien te hebben van Hudson Mohawke en Rustie in 2009 op wijlen het Domino Festival in de Ancienne Belgique ben ik via de vroegere Hudmobeats (met name de samenwerking met producer Mike Slott) voorgoed in het oneindige doolhof van elektronische beatmuziek en verwanten terechtgekomen. Vergis u niet, ik geloof dat daar toen amper 4 mensen stonden: Dries Laheye (later bassist STUFF.), Adriaan Van de Velde (later Pomrad), mezelf en iemand die vast verkeerd gelopen was. Het was dus vooral een geeky aangelegenheid, maar het heeft wel duidelijk sporen nagelaten bij die 3 (of 4). Opgepompte positivo beats, zo scheef dat je er 3 maatsoorten in hoort, vermengd met een pak te vermijden 90's r&b referenties. Daar dan nog wat samples bij, slierten ambient (toen heette dat nog future beat of zoiets, de naam deed er niet toe). Ik vond het heerlijk. Ik heb die nacht niet geslapen uit natural high, een verademing, hyperventilatief weliswaar, tussen al de free en impro die me toen bezighield. Het heeft de koers bepaald van wat ik nog verder tijdens mijn masteropleiding in Brussel zou gaan uitpluizen op drums en in de muziek in het algemeen, en heeft me op weg gezet naar de ontdekking van zovele andere belangrijke elektronica-artiesten als Mark Pritchard en Aphex Twin."

Mista Grimm - Indo Smoke

MIXMONSTER MENNO (samples): "Smokin' on the bud, feelin' kinda high / sippin' on the gin, feelin 'kinda fly... Do I need to say more?"

Weather Report - Black Market

DRIES LAHEYE (bas): "Dit ongelofelijke livealbum heeft een te gekke, erg aanstekelijke energie. De band stond indertijd garant voor instrumentale muziek met invloeden uit verschillende culturen alsook elementen uit de toenmalige populaire muziek. Deze track is erg inspirerend omwille van de vrolijke melodie en de hoge live-energie. Er is plaats voor improvisatie en het blijft steeds dansbaar."

Oscar See Through Red Eye - Boards of Canada

ANDREW CLAES (sax): "Prachtig nummer. Mijn onafgebroken soundtrack van 2005 tot 2012. Ik luisterde minstens drie maal per week naar dit album. Toen ik op een vakantie in Edinburgh zelf een campfire headphase meemaakte en dit album beluisterde, voelde het alsof ik de muziek kon horen, ruiken en voelen tegelijk. In die tijd was er slechts weinig informatie beschikbaar over wie BOC nu werkelijk waren. Toen ik later ontdekte dat de band uit twee, uit Edinburgh afkomstige broers bestond, kwam ik tot het inzicht dat alle muziek een onuitwisbare vingerafdruk nalaat. Dat alle oprecht gemaakte muziek een afspiegeling van de makers in zich draagt, hun gedachten, hun afkomst en hun ideeënwereld. De track Oscar See Through Red Eye is een verfijnd staaltje productie dat me steeds blijft meeslepen. Het verhaal wordt opgebouwd uit zoveel verschillende lagen en bevat een rijkheid aan harmonische en spectrale elementen die als in contrapunt ten opzichte van elkaar worden uitgespeeld. Ondanks de sterke 'maximale' uitwerking klinkt de track nooit te druk of overvol, integendeel zelfs. Alles heeft zijn plaats. Complexiteit eenvoudig en doordringbaar gemaakt, gebalanceerd tot in de puntjes zoals een puzzel die elk stukje nodig heeft om het uiteindelijke beeld te laten verschijnen. Dit album is opvallend rustiger en minder donker dan hun geniale voorganger Geogaddi. Misschien door sommige mensen zelfs hier en daar als 'saai' bestempeld bij eerste beluistering, maar ik voel een soort van ingetogen kracht in deze muziek. Alsof de songs megalomane emo-stadionrock-tracks zouden kunnen zijn, die echter zorgvuldig en ingetogen werden verpakt, enkel hun kracht bloot gevend aan de aandachtige luisteraar."

Ontdek deze lijst ook op spotify:
VRTNU VRTNU VRTNU