Spring naar inhoud

In de Kopergietery kan je vanaf vanavond naar de dansperformance 9. De 9de van (de op het moment van componeren al dove) Beethoven wordt daarin toepasselijk gedanst door, jawel… een dove. Dat schreeuwde - in gebarentaal welteverstaan - om een interview.

In de Kopergietery kan je vanaf vanavond naar de dansperformance 9. De 9de van (de op het moment van componeren al dove) Beethoven wordt daarin toepasselijk gedanst door, jawel… een dove. Dat schreeuwde - in gebarentaal welteverstaan - om een interview.

De 31-jarige Glover draagt een opvallend blauw implantaat. Hij draagt het al sinds hij kind was en van de ene dag op de andere zijn gehoor verloor door een hersenvliesontsteking. Een abrupte verandering, die hem overkwam nog voor dans een rol speelde in zijn leven. “Ik probeerde te doen alsof er niets aan de hand was. Maar natuurlijk viel het me zwaar, zelfs nadat ik het implantaat kreeg en weer veel kon opvangen. Wanneer ik samen met mijn broers en zusjes aan tafel zat en iedereen door elkaar praatte, kon ik nooit volgen. Ik voelde me vaak een buitenstaander.”

Cai Glover: “Wanneer ik dans, hoef ik me geen zorgen te maken over wat er precies gebeurt en of ik wel kan volgen. I am what is going on. Zolang ik op het podium sta, geeft iedereen me aandacht, die paar minuten. Those minutes are mine.”

Toen het implantaat nog groter was, hinderde het hem enorm tijdens het dansen. “In het begin, in de vroege jaren ‘90 hing er een bakje aan vast dat ik als een soort overmaatse Gameboy aan mijn riem moest dragen - probeer zo maar eens een pirouette uit te voeren zonder jezelf te wurgen.” De nieuwste modellen zijn gelukkig een pak kleiner, al zijn ze nog niet perfect. “Als ik te wild beweeg of te veel zweet, valt het apparaatje uit. Dan zit er niets anders op dan voort te dansen, zo goed als ik kan.”

On Board

Choreografe Hélène Blackburn benaderde Cai Glover met het idee voor 9, net omdat hij een hoorapparaat draagt. “Ik heb jaren geprobeerd om mijn handicap zo goed mogelijk te verbergen. Maar Hélène is er altijd heel open over, ze is nooit bang geweest om het onderwerp aan te snijden en allerlei vragen te stellen. Dat ik anders ben, was voor haar net dé reden om dit te doen. “Jij hoort de muziek anders en dus dans je anders, en dat is net wat ik zoek”, zei ze. I was on board right away.”

Blackburn richtte in 1989 Cas Public op - een gezelschap met een wisselende kern van dansers met diverse achtergronden. Samen met KOPERGIETERY en dramaturg Johan De Smet creëert ze nu “9”, een voorstelling die wordt gedanst door Cai en vier andere dansers. De muziek van Beethoven wordt onder handen genomen door Martin Tétreault, een Canadese muzikant die experimentele muziek maakt met veel improvisatie. In zijn versie wordt de symfonie hoekiger, met meer ruis - nog steeds herkenbaar, maar toch duidelijk anders.

Een creatieve geest

Glover: “De muziek van Beethoven is ontzettend rijk en geschakeerd. Ik hoor sowieso niet alle nuances. Als er drie instrumenten tegelijk spelen, hoor ik er maar eentje. En als de toon te laag is, pik ik die niet op. Maar onze geest is zo creatief dat je die gaten vanzelf invult. Zelfs wanneer het implantaat prima werkt, pik ik nog andere signalen op dan enkel het auditieve, om mijn timing te bewaken. Ik heb altijd een back-up plan, voor wanneer het fout gaat. Ik reken vooral op een soort interne metronoom en visuele cues. Ik beschouw mijn beperking niet meer als een obstakel. Als het me nog parten speelt, dan is dat enkel buiten mijn werk, wanneer ik op café ben en de gesprekken probeer te volgen. Alleen mijn sociaal leven lijdt er dus onder.”

De voorstelling speelt tussen 13 en 20 januari in KOPERGIETERY. Daarna trekt Cas Public naar thuisland Canada. In april is de voorstelling te zien op verschillende locaties in Frankrijk.

VRTNU VRTNU VRTNU