Spring naar inhoud

Wie gaat er naar huis met een prijs op Docville?

Sakawa - © Inti Films
geschreven op 28 maart 2019

Docville deelt ook elk jaar prijzen uit. Enkele Belgische documentaires, die Canvas coproduceerde, werden geselecteerd. Sakawa van de Belgisch-Ghanese regisseur Ben Asamoah sleept de Juryprijs voor Beste Belgische Documentaire in de wacht. Inclusief van Ellen Vermeulen kreeg een eervolle vermelding.

Sakawa

Eenzame knappe dame zoekt geliefde via Facebook. Ze zou graag bij je op bezoek komen, maar heeft helaas een beetje geld nodig om een nieuw visum aan te vragen. Deze vorm van internetfraude bestaat al lang, meer nog: voor heel wat jonge mensen in Ghana is het hun enige weg uit de armoede. Voor zijn debuutfilm keert de Belgisch-Ghanese filmmaker Ben Asamoah terug naar zijn thuisland en laat hij je kennis maken met de mensen achter de mails, oftewel de echte sakawa's.

Sakawa werd gekroond tot Beste Belgische documentaire op Docville. De jury omschreef het als “een film die een moderne visuele stijl combineert met een intrigerend verhaal, dat een breed publiek zal aanspreken.”

Een documentaire van Ben Asamoah (2018).

Inclusief

Er wordt veel gesproken over inclusief onderwijs, maar zelden wordt er tijd genomen om te kijken en stil te staan bij de realiteit. Dat laatste is precies het uitgangspunt van Ellen Vermeulen, die met '9999' eerder al heel wat stof deed opwaaien. In deze zeer gestileerde, observerende documentaire gaat het niet over argumenten pro of contra, maar Ellen nodigt uit om te kijken naar hoe het er in een klasje écht aan toe gaat.

Een documentaire van Ellen Vermeulen (2018).

When Arabs Danced

Fundamentalisten hebben de moslimwereld de voorbije jaren sterk veranderd. Vrije beleving van lichaam en cultuur zijn aan banden gelegd, schijnbaar zonder veel verzet van de bevolking. In When Arabs Danced geeft de Marokkaans-Belgische filmmaker Jawad Rhalib een stem aan deze stille minderheid die zich, tegen de stroom in, blijft verzetten tegen radicalisering.

Wat zijn de effecten van deze radicale ommekeer voor dansers en kunstenaars in de Arabisch wereld? Blijven ze koppig verder doen en vechten ze voor de vrijheid van meningsuiting of sijpelt er toch een vorm van zelfcensuur in hun werk? Met getuigenissen van mensen uit de artistieke sector.

Een documentaire van Jawad Rhalib (2018).

Manu

Documentairemaker Manu Bonmariage maakte meer dan 80 documentaires wat hem tot een sleutelfiguur binnen de Belgische documentaire-wereld maakte. Hij verloor een oog toen hij 6 jaar was, maar dat weerhield hem niet om de camera op te pikken. Hij droeg altijd een camera op zijn schouder en bekeek de wereld door de lens. De eerlijke manier waarop hij mensen en hun verhalen in beeld bracht was uniek.

Vandaag is hij een stuk in de 70 en lijdt hij aan Alzheimer. Terwijl zijn geheugen hem parten speelt, keert zijn dochter Emmanuelle terug in de tijd en maakt een warm, humoristisch en uiterst eerlijk portret van de man die dicht aansluit bij de personages die hij zo graag in beeld bracht.

Een documentaire van Emmanuelle Bonmariage (2018).

Harry Gruyaert. Photographer

De Belgische Magnumfotograaf Harry Gruyaert denkt en kadreert in kleur. Als 18-jarige ontvluchtte hij het grijze Vlaanderen om de wereld rond te reizen. In Marokko en India ontdekte hij licht en kleur en daarbij een vitale behoefte om foto’s te nemen. Harry Gruyaert. Photographer plaatst de eigenzinnige fotograaf voor één keer zelf voor de lens.

Regisseur Gerrit Messiaen slaagt erin om een man die communiceert met beelden zijn verhaal te laten vertellen met woorden. De dromerige soundtrack van Tuur Florizoone maakt het verhaal compleet.

Een documentaire van Gerrit Messiaen (2018).

Third Act

Het leven is een schouwtoneel, maar wat als het doek bijna valt? Leo is 80 en reist de wereld rond met het internationaal dans- en theatercollectief Peeping Tom. Actief en creatief zijn houdt hem jong. In het stuk Vader speelt hij een man die door zijn zoon wordt achtergelaten in een bejaardentehuis. Lokale senioren spelen de andere bewoners van het rusthuis.

Thuis, in België, is het Leo’s vrouw die in een instelling zit en wacht op haar man. Leo zal moeten kiezen tussen de zorg voor zijn vrouw en het afremmen van zijn creatieve noden. In Third Act worden de verhalen uit de voorstellingen verweven met de persoonlijke verhalen van de acteurs.

Een documentaire van Lotte Stoops en Mieke Struyve (2018).

VRTNU VRTNU VRTNU