Spring naar inhoud

Lost in the Middle: een blik achter de schermen

© Lost in the Middle
geschreven op 26 oktober 2018

In de kortfilm Lost in the Middle reizen twee Vlaamse twintigers naar het onrustige Syrië. De een als fotojournalist, de ander als strijder tegen Assad. Toch hebben beide jongens meer met elkaar gemeen dan je in eerste instantie zou denken. Regisseur en scenarioschrijver Senne Dehandschutter geeft tekst en uitleg bij deze heftige doch actuele kortfilm.

Een still uit de film.

Lost in the Middle speelt zich af in Syrië, waarom heb je voor deze setting gekozen?

“Ondertussen heb ik redelijk wat documentaires gemaakt voor Canvas, waaronder Arabische liefde. Toen ik op het punt stond documentairemaker te worden, wilde ik naar Syrië reizen. IS bestond toen nog niet. De burgeroorlog was pas begonnen. Dus ik dacht: ik ga naar daar om iets fantastisch te maken. Iets wat me als documentairemaker op de kaart zal zetten.”

Rudi Vranckx belde me om me te waarschuwen.
Senne Dehandschutter

“Ik wilde juist vertrekken toen Rudi Vranckx mij belde om te zeggen dat het veel te gevaarlijk was. Hij zei dat het zelfmoord zou zijn. Ik heb zijn raad gevolgd en ben thuis gebleven. Een paar weken later kwam in het nieuws een reportage over de vele jonge journalisten die onvoorbereid naar Syrië trokken en er massaal sneuvelden. Ik was bijna een van hen geweest.”

“Toen begon ik de link te zien met de jonge Marokkaanse Belgen die op dat moment ook naar daar vertrokken. IS bestond nog niet - het was vechten tegen Assad. Veel van de strijders zijn snel teruggekeerd naar België, huilend en gedesillusioneerd. De gelijkenissen tussen de jonge journalisten en de jonge Arabische Belgen fascineerden me. Beide groepen trokken naar Syrië, gestuwd door ego, zingeving en een drang naar avontuur. Het inspireerde mij voor het verhaal van Lost in the Middle.”

Filmmaker Senne Dehandschutter

Maak je het jezelf als filmmaker dan niet heel moeilijk, door zo’n actueel onderwerp te kiezen?

“Ik ben aan de film beginnen schrijven in 2011. Nog voor de IS aanslagen in Europa. Toen die gebeurden werd het plots heel zwaarwichtig om een stem te geven aan een IS-strijder. Ik heb dan een tekstje toegevoegd aan het begin van de film, namelijk: It’s 2011. Isis is yet to be invented."

Net na de Tweede Wereldoorlog moest je Der Untergang ook niet gemaakt hebben.
Senne Dehandschutter
Een kijkje op de set.

De opnames waren niet echt in Syrië, maar in het Marokkaanse stadje Sefrou. Hoe hebben jullie deze locatie gevonden?

“Ik vroeg subsidie bij het Vlaams Audiovisueel Fonds. Dat proces lijkt een beetje op The Hunger Games. Dat is geen kritiek op het VAF, het is gewoon een echte afvalrace. Er waren vierentwintig projecten ingediend en slechts geld voor een of twee. Dus alles moest heel goed zijn. Ik had een scenario, storyboard en de crew was samengesteld. Het enige wat ik nog niet had was de locatie. En ik had nog een week voor de deadline..

“Marokko is een vaak gebruikt alternatief, omdat het een filmland is. Bovendien kan de omgeving, als je bepaalde details niet in beeld neemt, voor het Midden-Oosten doorgaan. Ik was van plan om snel naar daar te vliegen om een locatie te zoeken.”

“Ik begon op Google Maps te zoeken naar kleine stadjes met een doolhof-structuur, omdat ik dat nodig had voor mijn film. Opeens vond ik zo’n klein stadje en de foto’s waren meteen raak. Allemaal afgebrokkelde gebouwen. Net een oorlogszone. Ik besloot om mijn geld uit te sparen, niet naar Marokko te reizen en de foto’s van Google Maps in het dossier te steken.”

“Nadat we de financiering kregen, ben ik met een heel klein hartje gaan kijken of het daar effectief ook zo mooi was. En dat was het geval. We hebben heel veel geluk gehad, na de opnames is heel die buurt gesloopt.”

Hoe reageerde de bevolking ter plaatse op de opnames?

“In het kleine stadje heerste echt een dorpssfeer. Ondanks dat het zogezegd de gevaarlijkste buurt van Sefrou was, hebben we helemaal geen last gehad.”

“We hebben ook met de lokale bevolking gewerkt, bijvoorbeeld als verkeersregelaars, beveiligers en opnameleiders. Daarnaast zijn er ook een paar rolletjes lokaal gecast. De Marokkaanse acteurs die daar gecast werden, hadden precies het juiste Marokkaanse dialect. Toevallig klopte dat met de jonge Marokkaanse Belgen die destijds naar Syrië trokken.”

Soufiane Chilah kuipt in de huid van Abdel.

Was het moeilijk om de juiste acteurs te vinden voor deze rollen? Omdat het toch wel een heel heftig onderwerp is?

“Ik heb veel geluk gehad. Marokkaanse acteurs zijn jammer genoeg niet zo dik gezaaid in België. Ik had eigenlijk maar één optie voor de rol van Abdel. Ik was heel blij dat Soufiane Chilah dat wou doen, want dat is natuurlijk al de zoveelste keer dat hij gevraagd wordt een halve terrorist te spelen. Ik heb hem overtuigd door uit te leggen dat het over de vergelijking tussen de twee personages gaat.”

Met Lost in the Middle heb je al veel prijzen in de wacht gesleept. Critici zijn enthousiast. Wat is het mooiste compliment dat je over de film gekregen hebt?

“De mooiste complimenten zijn van mensen die niet doorhebben dat je naast hen zit. Als ik bijvoorbeeld in de zaal zit bij een festival en ik hoor mensen positief reageren op de film, terwijl ze niet weten dat ik de regisseur ben. Dat vind ik fantastisch, want dat is heel eerlijke feedback.”

Ik hoor graag hoe het publiek reageert op mijn films.
Senne Dehandschutter
Een still uit de film.

Je bent documentairemaker, je maakt kortfilms en nu ben je bezig aan je eerste langspeelfilm. Als je de rest van je leven nog maar een soort film mag maken, kies je dan voor kortfilm, documentaires of langspeelfilms?

“Kortfilms zijn een goede manier om te experimenteren, maar toch valt dat voor mij af. Kiezen tussen een langspeler en een documentaire vind ik moeilijker. Ik vind de mix namelijk zo leuk. Bij een documentaire komt het verhaal op je af en hoef je het alleen maar vorm te geven. Bij langspelers moet je het verhaal from scratch uitwerken. Documentaires hebben mij heel hard geholpen om een beeld te krijgen van de Arabische wereld. Vanuit deze blik ben ik fictie gaan maken. Ik weet niet of ik dat zou kunnen zonder documentaires.”

“Als ik echt moet kiezen… Dan kies ik nu voor de langspeler, omdat ik al een aantal leuke en interessante documentaires heb mogen maken.”

VRTNU VRTNU VRTNU