Spring naar inhoud

Curiosa goes classic

Van Eurovisie tot Champions League

Händel - Champions League - © uefa
geschreven op 14 juli 2017

We kennen het allemaal: het Eurovisie-deuntje. Maar weet je ook dat dit uit het Te Deum van de Franse componist Charpentier komt? En dat de triomfantelijke hymne van de Champions League teruggaat op een stuk van Händel? Ontdek meer klassieke muziekfragmenten als inspiratiebron van gekende melodieën…

Veel luisterplezier!

Klik op de onderstaande afbeeldingen om de originele muziekfragmenten te beluisteren.

Er zijn fragmenten klassieke muziek die zo fel geassocieerd worden met een populaire film, waarvoor ze gebruikt werden, dat ze haast synoniem worden voor die film, in die mate zelfs dat het publiek na verloop van tijd de muziek niet meer als een oorspronkelijk klassiek werk herkent en alleen nog identificeert als filmmuziek.

Een bekend voorbeeld is Elvira Madigan, een Zweedse film uit 1967, die synoniem is geworden voor het pianoconcerto 21 van Wolfgang Amadeus Mozart. De amoureuze scènes in deze prent speelden zich af op de klanken van Mozart. Zelfs de gereputeerde platenmaatschappij Deutsche Grammophon gebruikte later de naam Elvira Madigan om Mozarts concerto aan te duiden. Het gekke is dat deze melodramatische film intussen vergeten is en eigenlijk alleen maar verder leeft door Mozarts muziekstuk.

Cineasten maken graag gebruik van klassieke muziekfragmenten als ondersteunende begeleiding in hun films. Sommige muziekstukken zijn op die manier onlosmakelijk verbonden met een welbepaalde filmscène. Stanley Kubrick heeft zo enkele van de beste voorbeelden uit de filmgeschiedenis nagelaten.

Televisieprogramma's gebruiken vaak klassieke muziek voor een begintune. Enkele voorbeelden uit het rijke televisieverleden...

Ook pop- en rockartiesten baseren zich al eens op een klassiek stuk en dat levert hier en daar een knappe song op.

Toen Sting in 1985 zijn song Russians (“I hope the Russians love their children too…”) schreef, liet hij zich ruimschoots inspireren door de Romance uit de Luitenant Kizje Suite, oorspronkelijk gecomponeerd door Sergei Prokofjev als muziek bij een Russische film, maar later door hemzelf georkestreerd tot een suite. Sting gebruikt de basismelodie voor zijn anti-oorlogslied.

Misschien nog bekender is de speelse melodie uit de Orgelsymfonie van de Franse componist Camille Saint-Saëns, meer bepaald het maestoso-deel. Dit werk uit 1886 inspireerde het duo Scott Fitzgerald & Yvonne Keeley tot de song If I had words, dat in het jaar '78 een wereldhit werd. En oh ja, je kan het melodietje ook kennen uit de film Babe, het verhaal over het schattige varkentje dat de ambitie heeft om een herdershond te zijn.

Een popklassieker uit 1975: All by myself van de Amerikaanse zanger Eric Carmen, nadien ontelbare malen gecovered - de bekendste versie is die van Céline Dion - en gebruikt in tv-series en films o.m. in de Bridget Jones-films. De song gaat terug op het adagio sostenuto uit het Tweede Pianoconcerto van Sergei Rachmaninov uit 1901. Eric Carmen meende dat hij dit stuk vrijelijk kon gebruiken, maar de erfgenamen van Rachmaninov tekenden bezwaar aan en uiteindelijk werd overeengekomen dat Carmen een deel van de royalties zou afstaan.

Beethoven is dikwijls bron van inspiratie geweest. Het tweede deel uit zijn Sonata Pathétique (8ste pianosonate), een romantisch adagio cantabile, werd bijvoorbeeld gebruikt voor Midnight Blue van Louise Tucker, een synthpop-hit uit 1982-83, én amper een jaar later voor het ingetogen This Night van Billy Joel. Iets bombastischer klinkt het in de aanhef van Great Expectations van de glamrockband Kiss.

En nog eentje om het af te leren: In de hal van de Bergkoning uit de Peer Gynt Suite van de Noorse componist Edvard Grieg uit 1876. Deze meeslepende melodie, ook bekend als de Trollendans, duikt op in tal van jazz-, pop-, rock- en danceversies, de ene al kwaliteitsvoller dan de andere. Een niet-exhaustief overzichtje van de artiesten en groepen die schatplichtig zijn aan Grieg: Duke Ellington, The Who, Pink Floyd, Epica, Apocalyptica, Marillion, Captain Jack en Electric Light Orchestra...

Nog een weetje: toen Duke Ellington in 1960 zijn jazzinterpretatie uitbracht van de Peer Gynt beschouwde de Zweedse Academie dit als een belediging voor de Scandinavische muziekcultuur. Om problemen te vermijden liet Ellington zijn plaat dan maar terugtrekken uit die landen.

Sorry, nog een allerlaatste. Je kent ze wel: de ergerlijke gsm's die op de meest onverwachte momenten een filmvertoning, theatervoorstelling, concert of welke gelegenheid dan ook verstoren met hun al even ergerlijke ringtones! Maar wat als je zo'n ringtone nu eens in de positieve zin recycleert tot een klassiek pianostukje? Moet kunnen...


Dank

Met dank aan VRT-collega Hugo Sledsens voor de tips.


VRTNU VRTNU VRTNU