Spring naar inhoud

De buit van Saskia De Coster

"Ik lees om het niet zelf te moeten schrijven"

geschreven op 09 november 2015

Wat lezen mensen en waarom? Ontdek hier elke dag de boekenbeursbuit van auteurs en bezoekers. Saskia De Coster signeert nog op 7, 8 en 11 november op de Boekenbeurs in Antwerpen, maar zoekt ook zelf naar boeken waarvan ze denkt "ik wou dat ik ze zelf geschreven had".

Hotel zonder sterren - Lara Taveirne

Ik verwacht hier heel veel van. Lara heeft de debuutprijs gewonnen voor 'De kinderen van Calais'. Dit is haar tweede boek, dus ik denk dat ze daar tot volle wasdom gekomen zal zijn. Wij zijn collega’s bij dezelfde uitgeverij, maar dat heeft hier natuurlijk he-le-maal niets mee te maken (lacht). Ik denk, ik heb het vermoeden, want ik heb het dus nog niet gelezen, dat ze echt wel weet wat sensuele zinnen zijn. Taal die tot leven komt, die rechtstaat uit de woorden.

Val - Roderik Six

Val wil ik lezen, omdat ik een soort puntgave thriller verwacht. Thrillers hebben voor mij eerder een vieze bijklank, zoiets goedkoop, van obese oude mannen, die te veel bier drinken. En ik denk dat dit zo'n soort stijlvolle psychologische terreur is, die je kan meenemen naar een ander land. Dat is althans mijn verwachting ervan. Ik heb zijn debuut Vloed gelezen en dat vond ik ook al een heel mooi opzet. De wereld die vergaat, een soort apocalyptische zondvloed. Val heeft dan denk ik ook wel iets van dat apocalyptisch gevoel, een soort van terreur.

De boeken van Elena Ferrante

Elena Ferrante, de Italiaanse schrijfster waarvan niemand weet wie zij is, of zij een man of een vrouw is, daarvan weet je: die gaat een soort van heel eigen positie hebben.

Saskia De Coster

Wat me het meest inspireert om te lezen, naast wat ik lees vanuit mijn interesse als schrijfster, is eigenlijk een positief vooroordeel, dat je denkt dit, of verwacht dat... Zoals bijvoorbeeld bij Elena Ferrante, de Italiaanse schrijfster waarvan niemand weet wie zij is, of zij een man of een vrouw is. Daarvan weet je ook: die gaat een soort van heel eigen positie hebben. Die gaat iets schrijven wat los van alles is. Ik heb haar laatste boek ‘De nieuwe achternaam’ net gelezen. Het gaat eigenlijk gewoon over opgroeiende meisjes, vrouwen, vriendinnen, over een hele tijdspanne, maar je voelt er een echt wel een soort van heel mooie, trefzekere opbouw in en dan wil ik de andere boeken van haar ook lezen.

Het land 32 - Daan Heerma van Vos

Ik heb Bent Van Looy hier eens over gesproken, We waren aan het babbelen en hij zei: “je moet dit echt lezen”, dus ik zal maar gehoorzamen. Maar ook omdat ik het echt wil. Ik heb de eerste bladzijde ervan gelezen en ik dacht: wow, dit is niet wat ik gewoon ben van een boek. Dus daarom zal het een echt boek zijn, omdat het zo verrast.

De lijstjes van The New Yorker volg ik heel goed. De fictieschrijvers die ze daar altijd aanraden, die zijn 99% van de keren steengoed. Neem nu T.C. Boyle, of A.M. Homes, dat zijn heel sterke Amerikaanse schrijvers. Soms hoor ik nog wel tips van vrienden. Ik ken iemand die heel grote fan is van Baricco, dus daar laat ik me wel door leiden.

Wat lezen betekent voor mij in één zin? Ojee, daar heb ik dus een heel leven voor nodig. Ehm. Ik lees om het niet zelf te moeten schrijven. Dat zijn de goede boeken natuurlijk, waarvan ik denk: ik wou dat ik die zelf geschreven had. Of: dit zou ik nooit kunnen. Dat zijn de allerbeste.

VRTNU VRTNU VRTNU