4 Juni 1994, het Heizelstadion in Brussel. Twee weken voor de Rode Duivels afreizen naar de Wereldbeker is Josip Weber de held van de natie. De Belgen hebben net Zambia verslagen met 9-0 en Weber, die pas 2 maanden Belg is, scoort 5 keer in zijn eerste officiële interland. Iedereen is ervan overtuigd: met deze Kroatische doelpuntenmachine kan België het ver schoppen op de World Cup in de Verenigde Staten.



Maar wat als een sprookje begint, eindigt in een nachtmerrie. Josip's naturalisatie en de aandacht die hij in de pers krijgt als de redder des vaderlands, valt niet bij iedereen in goede aarde. Enkele collega Rode Duivels, met Marc Wilmots op kop, vragen zich openlijk af waar al die naturalisaties voor nodig zijn.



Op het WK ligt Josip, ondanks de overwinningen tegen Marokko en aartsrivaal Nederland, niet goed in de groep. En: Weber scoort niet. "En als Josip niet scoorde, maakte hem dat prikkelbaar en was hij minder gezellig in de omgang," herinnert Marc Degryse zich.



Na de ontgoochelende prestatie tegen Saoedi-Arabië (0-1, doelpunt Owairan) barst in het Belgische kamp de bom. Er duiken verhalen op over sabotage, spelers die niet meer met Weber willen samenspelen en ruzies vanwege gokschulden aan de kaarttafel.



Bondscoach Van Himst breekt zich het hoofd hoe hij zijn ploeg opnieuw op de rails krijgt, want over drie dagen moet België in Chicago aantreden tegen topfavoriet Duitsland.



Belga Sport bezocht Josip en zijn vrouw Irena bij hen thuis in Kroatië. Voor het eerst vertellen zij hun verhaal. Waarom ze ervoor kozen om de Belgische nationaliteit aan te vragen. Hoe de druk werd opgevoerd om Rode Duivel te worden en waarom de Wereldbeker zijn carrière bij Anderlecht beïnvloedde.