Donderdag 3 juli 2008 op Canvas
- Bekijk hier een extra lang fragment.
(foto’s: Johannes Bucher - Betoging SOS Disparus)
Zoektocht naar vermiste geliefden…
Algiers ademt nog steeds een vleugje mondaine Franse kolonie uit. Maar ook hier heeft de burgeroorlog zijn sporen nagelaten. Want al jarenlang trekken de leden van SOS Disparus elke woensdag de straten van de Algerijnse hoofdstad op. Zij hebben slechts één vraag: wat is er gebeurd met hun geliefden, die tijdens de burgeroorlog ‘vermist’ raakten?
…en naar een topterrorist
Eén van de belangrijkste figuren uit die burgeroorlog is Madani Mezrag, de leider van het extreme Armée Islamique du Salut. Jans zoektocht naar publieke vijand nummer één verandert al snel in een kat-en-muisspel doorheen de buitenbuurten van Algiers…
Ongewenst in eigen land
Nadien lokt filmmaker Ali Mouzaoui Jan naar de bergstreek Kabylië. Dit is tegelijk de meest én minst Algerijnse regio van het land, want hier schuilen zowel Algerijnse Christenen als opstandige moslimfundamentalisten. Ze hebben slechts één ding gemeen: geen van beiden is ‘gewenst’ in het land…
Water en electriciteit dankzij de…. loterij
Jan trekt de Sahara in, en steekt zo de grens over naar Libië, het land van kolonel Khadaffi en zijn groene boekje. Dat de ‘grote leider’ nog steeds met ijzeren hand regeert, wordt meteen duidelijk in de oude karavaanstad Ghadames. Hij bouwde hier een nieuwe, moderne stad, en iedereen mocht meteen verhuizen. Het bloedmooie oude stadje staat nu leeg, alleen op vrijdagen komen de inwoners even genieten van het verleden. De andere dagen genieten ze van elektriciteit en stromend water in de woning die de grote leider hen (via een loterij) bezorgd heeft. Na het vrijdagsgebed trekt Jan doorheen het betoverende Sahara-landschap naar de hoofdstad Tripoli.
Meer Mekka: foto’s - achtergrondinfo - interviews - gastblog - route - in de pers - links
5 reacties ↓
1 John Janssen op 7/06/2009 om 22u12
In “De kleur van de revolutie‡ laat Jan Leyers gewone Algerijnen aan het woord : Arabieren en Kabylen. Ik was er van 1974 t/m 1977. Herkende in de film veel beelden van toen. Herkende ook de mensen : na alle ellende die ze hebben meegemaakt, lijken ze amper anders dan toen en verbazingwekkend openhartig. Dat is natuurlijk ook de verdienste van de ongedwongen interviewer Jan Leyers. Mijn complimenten !
2 Nora Clausager op 1/03/2008 om 20u02
We hebben op 27 februari afl. 3 (?) van De weg naar Mekka gemist op BVN. Is het mogelijk deze aflevering alsnog op Internet te bekijken? Wij hebben geen digitale TV.
Het is een fantastische serie waarbij vooral opvalt dat de geinterviewde personen zo vrij en genuanceerd over hun leven spreken.
Vriendelijke groet, Nora Clausager, Denemarken
Webredactie: VRT biedt (nog?) geen volledige televisieuitzendingen aan via het internet. De openbare omroep beschikt helaas niet over de middelen om dat te doen. Meer info vind je hier (onder de rubriek ‘Website’).
3 Moslima op 21/11/2007 om 18u27
Beste mieke,
Tunesie is geen islamitisch land meer. Sinds enkele jaren zijn daar vele islamitische plichten wettelijk als verboden verklaart. Zoals het dragen van de hoofddoek, dat een grote boete oplevert daar.
4 mieke buntinx op 21/10/2007 om 23u44
indrukwekkende en leerrijke serie. zeer aangenaam om te zien. maar waarom is jan leyers om tunesië heengegaan ? Is dat geen islamland of mocht hij er niet filmen om een of andere reden ?
5 tholen christina op 12/10/2007 om 10u34
ik ben zeer onder de indruk van de open manier waarop jan leyers de geinterviewde mensen laat spreken. het is vooral door een pragmatische dialoog dat we deze netelige situatie kunnen dedramatiseren. het is alarmerend maar overreactie is niet een remedie.
Reageer!